evde tost yapıp iş yerine getiren kişi

az önce aşırı üşengeç biri gibi davranak dışarıdan tost söyledim. evet evde ekmek ve tost malzemesi de vardı. bu da varoşluğa giriyor mu?

benimdir. çünkü hiçbir tostçu elime su dökemez.

bir tarafta en ucuz ekmek-en ucuz peynir-en ucuz yağ ile yapılanı, bir yanda gıdasında kalite isteyen işyeri çalışanı.
ne yapacak ya elbette evden getirecek. asıl getirmeyen varoş.

damak zevki yüksek veya erinmeyen kişidir. kahvaltı da mı yiyor öğlen mi?
bazen kahvaltı yapmayanlar öğle yemeği olarak onu tercih ediyor. misal ben. vermesi gereken tek öğünü bile vermeyen pinti patrona birkaç kez denk gelmiştim. erken saatlerde iştahım pek olmadığı için çoklu kap içine malzemeleri doğrar öğle arasında ekmek içine atar, makinede bastırıp yerdim. ekmek arası sevmem avantaj tabi.
bir de ben işe giderken poğaça veya simit yiyebilenlerden değilim. evden çıkmadan önce dişlerimi fırçalarım, giderken yersem yine fırçalamak zorunda kalacağım. üşeniyorum. o yüzden kendime tatlı/çikolata alır saat 9'da yapılan kahve yanında yer ve o zaman dişlerimi fırçalarım. öğlen yine yemekten sonra.
yemek yiyip fırçalama olayı yapılmadığında sinirlerim bozuluyor. psikolojik rahatsızlık hissediyorum...
ayrıca tostla alıp veremediğiniz nedir bu sefer? insani bir yiyeceğin iş yerine getirilmemesini mi kınıyoruz? ne garipsiniz...
ve tost benim için önemli. dışarıda yaptırınca malzeme ekletme olayında sıkıntı yaşatıyorlar. domates koymuyor ya domates ve maydanoz. cimri bir şekilde tost hazırlıyorlar. açlık durumunda modumu daha çok düşürmek istemiyorum.
ketçap, el yapımı mayonez pul biber, domates, maydanoz, dil/kaşar peyniri, sucuk, bazen kavrulmuş kırmızı biber vs. tost böyle yapılır. kupkuru ekmeğe birkaç tane sucuk koklatılmış peynir koymakla olmuyor. ha bir de daha yanında ben zeytin götürüyorum.
sucuğu, kaşarı ve ketçabı kaldırıp yerine yumurta ve domates +biber salçası ekleyince yanında salatalık turşusu ve nane. miss.
tost yapmak bir sanattır...

tost taşıyan varoşsa, pazartesi haftalık olarak götürdüğüm kahvaltı erzağını ve her gün götürdüğüm öğlen yemeğimi düşünürsek biz ne oluyoruz kim bilir.

evde tost bile yapıp götürseniz, ekonomik ve sağlıklıdır. (görsel 1, öğlenlerim)

yemek yeme ile aramın iyi olmadığını bilen bir sevgilim vardı. sabah 7'de kalk, bol kaşarlı ve sucuklu tost yap, 10 km öteye araba ile götür, dükkanın giriş kapısının önüne bırak...insanlıktan nasibini almamış elemanım afiyetle ye onu...tel....
yedin mi canım?
neyi?
tostu
ne tostu?
ebeyinnnnn.....
narsisssttttttttt

glutensiz ekmek yemek zorunda olan kişidir. hatta çantasında haşlanmış tavuk butu bulunabilir, kimse bakmazken kemirecektir.

bunu yapan insanlar ikiye ayrılır, birisi ekonomik sebeplerden ötürü evden getirenler, ikincisi ise sırf kılkuyruklar.
ilk arkadaşlarda sorun yok, umut sarıkaya misali, içimizden insanlardır, ortadirekzadeler olarak çoğumuz bir dönem o gruba dahil oluruz, bu arkadaşlar kimseye muhtaç olmak istemezler. "gerekirse soğumuş, peçeteye yapışmış becel yağlı tostumu yerim ama kimseye muhtaç olmam arkadaş..!" tarzı bir tutum sergilerler hayata karşı..
ama ikinci grup insanı çileden çıkarır.
kabul edilemez derece kılçıklardır.
kendilerini her şeyden çok severler. aslında bu durum böyle değildir, dışardan öyle gözükür
fakat onlar kendilerini sevmek için çabalıyordur sadece.
bir de sizin yediğiniz lahmacuna falan laf ederler, kafalarına geçiresiniz gelir o tam buğday ekmeğinden yapılmış yağsız tatsız tuzsuz az kaşarlı muhtemelen hindi füme eti ya da domatesli, özel termal beslenme çantasında duran tostu.
bu arada ilk grup tostunu eski ocak üstü (ağzı yüzü yamulmuş, tek sapının tahtası çıkmış) tost makinalarında yapar.
fakat ikinci grup çoktan sanayi tipi tost makinesine geçmiştir.