evden kovulmak

ortaokul ve lise dönemlerimde bol bol deneyimlediğim olay. evin alfa erkeği babamdı tabi o zamanlar. bi ara nerdeyse her gün evden kovuluyordum. yatmadığım ne bank kaldı şehirde, ne park ne de apartman boşluğu. ama en güzeli apartman boşluğuydu. en azından sıcak oluyor. merdivenlerde bi şekilde rahat bir pozisyon buluyorsunuz..

20'li yaşlarda 6 defa yaşadığım olay. sonra ne mi yaptım? evi satın aldım.

tam şu an deneyimlemekte olduğum olaydır efendim. bu gidişle daha çok tadarım. yukarıdaki arkadaşlardan biri apartman boşluğunu tavsiye etmiş bulayım bir tane. kar da yağdı hava buz gibi, ölmeden atlarız bu geceyide.

benim için ata sporu.

bizim bir arkadaşın haftalık rutiniydi, genelde evden kovulurdu, kovulmadığı zaman şaşırırdık, bu sefer tam kovulmuş, herhalde yenge gemileri yakmış, sağda solda otellerde kalıyor, bir ev tutmuş, evde ne var dedik, hiçbir şey yok evde, imece olarak, gelin çeyizi düzer gibi eşyalar aldık namussuza yaramaz da...

kumarcı pez. battaniye de ister misin?

allah'ım, neden bir tane düzgün arkadaşım yok ya.

2 yıl sonra başıma gelecek şey.

az önce babam “30'a kadar evlendin evlendin, evlenmezsen evini ayır.” dedi. ben de bunu bekliyordum.*

gidecek yeri, çalacak bir kapısı olmayanlar için büyük dram. neyse az sabredeydiniz de yazın kovulaydınız, kışın daha zor iş.

evden kovulmak… düşünmesi bile ürkütüyor beni. ama bazen özgürlük tam da bu ürkek adımda saklı. babam ve oğlum filminde fikret kuşkan’ın babasına söylediği söz hala aklımda:

"ona bir oda ver baba. bir evi olsun. ama zaman zaman da çıkıp gidebileceği bir ev..."

o sahneyi izlerken gözyaşlarımı tutamamıştım, o kadar dokunaklıydı ki… ben çocuklarımı asla kovamam. hep odaları olsun, dünyanın öbür ucuna gitmiş olsalar bile, kafalarına estiğinde dönebilecekleri bir evleri olsun isterim… ama onları korumak yetmez, kanatlarını açıp uçmalarına izin vermek lazım. dünyayı, kendilerini keşfetmeleri için…

evden kovulmak belki korkutucu, ama sevgiyle inşa edilmiş bir ev her zaman güvenli liman olur. ve belki de gerçek özgürlük, o limanı bilerek, cesaretle terk edebilmekte saklıdır.

kovamazlar. ev benim.

ayy hadi inşallah darısı benim başıma. kovsalar da hepimiz rahat etsek.

zaten ait hissetmediğin bir yerde tamamen iplerin elinde kalması.

evde olsaydım kovardı herhalde, evde olsaydım yaşanır mıydı o yaşanılanlar bilmiyorum ama evde değildim.. bu zamandan o zamana bakıyorum şimdi.. evim diye gittiğinizde kapıdan içeri alınmayacağını bilmek nasıl da normal bir şeymiş gibi umrunda değilmiş diye görüyorum kendimi.. kardeşim de kalmıştım.

insan aslında gerçekten ne kadar yalnız olduğu gerçeği ile de yüzleşiyor bir yandan.

neyse geçmiş gitmiş zaman. şimdi bir şey olursa çık gel diyor her seferinde. samimi bence.

burada baba evinden çıkmak zorunda kalanlardan mı bahsedeceğiz eş tarafından kapı gösterilenlerden mi bilemedim.

var ya hani 30 yaşına gelip hala ailesiyle yaşayan erkek diye çemkirmeli bir kalıp. hadi bunu anlarım tembellik vurgusu yapılıor olabilir. ama bunun evin kızı için söylendiğini düşününce üzülürüm ben. daha ne istiyorsun kızın dibinde işte be adam. burası orta doğu, isviçre değil.


yok eğer eş tarafından kapıya konulma olayının muhatabı isem erkek olarak, sen bilin der sadece ceketi alır çıkarım.

19 yaşımda kovuldum, iyi ki de kovulmuşum. ne o öyle annenin babanın eline bakmak? hep kendi ayaklarımın üzerinde kendim durdum bu sayede.