geceye çocukluktan kalan bir ukde bırak

bp kamyonetine sahip olamamak

resimag.com/p1/f163f48abecd.jpeg

kuzenime o yuvarlak kurabiyeyi vermeyeceklerdi. hala içimde ukte ya. kızınca bile bu konuyu açabiliyorum.

saçma ama benim için önemliydi.

doğum günümde pamuk prenses ve yedi cüceler oyuncakları olan bir pasta yaptırmışlardı. ve doğal olarak prensesi istiyordum. ama evdeki cocuklar sayesinde elimde köprü kalmıştı sadece. evet köprü

ışıklı winx kalemi. şimdi vale abilerimden ceplediğim dandik siyah tükenmez kalemle sene geçiriyorum. nerdeeen nereye.

hatırlamaya çalışıp bulamadığım ukte çocukluğum aklımdan silinmiş gibi.

komşumuzun oğlu her yaptığında uçan, ama ben yaptığımda hiç uçamayan şeytan uçurtması, küçük hayal kırıklarım arasında sayılır. geçenlerde yaptım uçtu, o zaman ki yapan abi de büyüktü ama ondan olsa gerek.

spor ayakkabı...
ortaokul hazirliktaydim (bizim zamanımızda 5yillik zorunlu eğitim vardı anadolu lisesinde okudum) 5.siniftan çıkmışız. hocalar ingilizce dersini ingilizce konuşarak anlatiyo haliyle birşey anlamadan ingilizceden 2yle sınıfı geçtim. hayatımda aldığım en kötü nottu. o seneye kadar takdirsiz karnem de yok tabi.
memlekette düğün var alışverişe çıktık. ilçedeki bir ayakkabı mağazası takdir/teşekkür belgesini getirene indirimli ayakkabı kampanyasi uyguluyordu. abime ve kardeşime alındı ama bana alınmadı. bir daha da hiç o kadar çalışmadım derslerime, sınavlarıma...

akülü motor piskilet.

annem veya babam bir kere bile kucağına oturtup, saçımı okşamadı.
hep o sezercik filmlerinde izlerdim ama hiç olmadı.

pek çok olmakla, en can acıtanı çocuk olarak sevilmemek. ağlamaya dahi hak görülmeyen ben. duygularını ifade edemeyen, en büyük kaybında dahi ağlayamayan bir yetişgin oldum.

bisiklet. hala sürmeyi bilmiyorum.

bisikletinin olmaması. tamam ailenin durumu pek de iyi değildi ama bisiklet alamayacak kadar da kötü değildi. belki ihmal belki arabanın altında kalır korkusu bilmiyorum ama alınmadı sonuçta. öyle mahallede arkadaşlarınkine arada bir binerek az buçuk öğreniyorsun bir şekilde ama işte o çocukluktaki antrenman eksikliği yüzünden heralde, koca adam olunca bisikletle kaza yapabiliyorsun.

ben ufakken fakirdik. yaşıtlarımda olup bende olmayan çok şey vardı. ama en çok ilkokulda hamburger yanında tang (havalı marka bir meyve suyu) içen kerem'i kıskandım. büyüdüm, gittim hamburger ve tang aldım ama hiç de beklediğim gibi sevinmedim. seneler sonra anladım ki mevzu onu kerem ile aynı yaşta aynı ortamda iken yiyip içebilmekmiş. sonradan kolisiyle yesemde o hamburgeri hiç aklımdaki gibi olmadı. çocukluk işte.

hiç danino yiyemedim.

ilkokuldayken bir tiyatro gösterisine gitmek için bilet satılıyordu. sadece 1.5 liraydı neredeyse tüm arkadaşlarım gidiyordu ama ben annem gile söylemeye çekinmiştim. neden bilmiyorum belki paramız yoktu diye belki de gitmemi istemezler diye düşündüm hatırlamıyorum ama arkadaşlarım gelip çok güzeldi falan diye anlattıklarında üzülmüştüm bayağı. başlığı görünce aklıma ilk gelen bu oldu. sizin de düşündükçe ukdelerinizin sayısı artıyor mu?

tam evimizin karşısı büyük bir araziydi mahallece oyunlarımızı orda oynardık.kucuk biryerdi herkes birbirini tanır ailelerimizde tanırdı.kizli erkekli futbol bile oynamisligimiz vardı ben hep kaleci olurdum severdim de çokta iyi kaleciydim ama ne güzel günlerdi bee çok özledim çok .

dönerek buz pateni yapmak tıpki çizgi filmlerdeki gibi.

bisiklet sürmeyi bilmem ben. ama o kadar çok istedim ki. çocukken hep istedim. çok cadde içinde olduğumuz yerlerde oldu mahalle arasına oturduğumuz yerlerde. kuzenim eski bisikletini verdiler bana. süremedim. safa vardı babası öğretirken izlerdim. benim babam bana hiç öğretmedi. her gün evden çıkarken söylerdim. baba bak şu dükkanın önünden geçerken gördüm. çok istiyorum ne zaman alacağız? hiçbir zaman o pembe gidonunda parıltılı teller olan bisiklete sahip olamadım. ve öğrenemedim de. arkadaşımın vardı mesela mahallede sürerdi. bir tur ver derdim arkasında tekerler vardı. azıcık sürerdim. onu sürebilirdim. kuzenimin eski bisikletinin arka tekerleri bile yoktu. dengede duramadım bir türlü. babamda tutmadı arkamdan düşmeyim diye. sonra kardeşlerim oldu. onların bisikleti oldu. babam onlara öğretti. sürdüler. pembe hemde bisikletleri, sepeti var önünde.