güçlü kadın

ben.

erkek egemen dünyada, ölmemeyi başaran kadındır.

ne istediğini bilen, kendi ayaklarının üstünde duran, toplumun kendisine biçtiği bütün saçma kalıpların dışına çıkabilen kadındır.

kariyer yapmış, kendi parasını kazanan, altında arabası olan, kimseye minnet etmeyen kadındır.
toplumsal algı bu yönde.
ancak ben bu konuda herkesle aynı fikirde değilim.

bazı kadınların güçlü olma algısı çok farklı.
bazıları, ben kendime yeterim, kimseye ihtiyacım yok, bir erkeğin yardımına ihtiyacım yok, bir erkeğin sevgisine de ihtiyacım yok, vesaire gibi düşünüyor.

hayatta her şeyi sadece ihtiyacın olduğu için yapmazsın.
mesela yemek yemek, nefes almak ihtiyaçtır. bunların alternatifi yok.
fakat sabah kahvaltıda içtiğim çay bir ihtiyaç değildir, bir tercihtir.
belki sen her işini kendin yaparsın, fakat bir erkeğin yardımını isteyebilirsin, bu seni güçsüz yapmaz. ben erkek olarak bir kadından yardım isterim, kendimi ezik hissetmem.
keza sevgi de aynı. sevmek istemek, sevilmek istemek seni güçsüz yapmaz.
bazı güçlü (!) kadınlar kariyer yapıyor, parasını kazanıyor ama tırnağı kırılsa sanki dünya başına yıkılmış gibi üzülüyor. sen güçlü müsün yani şimdi?

annem ilkokul mezunu ev hanımı. fakat hiçbir zaman kendini ezdirmez, söz sahibidir. bence annem tanıdığım en güçlü kadınlardan biri.

güçlü kadın yoktur, ezilmemiş kadın vardır.

güçlü olayım derken ben yanlışlıkla pehlivan oldum ama olsundu.

gerçek anlamı ile toplumsal dayatma sonucu ortaya çıkan anlamı farklı olan tamlamadir.

güçlü kadın yoktur diyenlere ithafen:

(bkz: zübeyde hanım)

türkiye cumhuriyeti'nin kurucusu büyük önder mustafa kemal atatürk'ün annesi olur.

kapiş.

bir gün bir kitap yazarsam mutlaka yer vereceğim bir karakterdir. çünkü maalesef genelde güçlü kadınların hayatlarını değil, ölümlerini okuyoruz.

hayatta olan yaşayan kadındır. erkek gibi bedenin de değil kalbinde ruhundadır gücü.
unutma insan görmediğinden korkar.

katie taylor'dur:


bu kadar altın kemer gökten zembille inmedi değil mi?

gücünü kendinde alan kadındır.

(bkz: beni yıkamaz hiçbir şey)

genelde toplumdaki algi, erkeklesen, dark mizah yapan, ataerkil, dinsiz, cinsel mizah yapan kadinlarin guclu kadin oldugudur.

halbuki kadin oldugunun farkinda olan kadin, esas guclu kadindir.

her cinsin kendine ozgu rolu vardir. erkeklesmek guclu kadinlik degildir.

nedense olabildiğince maskülen, küfürbaz kadınlara yüklenen bir sıfat. sanırım fiziksel olarak erkeğin daha güçlü olması sebebiyle böyle bir algı var.

güçten kasıt, hayattaki zorluklar karşısında mental olarak güçlü, kendi ayakları üzerinde durabilen, şartlar ne olursa olsun başarmış kadındır. buradaki başarı kıstası da herkes için ayrı şartlarda değerlendirilmelidir. köyünde kendi mandırasını kurmuş, yapamazsın diyenlere inat çalışan ayşe teyze de, şehirde çeşitli baskılara rağmen işinde yükselmiş bahar da benim için aynı şekilde güçlüdür. kimsenin ayakkabısını giymeden, aynı yollardan geçmeden ahkam kesemem.

bütün güç araçlarını reddedebilen kadındır belki de. geriye ne kalır?

"istediğim herkesle sex yaparım" düşüncesine sahip olan kişi değildir.

hayatımın ilk güçlü kadını...



yarmagül abla.

adil olmayan düzene karşı dik duran kadındır. saygı duyarım.

bir şeyleri ya da birilerini güçlü/zayıf, güzel/çirkin, iyi/kötü şeklinde kalıplara sokmayı doğru bulmuyorum.

her insanın hikayesi ve yürüdüğü yol bambaşka. birinin yürüdüğü o çetin yollardan biz yürümediysek onun ahvalini anlamamız mümkün değil.

herkes bir şekilde direniyor ve hayat yolculuğuna devam ediyor. kimi maske takarak, kimi yok sayarak, kimi yüzleşerek, kimi düşerek, kabul ederek...

kimileri herhangi bir olayda alçakgönüllü bir tavır sergilerken kimine göre bu, zayıflık göstergesi.
kimi utanmayı bilir, kimi açık ve bağımsız olmayı.
utanmak veya alçakgönüllü olmak güçsüz olmak demek değil ama kendimiz olmayı becerebilmek bence önemli ve yalnızca kendimizle ilgilenebilmek. başka kadınları, başka hayatları ve insanları yargılamamak, hor görmemek, dinlemek ve hayatlarına müdahil olmadan kendi çizgimizi çizebilmek.

çünkü karakterimiz, içgüdülerimiz, hayallerimiz, zaaflarımız hepsi bize özel. diğerimizden herhangi bir üstünlüğümüzün olmadığını kavrayabilecek kadar çok özel.

zaman zaman yaşamlarımız güçsüzleşir ancak varoluşumuz ve içimizdeki tutku, bence hepimizi beslemeye yeter.