hayvanları insanlardan daha çok sevmek

mizantropizme giriş dersinin açılış mottosudur.
hayvan dediğiniz de büyük olasılıkla kedi ve özellikle de köpektir. sucuklu yumurtayla sabah kahvaltısı yapıyor, tam öğünlerinizde paranız yeterse kuzu kemiği emiyor, işkembe çorbası içiyor, kokoreç yiyor, kurban bayramında kavurmayı da gömüyorsunuz. ama davar, sığır hayvan sayılmaz değil mi?
aslında kediyi de nankör(!) olduğu için dışlarsınız. size köpek gibi yaltaklanacak, kuyruk sallayacak hayvan lazım. tabi hayvan sevginiz sevdiklerinizin çükünü kopartmanızı, kukusunu dağıtmanızı da engellemez. onun iyiliği için yapıyorsunuz değil mi?

sokak köpeği fetişi olan insanların yaptığıdır.
küçücük çocuk ölmüş, iyi olmuş şımarık velete hayvan daha değerli dendiğini gördüm ben. umarım bu tarz beyinsizler aynı şekilde katledilir.

hayvanlar gitmiyor çünkü.

psikolojik bir sorunun belirtisi olabilir.

bu başlık benim için açılmış gibi hissettim bi an. çünkü gerçekten de hayvanları daha çok seviyorum insanlardan. yüzüne gülüp arkandan vurmuyorlar, ya da kuyunu kazmıyorlar. tüm duyguları ile saf bi şekilde duruyorlar karşında sevgiye sevgiyle nefrete korkuyla cevap veriyorlar. insanın derdi insandan ibaret.

sevilmeyi daha çok hak ediyorlar.

zamanla oluyor.. yas ilerledikçe boktan boktan insanlarla karsilastikca falan falan falan

10/10 tespit
matmazel denilince ilk akla gelinen oluyor.

olması gerekendir. hayvanlar sizi mutlu eder, insanlar ise üzer.

insanları tanıdıkça,gözlemledikçe evrilen duygu durum.