ilk sevgilisi ile evlenen insan

birileri şans demiş ama yaniii sanmıyorum.
ilk girilen mağazadan alınan bi kıyafet gibi. diğer gördüklerin hep aklında kalır. sorgulamaya başlarsın.

ben. 2 sene oldu.

saçma insan
bi şey alacaksın mesela ilk girdiğin mağazadan alıyosun
bi esnafı gez ama di mi
belki daha iyisi var

bence dunyanin en sansli insani.

genelde evlenemiyorlar.

ilişkinin bitmemesi adına aşırı fedakarlık yaptıkları için, bu özveri zamanla karşı taraf tarafından baya kullanılıyor. nedense, kişinin sevgisinden artık %100 emin olma hususu, partner üstünde extra bir ego yaratıyor ve bundan emin olan tarafımız( partner) aşırı hırpalamaya başlıyor. buna sokak adıyla " cepte hissetme sendromu" deniyor. sonunda, bu tarz bir ilişkide ya ömür boyu mutsuzluk ile yaşamayı göze almak ya da gitmek olarak 2 seçenek doğuyor.

en yakın arkadaşım daha yeni 2. seçeneği seçerek, kendisini bu saçmalıktan kurtardı. - bu arada evlenmek üzerelerdi ama evleneceği beyefendi sapıtmaya/ flörtözlükte arşa çıkmaya, aşırı hoyrat davranmaya başladı ve bitti :)

eminim şu an nasıl umursanmadığını düşünüp, ağlıyordur. arkadaşım çoktan başka ciddi bir beyefendi ile görüşmeye başladı.



ve son... öteki de yaptığı ayıpla yaşıyor.

(bkz: ayrılamamaktan evlenmek)

tamamı için demiyorum ama üstün gözlem becerilerim ile fark ettim ki; insanlar çoğu durumda birinci yılın hatırına ikinci yıl, üçüncü yılın hatırına beşinci yıla gidiyor. böyle böyle ayrılamamaktan evleniyorlar. ayıp!

bugünki aklım olsa gerçek anlamda ilk sevgilimle olacağım kişidir. ama bahsi geçen insan olsaydım bugünki ben olmazdım. hindsight diyorlar ya, gerçekten de iz a biç!

nasip olmadı.

benim iş arkadaşlarımın geneli böyle hepsi de diyo ki keşke ilkiyle evlenmeseydik ondan iyisi yok sanıyorduk. ama ben aynı fikirde değilim, hep daha iyisini aramak sağlıklı bir şey değil. hem de hiçbir harama günaha bulaşmadan kalbin başkaları tarafından hoyratça kullanılmadan biriyle evleniyorsun. müthiş

en temizi, kafalar uyuşuyorsa yapıştır nikahı gitsin.

kafası rahat etmiş kişiler, misa gibi, keşke herkese nasip olsaydı,

benden geçti, ama ilk sensin canım diyene kanarım

ne de güzel bir olaydır o bee. askerde bir çocuk vardı, ben o ara mesela 26 yaşındaysam, kendisi 16 yaşında. yaşını büyütmüş, askere gelmiş (öyle çok vardı). ben dert babası kimliğimle konuşuyorum bunlarla, yeni hikayeler ediniyorum. bu kardeşimizin kendi yaşında sevdiği kız var. muğlalı bunlar. kızla evlenmişler ama sonradan hapis cezası almış bu yüzden. bununla ilgili bir kanun çıkmasını bekliyordu o zamanlar. bu şekilde çok kişi var köyümüzde dedi. normalde de bayaa varmış. o ara bilmiyordum tabi ben olayın bu kısmını. kız da seviyor, bu da. yalnız çocuk askerden döndüğünde hapse girecekti. bunun gibi bir şeydi.
ben işin aşk kısmına da vurulmuştum. benim lisedeki ilk aşkım motor çıkmıştı, şansıma sokim.

bu şekilde evlenen bir çift var okul whatsapp grubumuzda. bunlara millet aşırı saygı duyuyor. lisede de bunlar el ele yürürdü, abi ne süper olay yaa, düşünün. yaşımız olmuş 45 adamlar çoluk çocuk hala seviyor birbirini. çok imrendim şu an lan.

zina, filört boyutuna geçmişse iş, yaptığı pisliği temizlemiş kişidir . adam, kızı yatağa atıp, karısı gibi kullanıp atıyor. sonra o kadını gidip saf birisi alıyor. saf kişi karısını yatakta biri ile yakalıyor. iş cinayete kadar gidiyor.

pilatonik aşk sahibiyse ve mutlu olmuşsa ne güzel. umut türkülerini etrafına saçmıştır.

böyle bir çift tanıyorum, biri lise iki, diğeri lise üçken sevgili oldular.
biri doktor, diğeri diş hekimi oldu.
evlendiler, önümüzdeki ay 12. yıllarını kutlayacaklar.
10 ve 7 yaşında iki oğulları var.
kız tarafı benim aileden, oğlan ondan çok bizim aileden artık.
35-36 yıllık hayatlarına neredeyse 20 yıllık bir ilişki sığdırdılar. gördüğüm kadarıyla kararlarını hiç sorgulamıyorlar.
hep mutlu olsunlar ablasının gülleri.