işsiz kalmak

işsiz kalmanın en kötü yanı kendini değersiz, yetersiz hissetmektir. insan itiraf edemese de içten içe acaba ben problemli miyim, ben salak mıyım, dışardan acaba anormal mi gözüküyorum diye sorarmış. bir diğer kötü yanı da etraftaki insanların sana söylediği acı sözlermiş. bunları geçen gün abim sohbetimiz sırasında itiraf etti. bir mühendisin neredeyse iki yıllık işsizliği biteli daha çok az zaman oldu.

genç yaşta bir insanı bu kadar üzen sırtına taşıması bu kadar zor bir yükü bu ülke gençlerinin çoğuna yüklüyor ne yazık ki!

daha öğrenci olduğum için işsizlik ne demek yaşamadım. ​ama abimden ne kadar acı bir olay olduğunu gördüm.
çevredeki insanların eee sen de mühendislik yapmasan da olur marketlerde kasiyer aranıyor laflarına bile maruz kalmak bırakın onu kırmayı beni bile kırdı. kimse anlamak empati yapmakla uğraşmıyor onun yerine hor görmek küçümsemek sen de evde yatmaya alıştın galiba rahatlık seviyosun gibi laflara maruz kalmak, ben olsaydım ne yapardım bilmiyorum. son zamanlarda o kadar psikolojisi bozulmuştu ki bir kelime etsek bağırmaya başlıyordu sürekli kavga ediyoduk. şimdi işe başlayalı 3 hafta oldu. pamuk gibi oldu jscbdbxbcxxn...
allah kimseyi bu duruma düşürmesin. bizde türklerde bir atasözü var ya hani "düşene bir tekme de sen vur" işte bu söz bizim milletimizin karakterini yansıtıyor. biz güce tapıyoruz, makam mevki sahibi veya çok para kazanan birini görünce ahlakı kültürü umurumuzda değil saygıda kusur etmeyiz. ama düşen gördüm mü empati nedir bilmeyiz dur kıçına bir de ben vurayım diye sıraya gireriz.

velasımı kelam işsiz kalmak insanın hayatta sınanabileceği en zor sınavlardan birisidir. hele hele ülkemizde siyasetçi çocuklarının inanılmaz zeki olup onlarca gemiciklere onlarca sirkete 20'li yaşlarında ultra girişimci parlak zihinleri ile sahip olduğu yerde ben salak mıyım yetersiz miyim ben problemli miyim sorularını sordurur insana!!!

özellikle çalışma hayatına, koşturmacaya alışkın insanların, kendi parasını kazanmaktan hoşlanan insanların, çok korktuğu bir durumdur.
ben de çalışma hayatına alışkın olduğum için, işsiz kaldığım kısa bir dönemde kafayı yemek üzereydim. kendimi gerçekten çok değersiz ve hiçbir şey yapmadan gün boyu oturan bir ördek gibi hissediyordum.

#1008387 yazı bir çok kişinin hislerine tercüman oldu. ilmek ilmek anlatmış tüm süreci tebrik ederim. bunun bir üst aşaması herkesi bir bir silmek oluyor. çevrendeki boş boğazlı insanlardan uzaklaşmak kurtulmakta diyebiliriz.
neden iş bulamıyorsun?
çalışmak istemiyor musun?
herkes buluyor vallaha sen hiç başvuru yapmıyor musun? ciddiye alıp savaşıyorsun bunlarla sinirli bir insan olup çıkıyorsun.ilk başlarda kendini eksik hissediyorsun onlar konuştuğunda gözlerin doluyor sonra lafların altında kalmak istemiyorsun onların yaptığı gibi kalp kırmaya başlıyorsun. bir keresinde ben çalışmamayı tercih ediyorum dediğimde benim trollediğimi anlamayacak saflıktaki kişi'nin salak bir yüz ifadesiyle karşılaşmıştım.o an ki sorgulamam da bu gerizekalı iş bulmuş çalışıyor sen nasıl bulamıyorsun şeklinde oluyor genelde. meraklı değiliz işsiz kalmaya. bu süreci hepimiz çok rahat bir şekilde atlatmıyoruz. sadece off her gün çok eğleniyoruz, rahatımıza düşkünüz baba parası yiyiyoruz şeklinde algılanmasını saçma buluyorum.
aslında en iyisini yapıyorsun keşke bende çalışmasam diyeni bile duydu bu kulaklar. geleceğini sağlama alamama ve önünü görememe kaygısı işsizlik. işsiz kalma sürecini bilmeyen yardımcı olamıyorsa kişiye hiç konuşmasın daha iyi.

bir hafta sonra, bir sürü borçla yaşayacağım durum.

15 kasım itibariyle başıma gelen durum. çok da iyi oldu bence. zaten sevmiyordum. bir şekilde kendimi çıkartırdım.

henüz işe tam anlamıyla başlayamamış biri olarak bu kervana katılmak istemiyorum.

uzun zaman sonra başıma gelen can sıkıcı hadise.
tam da emeklilik sevinci yaşadığım şu günlerde hevesimin kursağımda kalmış olmasi canimi sıkıyor. ne güzel planlarım vardı oysaki. maaş artı emekli maaşı artı yemek parası derken neredeyse üç asgari ücret kadar para geçecekti elime. yarından tezi yok iş aramaya koyulmam lazım.

17. gün. sanırım en güzel anları, 20 den sonra zonk zonk....

calisacam diye hakkını yedirmen , iş tanımının dışına çıkman , dört oralı çocuğukla ugrasmandan iyi işsiz kalmak.

insanı çok düşündüren durumdur. ne iş yapayım diye düşünüdürür

ilk mezun olduğum zaman direkt askere gitmiştim. mezuniyet sonrası en büyük engeli bu olarak görüyordum ve demiştim içimden askerlik sonrası çok rahat iş bulurum…

askerden geldim tam 9 ay memleketim adanada işsiz kaldım. istanbula geldim ikinci ayımda işe girdim baya iyi bir firmada. ama o dönemi net hatırlıyorum, asla çalışamayacağımı düşünmüştüm… sonra tabii işler baya ilginçleşti ve hiç fena olmayan bir kariyerim oluştu, genç sayılabilecek bir yaşıma rağmen…*

tavsiyem asla umutsuz olmayın, bir şekilde talih dönebiliyor…*

neden bilmiyorum, ama ben bu hayatta şansıma güveniyorum. kapağı atarım bir yere. tek yapmam gereken bol bol kaliteli insan ve ortama girmek. çünkü şükürler olsun iletişim yeteneklerim doğuştan güzel, hemen samimiyet sağlıyorum.

son zamanlarda ruhumu daraltan hadise. yaklaşık bir yıldır azalan iş potansiyelimin son 2 aydır neredeyse durma noktasına gelmesiyle birlikte ne yapacağını bilemeyen birine dönüştüm.

23 yıldır yoğun bir çalışma hayatı olan ama birtakım talihsizlikler neticesinde eyt'den emekli olamamış ve emekli olmasına da daha uzun yıllar olan 40+ bir kadın olarak şuan ne yapacağımı bilemiyorum. böyle bir hadiseye hiç hazır değildim, sudan çıkmış balık gibiyim.

hayatım boyunca hep çalıştım, önceliğim hep iş hayatımdı. yemek, ev işleri vs hep eşimle iş bölümü yaparak hallettiğimiz şeylerdi. o konularda da öyle aman aman bir becerim yoktu ama bu süreçte haliyle yoğun olarak çalışan kişi eşim olduğundan yemek, ev işleri vs benim doğal sorumluluğum haline geldi ki olması gereken de bu zaten. şikayetim yok ama bu duruma alışmakta güçlük çekiyorum.

bu arada 6 aydır terapiye gidiyorum. son zamanlara kadar iş hayatım ve mesleğim üzerine inşa etmiş olduğum kimliğimin çöküşünü terapistle birlikte izliyoruz. son haftalarda en çok üzerinde durduğumuz konu, yetersizlik ve değersizlik duyguları oldu. sadece bir şeyler başarınca değerli olmayı hak ettiğim düşüncesinin yıllarca esiri olduğumdan boş/işsiz kalmak bana kendimi işe yaramaz hissettiriyor. ama terapistim bu düşünceye karşı mantıklı yanıtlar vermemi istediğinde "sadece var olmam bile değerli olmam için yeterli bir sebep olmalı aslında." diye düşündüm ama insanoğlu her zaman mantıklı davranamıyor işte...

işin kötüsü, eskisi gibi yoğun çalışmak da istemiyorum artık...bir yanım çalışmam gerektiğini haykırırken, diğer yanım ise böyle bir dönemin belki de yıllardır ihmal ettiğim kendimi toparlamam için bir fırsat olduğunu söylüyor. bilemiyorum kafam çok karışık, belki bazen burayı işsizlik günlüğüm gibi kullanabilirim belki de kullanmam. bilemiyorum öyle işte...

bir macera arayıp senelerdir sevmeden çalıştığım iş yerinden tazminatımı alarak ayrıldım.
pişman değilim keza sadece 4 yılda saçlarımı dökecek kadar stres altında çalışıyordum.

ezcümle atıldığım bu macera daha en başından beri hiç beklediğim gibi gitmedi. sonuç ? 5 aydır işsizim ve sıkıntıdan kendimi s..me aşamasına geldim. bir yerden beklediğim bir haber var. o gelene kadar kardeşimin şirkette çalışıp bir şeyler öğreniyorum.
bunaldım sözlük. bol bol nakit para görmem lazım.

bir insanın başına gelebilecek en kötü şeylerden birisi. mayıstan beri işsizim. parasızlık koyuyor evet ama en önemlisi evden çıkacak bir sebebinin olmaması insanın canını sıkıyor. 4 duvar arasından kurtulacak bir dayanağın yok. sosyal ilişkilerin bozuluyor çünkü dışarı çıkıp arkadaşlarınla buluşmak icin bile paran olmasi lazım, e yok napacaksın? uzun lafın kısası nereye kadar boyle sürer bilmiyorum ama bu durumun psikolojiyi her geçen gün kötüleştirdiği ortada. düşmanımın bile başına gelmesini istemem bu durumun

10 aydır işsizim...bulamadığımdan değil, istesem yarın nükleerde başlayabilirim ama gücüm yok, şevkim yok isteğim yok, geberene kadar içip bir köprü altında bulunasım var. kgb, mossad, cia, rumlar, mit, asala, pkk iş teklif ediyor ama hangisi olduğumu henüz bende anlamadım.

3.5 aydır işsizim, evde claude ve yeni yeni astra ile ürünler çıkardım, bu süreçte neyi nasıl yaparsam daha doğru oluru öğrendim, en iyi yaparken öğreniyorsun zaten, şu aralar da python ve sql öğreniyorum kendi imkanlarımla, bir de kendi mesleğim olan mekatronik mühendisliğinde tezliye döndüm afla, bugün ders kayıtlarımı yaptım. bir yandan işte ai engineering öğrenmeye çalışıyorum, bir yandan da yavaştan bu pozisyonlara başvuruyorum. otomotiv bitti artık, yazılıma kayacağız mecburen.. en azından daha zevkli, oturarak bir şeyler yapmak bana göre olmasa da..

250 kişilik şirketin 8 ay boyunca iş almadığını biliyorum. sırf çalışanlar olayı sezmesin diye yalandan teklif dosyası önlerine atardık. yoksa şirkette boş boş oturuyorlar. lak lak yapıyorlar. birbirlerine falan sulanıp evlenirler. evlenen, doğuran çiftler şirketler için en korkulan şeylerdir zaten. evlenen, çocuk doğuran gelmek istemiyor. şirket sigortanı yatırdıktan sonra işsiz kalmak kimsenin umurunda değil, hayal ettikleri de bu zaten. ama bir sirket sigortanı yatırmıyorsa mahallenin berberinin bile diline düşersin. ikisi arasında bir fark olmadığını öğrenemedimiz için yıllarca yerimiz de saydık biz.

daha iyisi olacaksa sorun olmayacak mevzu. bazen kısa süreli yaşanan sıkıntılar uzun süreli güzelliklere sebep olabiliyor.

1.5 senedir babama baktığım için başıma gelen hadise. babam rahmetli olalı 5 ay oldu fakat hala iş bulamadım. bu dönemde kilo aldım, yaşam kalitem geriledi, bel ve diz ağrılarım arttı...