karanlık

karanlık, saklar;
gizem, fısıldar.

"o gece kimse onu görmedi... ama herkes hissetti."

karanlık.
ne korkudur, ne yokluk.
karanlık bir hiçlik değil;
bilinmeyenin, görünmeyenin mekânıdır.
her şeyin içine geri çekildiği yerdir.

geceyle özdeş bir sır gibi..

ve biz hep sustuk,
çünkü cevabı hissettik ama anlatamadık.
gece vardı çünkü
karanlık, ışığın demlenme yeriydi.

.


beni bulduğun karanlıktan ölüyorum sana

beni bulduğun ve bıraktığın
daha koyu
daha siyah
daha dar
daha kararlı
daha karanlıktan

bütün kapılar kapalı
soğuk ve ateş içinden
sevgi ve nefret içinden
gazap ve rahmet içinden
içinden
ölüyorum sana
içimde uğuldayan
gözünü kan bürümüş özlem içinden
içimi kurutan vahşi yalnızlık içinden
beni gömdüğün dipsiz çukur içimden
ölüyorum sana

geçenler içinde en öndesin içimden
arkandan aklım
arkandan ruhum
arkandan sözüm
avuç avuç su döküyorum
kalp kalp kan
dört duvar kımıl kımıl bir yalnızlık
duvarlar görünmüyor
çok karanlık
bunu dokununca biliyor
parmak uçlarım
parmak uçlarım çünkü
gözlerim
kapalı
bütün kapılar gibi
çünkü açmak anlamsız
çünkü açmak görmemek için delice
ve delirmemek imkansız

ses yok
hiç ses yok
şahit yok
rüya yok
kirpilerime asılmış geceler ağır
sağır değil kulaklarım
ses yok
ve
işitme engelliler için şiir söylemeyi bilmiyor dudaklarım

açılsa kapılar
görünmezim
ben artık beni bulduğun
değil
bıraktığın
daha koyu
daha dar
daha siyah
daha kararlı
daha karanlık
o karanlığım

eskilerinden daha karanlık
yeni bir hücrem daha var artık.

şaka maka dünyanın ya da benim dünyamın belki nereye savrulduğunu bazen hayretle izliyorum.
alaycılığın, vurdumduymazlığın, acımasızlığın hatta bu derece pirim yapabilmesini aklım neden daha önce almamış ya da tüm bunlar yeni mi?
neresinden tutup anlatabilirim ki ?
insanları "oyuncak etmek" için "özel gayret sarf eden" biriyle yeni tanıştım doğrusu.
ideali bu olan biriyle.

tıpkı aydınlık, ışık gibi sonradan yaratılmıştır:

en`am suresi 1. "hamt allah`adır! o ki gökleri ve yeri yaratmış, karanlıklara ve nura vücut vermiştir. sonra, gerçeği örtenler bunları rablerine denk tutuyorlar."

“karanlığını da al gel,” dedi...
ben karanlığımı poşete koyamadım, ceplerime sığmadı.. o yüzden sustum..
sustuğum yerden başladı her şey..
kaç bahar geçti bilmiyorum.. bahar dediğin zaten istanbul’da kısa sürüyor..
bir bakmışsın yaz,
bir bakmışsın yine yorgunluk..
sonbaharlar daha netti, hep içimdeydi..
birine rastladım..
beni dinlediğini sandım önce, sonra anladım ki o sadece bir ayna.. konuşmadı, teselli etmedi, yol göstermedi.. sadece baktı.. o bakışta yüzümün arkasını gördüm.. sakladığım yerleri, üstünü örtüp “geçer” dediğim çatlakları.. meğer insan en çok, kendini başkasının sessizliğinde yakalıyormuş..

geceydi..

istanbul, makyajını silmeden yatağa giren bir kadın gibiydi.. yorgun, dağınık, güzel ve biraz küskün..
sokak lambaları bana annem gibi baktı.. azarlamak için hazır.. “büyüdün ama hâlâ kırılıyorsun,” der gibi..
ben yürüdüm, içimden taşanları dökmeden..
her dökülüş biraz rezalettir sonuçta..

takvimler bir yerlerde hâlâ asılı duruyor.. hangi seneydi bilmiyorum.. istanbul sustu.. gece geri çekildi ve görevini tamamladı..
karanlığımı yanıma alıp devam ettim.. ona bir isim verdim..
hadi dedim sonra..

yol bekler...