kedi

bedava terapist

(bkz: şaman ve ruh hayvanları) inanışına yüzde yüz inanmasam bile sorguluyorum... yazı bilimsel olmayabilir biliyorum, astronot olmadığımı da biliyor ve uzaya uçamıyorum. yerde ve gökte, suda ki dünyamızda safsata yazımızla devam edelim.

her insanın ve şamanın koruyucu ruh hayvanları olduğuna inanılır. koruyucu hayvanlar dönem denem bazı zamanlar değişebiliyormuş, her insanda farklı ruh hayvanları olur. benim de koruyucu ruh hayvanları arasında bir kedi olduğundan eminim. evin içerisinde 24 saat aralıksız hiç gitmeyen o kokuyu bir tek ben alabiliyorum. evin halkına ve ya eve gelen tonlarca misafire "kokuyu alıyor musun?" diye sorduğumda "yok hiç koku gelmiyor, kokmuyor." denildiğinde üstümden hiç gitmeyen o kuş kokusunu temizlensem ve evi havalandırsam bile bir türlü üstümden atamıyorum. bir kedi gibi şu an, durduramadığım o dürtüyü durdurmak zorundayım. zavallı hayvanı elimle vıyk diye sıkasım var. kedi gibi koku almaktan ve kanatlı, renkli, gagalı, güzel görünen hayvanla bir kedi gibi oynama isteğimden sıkıldım, içim şişti.

insana can olsun diye yollanmış dünyanın en tatlı canlısı. bir kedinin suratına bakıp da mutlu olmadığım an yok. canınızın en sıkkın olduğu anda bacaklarınıza dolanan bir kedi gülümseme için birebir.

ben daha böyle cilveli, böyle tacizci hayvan görmedim. hatay depreminden sonra, dağ başlarında yaşıyoruz malumunuz. önceleri çöp poşetlerinin yırtılmasıyla domuz mu? çakal mı? belli olmayan, bu sebeple insanı tedirgin eden ''gizemli hayvanımız'' kedi çıktı.
önceleri görünmüyordu. sonra görünmeye yemek istemeye başladı. sonra yavrularını getirdi. yavruları büyüdü kedi oldu ve şu anda yeniden 3 yavruyu daha terk etmeye hazırlanıyor. neyse efenim sayımız 7 ye çıktı.
eskiden ''mesafeli'' olan kedicik, şu anda götünü suratıma dayamış ve kendisini zorla sevdirmeye çalışıyor. öyle şımarıyor ki, ''beni sev, bilgisayarı bırak diye'' diye insanın yiyesi geliyor yani.

smokin olanlar çok arkadaş canlısı

serin hikaye, 10/10

sahsima ait olaninin resimlerini asagida gormektesiniz. disi bir kedi, adi milat. kedi fobimi yenmeme sebep olan kedidir ayrica.

arkadaslar bu tatlilik halis mi? nasi bi canli olm bu

yirim yir. bazıları çok tatlı oluyor, bazıları da çok gıcık, sevimsiz.

bazı cahil tipler kedi besliyor ama hayvanın bakımına ve sağlığına asla dikkat etmiyor. bunların aşısı var onları aksatmamak lazım. kuduz olursanız geri dönüşü yok. ev kedisi sokağa falan bırakılmaz hayvan bu sonuçta çöpe gider pis yerlerde dolaşır. hayvana bakamayacaksanız paranız yoksa beslemeyin şunu.

bir kalben şarkısı.

"öyle çok seviyorum ki seni kedi
kelimeler olmadan aynı dili konuşur gibi" dizeleriyle gerçek bir kedş sever olduğuna inandırmıştır beni.

ayrıca ölen kedisi için falan yazılmış olsa gerek, sözlerine bakıldığında öyle gibi. duruyor. o yüzden her ne kadar tatlış bir şarkı olsa da duygulandırır beni. allah herkesin minnoşuna upuzun ömür versin.

dede oldum laaaan. kizim 4 yavrucak dogdu.
torunlariiim
tabi sutten kesilince 3unu saticaz beyazli bizde kalcak sadece.
2 siyah, 1 beyaz, 1 de kendi renginde gri dogdu.
hatta dogumu 7 saat surdu ve 3unu tersten dogdu.

kedilerin hakikaten zeki olup işine geleni yapma ve hatta kandırma huyları var. bizim sanayideki yavru kedileri haftasonu eve götürüyorduk. hafta başı tekrar getiriyorduk. her haftabaşı da kimin evde hangi kedi ne yaptı, onun geyiğini yapıyorduk.

benim öyle çok fazla bir kedi tecrübem yok. gözlemlediğim kadarıyla -en azından bendeki kedi- yalan söyleyip insan kandırabiliyor. mamasını yer yemez balkondaki kum kolisine götürüyordum ki mutfağa işemesin diye. birinde tuvaletini yapmış gibi davranıp hemen kumu yalandan olmayan dışkıyı kapatıp kaçma derdine düştü. kutuya iki üç sefer koydum hep aynı hareketi yapıp yalandan kapatıyor ve kaçıyor. yani ondan tuvalet beklentim olduğunun gayet farkında.

diğer bir husus ya gerçekten bizi kölesi olarak görüyorlar ya da görev dağılımı gereği mama kabında mama yoksa bana dik dik bakıyor. görevi yapsana lan it dedi bakışlarıyla hayvan bana. su illede taze olsun takıntıları da var sanırım.

yavruyken çok hareketli olup yaş aldıkça sakinleşiyorlarmış cibsine bağlı olarak sanırım. öyle değilse bizdeki bildiğin deli. kedi sahiplerinin neden "evde deli besliyorum" dediğini o zaman anlamıştım. mutfakta sağa sola girip sıkışıp kalmasın diye oturma odasına koyup mutfakta yemeğe girişmiştim. karnımı doyurup odaya döndüğümde 3 çeşit yün ipi odanın her yerine dağıtmış ama öyle böyle değil. odada gezdiği yerleri net anlıyorsun. mesela ip tv ünitesinden geçip tvnin etrafından dolandırılmış. belki biraz daha büyük olsa o ipi asılıp tv'yi devirebilirmiş. sonra gitmiş perdeye takmış tırnağını, çıkaramamış da. 3 çeşit ipe dolanık ve perdenin üzerinde takılı buldum deliyi. öyle bir bakışı var ki mesajı net anlıyorsun. deli "öyle avel avel bakacağına kurtarsana beni it! " dedi resmen.

sevilmeyi seviyor mu sevmiyor mu onu çözememiştim bir tek. otururken sürekli temas kurmak istiyordu. hani bu kediler kendini fazla sevdirmiyordu? fakat bir problem vardı. bu sıpa eşek şakası da yapmayı seviyor. arkandan kafana aniden zıplıyordu. durduk yere evde kedi fobisi yaratmıştı bende. sfsfsf

ha bu salağın bir huyu da gece illa benimle yatmak istemesi. evladım, eşşek evladım benim, evli olsam karıyı bile atarım yataktan. ben hareketli bir şeyle uyuyamam. dedim herhalde sıcaklık arıyor bu hırt. uyku vakti gelince eski tişörtlerimden birini kafamın yanına koyuyordum. kediyi de onun üstüne yatırıyordum. aradan yarım saat geçince tişörtle birlikte yuvasına koyuyordum. öbür türlü soğuk yere koyunca uyku sersemliği gider gitmez suratıma kıçını dayıyordu. fgdgd

hepsini kabul edebilirim, yaramazlıklarına da katlanabilirim, üstüme habersiz de atlayabilir fakat ayak baş parmağımı ısırması son nokta olmuştu. evet biliyorum oyun olsun diye yapıyor evet ısırmak niyetiyle yapmıyor ama aniden ve habersiz şekilde yapıyordu it.

yine de gerizekalının hadi oyun oynayalım sırnaşmalarını özledim altı üstü 3-4 hafta sadece hafta sonları getirdiğim halde. bilemedim yani hiç öyle yabani bir tarafı yoktu. baya köpek gibi oyun oynuyordu ya da oynamak istediğini açık net anlatıyordu. fakat bir kedinin avcılık içgüdülerinin asla kaybolmadığını da görebiliyorsun net. hareketli nesne görünce hemen o tipik av pozisyonuna geçiyordu. işte ayak baş parmağıma da aynısını yapması beni ürkütmedi değil. konu hakkında bilgi sahibi olanlar mesaj atsın. hakkaten bu salak ayağımı yemeye kalkar mıydı? gözü göz değildi çünkü. (bkz: swh)

sosyal medya çağından sonra kutsallaştırılan gariban. çocukken hatırlıyorum kimsede bugün olduğu gibi bir kedi hayranlığı yoktu. kedi işte deyip geçilirdi hatta kedi işte bile denmezdi. yüzüne bakan yoktu garibanların. o dönemler köpek kesinlikle daha ön planda ve el üstünde tutulurdu. sürü psikolojisi nelere kadir. insan hayret ediyor. haliyle sırf sürü psikolojisi yüzünden doğmuş bu sözde ilgi insanı gıcık etmeye yetiyor.

hayvan bakıyor, bunda diş desen yok, pençe desen yok, reflexleri zayıf... seviyor da kerata beni, acımdan ölmeyim diye kapıma bir sürü hediye ceset bırakıyor. çok aciz görünüyor olmalıyım gözünde...

yemegim

evde beslenecek hayvan değildir. hem masrafı hem bakımı açısından çocuğa eşdeğer. ev için kuş ve balık favoridir..

anlamadıkları her şeyi tokat manyağı yapmalarına saygı duyulan yaratık.

şeytanın yeryüzündeki temsilcisi yaratık.

muhtemelen sandığınızdan çok daha zeki bir hayvan.