kedi

ortama yeni yavru düşmüş. ya sen minnak mısın.*

şans/şanslı (ikisini ismi de kullanıyoruz) isimli en ufak kedimizi az önce severken aklıma buraya bir tanım girmek geldi.

ingiltere'de yapılan bir araştırmaya göre kediler insanları tehlikesiz ve aptal kediler gibi görüyormuş. şu anda anahtar kelimelerle google'da o haberi bulamıyorum ama tırt haber kaynaklarını takip etmediğimden bu bilgi kuvvetle muhtemelen doğrudur. evcil kedilerden bahsediliyordur herhalde tabii. haberin sadece başlığına ve ilk paragrafına bakmıştım galiba. yoğun bi dönemimdi, gerisini okumamıştım. tehlikesiz konusunu tam anlamadım ama yırtıcı değiliz, sivri tırnaklarımız yok falan da olabilir onlara zarar vermememiz de olabilir. aptal konusunda ise... herhalde çalışmadan etmeden onları besliyoruz diye mi düşünüyorlar bilemedim. ya da belki ingiliz kedileri, ingilizler insanlarından daha zekidir. ne biliim. hahah.

bir yerde "bi kap mamaya sınırsız sevgi veriyorlar," demişti biri kediler için. onu da "züppe" kediler anlamıyor herhalde hahah. eh, kedinin de aptalı vardır.

şöyle bir görselle aslında işin ne kadar derin olduğuna dikkat çekeyim (görseldeki yazının türkçe tercümesi: "dünya, avustralya ile oynayan bir kedidir."):

muhtarlık için aday olmayı düşünen ve kendini panter sanan mimi.

ihtiyar bir kedi.

kendileri maalesef artık benimle değil.

özlediğim kedilerim nerededir

ufak yaşlarda babamın arkadaşlarından biriyle bir yere gidiyorduk. okul muydu alışveriş miydi tam emin değilim ama adam baya bana yetişkinmişim gibi davranıyor, kendi arkadaş ortamındaki muhabbetleri açıyordu.

-bak bak kediye bak.
+nerde?
-ahahahaha gerçek kedi mi arıyordun?
+e kedi dedin?
-shshaha tamam tamam yok bir şey büyüyünce anlarsın.

anlamadığım için gülmesine çok bozuldum. zaten nasıl anlayabilirdim ki daha yaşım 10-11 var yoktu. bir an önce büyüyüp aklımın her şeye ermesini diledim. büyüdüm ama hala daha biri "kediye bak" dediğinde gerçek kedi arıyor gözlerim bi an etrafta. anlıkta olsa yapıyorum bunu.

1 tane var. adı yevgar.
nene kendisi, yaşlı.

ayrıca şu an karşımda yalanan tembel tüylü şişko şey.

kedilerimin birisi kaçtı adı şükrü’ydü. diğer kedimi ise iznik’te birine sahiplendirdim.

ani bir karar ile ikinciyi sahiplenmiş bulunuyorum. aşağıda baktığımız iki buçuk aylık dişi kediye kıyamadık ve bugün itibariyle o benim kızım oldu. biraz sağlık sorunları var o yüzden diğer sıpa ile biraz ayrı tutacağım. şu an için tek temennim inşallah alışmaları kolay olur. diğer kedim de iki yaşında erkek (kısır) biraz hırçın kardeşini sahiplenecek umarım. bu süreç için önerisi olan yazar arkadaşlarım ulaşırlarsa memnun olurum. şimdiden teşekkür ederim.

benimde artık bir kızım var.

geçen hafta sahiplendiğim kızımın 1 hafta içinde değişimi.
bu sıpalara bayılıyorum huzur, neşe, mutluluk kaynağı resmen.

yavru kedi sahiplenmek istiyorduk, annesinden ayırma düşüncesi üzüyordu. bir gün kardeşimin öğretmeni annesi olmayan bir kedi getirmiş sınıfa kim sahiplenip ilgilenebilir diye bizimki de almış gelmiş eve. daha ben eve gitmeden aradı bir heyecanlı bir heyecanlı. annem hep uzaktı evde kedi fikrine alerji yüzünden. şimdi en çok o seviyor. bilenler bilir bu eve kedi gelince otomatik ebeveynlere yüklenen bi özelliktir. üç haftayı geçti bizimle her gün annem bu kediyi bırakıyoruz yeter artık diyor ama hala bizimle :)

hem poları alıp poların sahibi üşürken üstüne yatan hem psikopat gibi duvarı izleyendir.

(bkz: püsük)

bu ara dişilerinin çoğu son aşama gebe. yana yakıla kuytuluk yer ve yiyecek arıyorlar. bugün biri resmen yiyecek için beni taciz etti. oysa on metre yürüse hem ıslak hem kuru mama vardı. demek son noktadaydı. mamaları ve suyu alıp götürdüm. gömüldü içine. yarın yolumu düşürüp bakayım doğurdu mu doğurmadı mı.
neyse ki itimiz köpeğimiz yok, ya da tek tük. onların da saldırılarını, bir daha saldıramayacak şekilde engelliyoruz. bir de şu caddelere her beş metreye bir hız tümseği koydurabilsek.

antik mısırlılar'ın kediye düşkünlüğünü firavunların nil nehri kıyılarında hüküm sürmelerinden bu yana binlerce yıldır yaptıkları heykellerden mücevherlere, mumyalanmalarından kediler için yapılmış 2000 yıllık dünyanın bilinen ilk evcil hayvan mezarlığına kadar bir çok örnekten izleyebiliyoruz.


mısırlılar hem korumacı, sadık ve anaç, hem de hırçın, bağımsız ve öfkeli olmaları bakımından tanrılarının ve hükümdarlarının kedi benzeri özelliklere sahip olduklarından emindiler.
büyük gize sfenksi'nin insan yüzü ve bir aslan gövdesiyle; sakhmet 'in kadın vücuduna sahip bir aslan kafasıyla tasvir edilmesi ya da bastet'in bir aslan ya da kedi olarak temsil edilmesi tesadüf değildir. kediler özel yasalarla ve devlet eliyle koruma altındaydılar. mö 450'de, bir kediyi öldürmenin cezası ölümdü.

sakhmet,

bastet,

kediler 100.000 yıldan daha uzun zaman önce, mezopotamya'da insanların arasında yaşadılar. mö 12.000 civarı, köpekler, koyunlar ve keçilerle aynı zamanlarda evcilleştirildiler.

hıristiyanlığın yaygın olarak kabul edilmesinden önce romalılar ve yunanlar tarafından da bağımsızlığın sembolü olarak gördükleri bir evcil hayvan olarak; haşere kontrolü amacıyla olmamasına rağmen * benimsenen kedilere gösterilen itibar yaklaşık 13. yüzyıl'a kadar sürdü. orta çağ ile birlikte kedi, eski pozisyonunu kaybetmeye başladı, putperest inançların ve ritüellerinin şeytanla ilişkilendirilen bir figürü halini aldı, düzenli olarak işkence gördü ve öldürüldü.

cadılarla ve cadılıkla da ilişkilendirildiler. bir kişinin cadı olabilmesi için bir cini olmak gerekti ve bu cin cadıya şeytan tarafından verilirdi. işte cadının cini ona şeytan tarafından verilen kedi idi. zaten cadıların 3 memeleri olurdu ve bir memeleriyle cinlerini yani kedilerini beslerlerdi.


papa gregory ıx, kedileri şeytan'la işbirliğini resmen ilan etmişti. sapkınlıkla ve cadıların işbirlikçileri olmakla suçlanan kedilere yapılan işkenceler akıl alacak gibi değildi; korkunçtu. belçika'da kedileri çan kulesinden fırlatırlar, fransızlar kedileri yakmak için şenlik ateşi yakalardı. bir alman topçu ustasının, kuşatma savaşında kullanmak için kedilere roket bağlamayı önerdiği bile söylenenler arasındadır. kedi panayırlarında eğlenmek için kedilere işkence yapılırdı. eğlenmek için fıçılara atılıp ölesiye dövülürlerdi.




kedilere karşı bu tür korkunç davranışlar 19. yüzyılda hayvan zulmüne karşı oluşturulan yasalar sayesinde nispeten azalmış durumda olmasına rağmen ülkemizde kediler hala işkence görüp öldürüyorlar.

kaynak
kaynak
kaynak
kaynak