kendini eskisi kadar zeki hissetmemek

(bkz: hiçbir zaman zeki hissetmemek)

ortama adaptasyon yapan kişidir.
ortamı terk şarttır.

ikinci üniversitemi okuyorum. bütünlemeye kaldım 2 dersten. ne kadar çalışsam da aklımda kalmıyor. zekayı bilmiyorum ama hafıza gitmiş gibi hissediyorsun çünkü ezberlemem gerekenleri ezberleyemiyorum.

200+200,300+200 şeklinde yaklaşık 1 000 sayfa okumam gerekiyor ama anladığımı yazamıyorum madde madde ezber yapmam gerekiyor. benden istenen bu ama bunu da beceremeyen bir insanım. 10 kere yazarak bir tanımı ezberliyorum ve 1 000 sayfa konusunda umutlu değilim.

mesela lisede aptalların arasındayken pek belli olmuyor ama üniversiteye gelince bu durum bayağı bir göze batıyor.

şu aralar yaşadığım durum. kitap okuma zamanım gelmiş.

fazla üzücü. ne yaparsam yapayım eskisi kadar zeki hissetmiyorum.

eskiden ailedeki zeki çocuk olup şimdi çevrendeki en düşük insan olmak koyuyo'.

dünyanın en zeki insanı da olsanız, bulunduğunuz ortam vasat ve vasatın altında ki kimselerden ibaret ise, düzeyinizi koruma imkanınız bile yoktur. hepimiz, beraber en çok vakit geçirdiğimiz beş kişinin ortalamasıyız. "jim rohn"

belki de gerçeği kabul etmek.

yeni nesil soruların icat edilme amacı bu zaten. insana kendini aptal gibi hissettirmek.

hiç yeni nesil soru görmeden eski bilgilerinize güvenerek -ki bu bile yanlış ortalama 5 yılda tüm bilgiler eskiyor günümüzde- sınava falan girerseniz 3. sorudan sonra aptal ya da gerizekalı olduğunuzdan emin olabiliyorsunuz. acı ama gerçek.

acaba diyorum hep böyle embesil miydim?
ne kadar komiksiz, ne kadar avamım?

en kötü şey avam olmak ya. hiçbir düzende yeri olmayan bir şey, avamlık.

sıradan yani.

aşırı derecede brainrotlamamdan ötürü bunu hissediyorum son birkaç yıldır. acilen tekrardan kitap okumaya ve bir şeyler araştırmaya dönmem lazım.