kendisinin iyi biri olduğunu düşünen insan

iyi sözcüğü türkçe (bkz: edgü) kelimesinden gelir. iyi demek etki demek. eylem olmadan iyi olunmuyor. ayrıca iyi görünmek kolay, zor olan adil olmak.

her insan (kendi mantığı içerisinde) mutlaka kendisinin iyi biri olduğunu düşünür. sorun onunun "iyi" anlayışının ne/nasıl/neden olduğu konusundaki farklılıktadır.

kimsenin osuruğu kendine kokmaz.

kötü şeyler yapmış ama kötü olmayan biri olabilir. yaptığı kötülüklerin farkındadır ya da bastırıp unutmaya çalışıyordur. istemeden/mecburen kötü olana hizmet ediyor olabilir (milyarlarca insan gibi).

kişinin iyi biri olduğunu düşünmesi kabahat değildir. yeri geldiğinde kusur olarak görülebilir. iyi biri olduğunu düşünmek motive edici de olabilir.

bir zamanlar, 'bir bilmem ne hiçbir zaman ben bilmem neyim demez' diyenler vardı. bu motto erdemli olmanın ön koşulu sayılıyordu.
şimdi biz bilmem ne kümesinden kişilere, siz bilmem ne değil miydiniz? neden bilmem neden gibi/bilmem nasıl gibi yaşıyorsunuz sorusunu soruyoruz,
cevap şöyle oluyor : ben hiçbir zaman bilmem ne olduğumu söylemedim ki! * *

genelde aynaya bakınca vicdanını değil, imajını görür. yaptığı iyilikleri sessizce değil, yüksek sesle anlatır. kimseye kötülük etmediğini sanır ama bazen bencilliğini “haklılık” diye paketler. aslında kötü değildir, sadece kendi iyiliğine fazla inanmıştır. kısacası, kalbinde iyi niyet, içinde farkında olunmamış bir ego taşır.

böyle düşünen insan ya ziyadesiyle iyimserdir ya da kendini henüz yeterince tanımıyordur.
insan ruhunun karanlık tarafları, sandığımızdan çok daha geniş.. hepimizin içinde henüz tanışmadığımız, hangi şartlarda ortaya çıkacağını bilmediğimiz taraflar var. hangi olayın, hangi kaybın, hangi korkunun ya da hangi travmanın o kapıyı açacağını kestiremiyoruz.

bazen insan kendisi hakkında kurduğu bütün o ahlaki cümleleri, hayatın önüne koyduğu tek bir sınavda yeniden yazmak zorunda kalabilir. ben asla böyle yapmam dediğimiz şeyleri yaptığımızı, yapabildiklerimizi gördüğümüzde de şaşkınlıktan dilimiz dışarı taşabiliyor.

önemli olan iyi bir insanım” diyebilmekten ziyade kendi içimizdeki karanlığı da tanıyıp, ona rağmen nasıl davranmayı seçtiğimizi bilmek. iyilik belki de kendimiz hakkında fazla emin olmamak- olamamaktır. kendine kefil olmak yerine, kendini tanımaya devam etmektir.

bedava değil mi, düşünürüm.

öyleyim ki zaten.

belli oranda haklı insandır. en nihayetinde insan kendisini tanır ve en azından neyi, hangi niyetle yaptığı noktasında kendisine iyi diyebilir ama karşı tarafa her zaman böyle geçmez bu ve o kişi size kötü bile diyebilir.

mesela; ara ara bana içini açan, sorunlarını anlatan bir arkadaşım var. ben de dinlerim, varsa fikrim söylerim. bu yaklaşık iki senedir böyle ama son yedi sekiz ayı çok daha yoğun şekilde devam ediyordu. dün yine buluştuk, bir şeyler anlatmak istediğini söyledi ve anlattıktan sonra sende ne var ne yok dedi. ben de aynı, devam. falan gibi bi cevap verdim. arkadaşım da hiç beklemediğim şekilde tepki verdi ve; hep böyle yapıyosun. aynı, devam, hiç. başka hiçbir şey söylemiyosun. bana hiç özel bir şeyini anlattığını bile hatırlamıyorum. ben sana her şeyimi anlatırken sen hiçbir şey paylaşmıyorsun. hep duvar örüyosun, kendini geri çekiyosun, sınır çiziyosun. tamam, anladık, sevmiyorsun. ama bu kadarı bana kendimi değersiz hissettiriyor. dedi. çok şaşırdım ve üzüldüm buna. çünkü ben iyi bir arkadaş olduğumu, onu dinlediğimi ve destek olduğumu düşünüyordum hep. o ise içten içe buna kızıp, kırılıyormuş. açıkçası hiçbir şey diyemedim. ne alakası var, olur mu öyle şey, anlatıyorum ya falan diye toparlamaya çalıştım ama bir işe yaramadı. arkadaşım da sana zorla bir şeyler anlattığım için özür dilerim dedi. bu mesela en çok canımı acıtan kısımdı. çünkü hiç zorla dinlemedim onu ama en son belki üzüntüden, belki sinirden öyle dedi. uzun lafın kısası; kendinize "iyi" diyebilirsiniz, tamamen niyetiniz temiz olabilir ama karşıya her zaman öyle geçmiyor maalesef.