komşudan gelen pasta

bir sosyal bağ antijenidir.
az yaptık, çok oldu yalanıyla gelir. yapma ayol refleksiyle alınır. çay eşliğinde bu bedelsiz sevginin tadı çıkarılır. pasta yendikten sonra, komşuya rastlanırsa, mutlaka tekrar teşekkür edilir ve "çok beğendik!" denir. bu dozaj atlanırsa, ilişkilerde pastasız kalma riski artar. öküz müsün? tabiki teşekkür edeceksin.
3 gün içinde tabak tekrar evde ne varsa artık dolu şekilde ve gönülden muhabbetle verilir. aynı pastadan yapar verirsen taklit etmiş olursun. daha iyisini yapar verirsen rakip olursun. hazır alıp verirsen basite aldın algısı oluşturur.
velhasıl mutlulukla yenen bir karbonhidrat yüküdür. çok güzeldir. sadece bu coğrafyada rastlanır. gurbette olanların çok özlediği iletişim çeşididir.

maalesef bizde kimsenin yemediği pasta olur.

apartman yaşamında artık neredeyse unutulmuş bir eylem. aynı asansöre binmemek için bekleyen, bir gülümsemeyi ya da “merhaba, günaydın” demeyi bile çok gören insanlar arasında pek rastlanmıyor artık…
zaman, insanı duygusuzlaştırdı; bencilleştirdi, iyiliği ve hoşluğu unutturdu.
oysa çocukken lojmanda yaşarken annem pişirdiklerini bir tabağa koyar, beni ya da kardeşlerimi komşuya gönderirdi. o tabak asla boş dönmezdi. hala o kuşak, komşularıyla aynı tabak değiş tokuşunu sürdürüyor.
biz de o nesille büyüdüğümüz için çok şanslıyız. paylaşmanın edebini, hazzını ve insanı insan yapan o sıcaklığı bize yaşattıkları ve öğrettikleri için…

baklava gelsin.

güzelse gömerim, değilse çöp.
fazla düşünmeye gerek yok.

büyük bi sitede oturmamın dezavantajı da bu olsa gerek
kimse kimseyi tanımıyor
gece yarısı yumuşatıcı isteyen çıtır komşu yok
pasta börek gönderen yok

evde yiyecek yokken, aç karnına çok tatlı giden pastadır. sen de tabağı doldurup gönderirsin filan. güzel şeyler bunlar.

gelmese daha iyi olur şeylerden biridir bence.

ben yaptığım ne olursa olsun paylaşmayı cok severim. mutlaka bir tabak komşuma da ayırırım.