koronavirüsün bize öğrettikleri

kendi kendine yetebilmenin değeri, yalnızlığın aslında pek de olumsuz bir şey olmadığı gerçeği.

birçok insana, hapishane sistemi gibi olan obez şehirlerin içinde yine bir hapishanenin kurulduğunu öğretmiştir. daha derin düşüncelere inince birçok kişinin hapishane duvarlarını kendi ellerimizle ördüğümüzü görmesi kaçınılmazdır. bunlar hep çimento baronları ve çimento lobisinin işleridir.

belli bir yaş üstüne görüntülü aramanın kolaylığını öğretti. açıyor telefonu torunlara, çocuklara, komşulara.. hayal bile edilemeyen bir teknoloji olduğu için kapatmak bilinmiyor.

insanlara karşı her zaman mesafeli olmalıyız.

her anlamda, insanlarla aramıza bir mesafe koymak.

sıradan deyip hayıflandığımız hayatlarımızın aslında büyük bir lüks olduğu: rahatça otobüs direğine tutunmak, kahve içmeye gitmek, arkadaşlarımızla buluşmak, kalabalık arasında rahatça yürümek, korkmadan market alışverişi yapmak /pazara gitmek ve daha bir sürü şey.

aslında çoğu insana hiçbir şey öğretmemiştir. saygısızlık, kin, nefret, yobazlık, sömürü, cinayetler vs... azalmadan devam etmekte.

temiz olun , yere tükürmeyin, hapşururken falan ağzınızı yüzünüzü kapatın, mesafeye dikkat edin. bunlar aslında olması gerekenler ama biz ancak böyle ıslah oluyoruz. virüs bitince tabi bunları dikkate almayacaklar yine.

bir virüsle insanlık çil yavrusu gibi dağılabilir, endüstriler ve ülke ekonomileri çökebilir. yaşamadan, sadece okuyarak bu kadar iyi öğrenemezdim herhalde. buna bile hazırlıklı olmak lazım hayatta.

sayıların istatistikten fazlası olduğunu öğretti

çalışma hayatında canın değeri olmadığı ve hatır için ölebilecek kadar koca yürekli olduğumuz.

bir cafede kahvelerimizi yudumlarken kahkahalar eşliğinde sohbet etmenin ve sarılmanın ne kadar özel olduğunu anımsattı bize. sarılmanın çok özel olduğunu söylemiş miydim?

temizliğin ne kadar önemli olduğunu,
nefes almanın ne kadar değerli olduğunu,
sevdiklerimize sarılmanın çok çok özlenebildiğini,
çinlilerin birer mikrop olduklarını.

sürekli şikayet ettiğimiz hayatlarımızın ne kadar güzel olduğu. birçok şey şu an lüks yapamıyoruz. ne kadar özgürmüşüz halbuki.

sağlığınızın ne kadar kıymetli olduğunu. özgürce , sağlıklı bir şekilde yaşamanın ne büyük nimet olduğunu öğretti.

insanlar mikroptur gerekmedikçe temas etme ciddileşeceksek eğer göremediğin şeyler seni altedecek kadar güçlü olabilir

insanın güçsüz bir varlık olduğunu tekar tekrar yüzümüze çarptı. öğreti nedir ? öğreti budur .

özgürlüğün ne kadar kıymetli olduğu.

“özgürlüğün kıymetini” yazanlar olmuş.

yapmayın dostlar. bu virüs bize bir şeyler öğrettiyse eğer, öğrettiklerinden en önemlisi asla özgür olmadığımızdır.

süreç içerisinde en çok ne konuşuldu? ölümlerden ve hastalığın seyrinden daha fazla konuşulan bir şey varsa o da ekonomi oldu. birçok insan işsiz kaldı. insanlar ucuz ekmek kuyruklarına girdi. kuruşların hesabı yapıldı. kazançları güvence altında olmayan hiçbir insan, oh ne güzel yan gelip yatıyoruz, diyemedi. diyemez zaten, diyemeyiz. bizim tembellik gibi, çalışmama gibi özgürlüklerimiz yoktur. çünkü bizler paranın köleleriyiz.

romantizm yapmıyorum. yıkalım duvarları, yuh ayıp bize demiyorum. olan biten budur. özgürlüğün tadına çok az insan bakabilmiştir. ve şaşkınlık verici olan, tutsaklık içinde kendimizi özgür sanmamızdır.

sarılmak o kadar da gerekli bir şey değilmiş.
edit: temas bağımlılığım sayılı insanda hala geçerli.