normal sözlük yazarlarının kokpit fotoğrafları

sonunda rbf elimi görmüş ve arttırmış. güzel kokpit hocam eline sağlık.

en sevdiğim filmin en sevdiğim sahnesi neil ve eady balkonda fiji muhabbeti yapıp öpüşüyolar arkada da mystery man çalıyo..

kısaltması tot'dur. yani boğadır. ama aynı zamanda mısır firavunudur.
daha fazla bilgi veremem. çünkü çok gizli bir tarikata ait.

uçuştan hemen önce

size bakmaya tenezzül bile etmediğim fotoğrafım.
*
pis gafiller.

sinirlerim gergin. az kaldı nebi isa ile dertleşmeye ve suskunluğu karşısında uçuşa geçip kendimi mesih ilan etmeye. kulağımda merdiven altı bir türk şarkısı, ayağımdaki botum alman yolu arşınlıyor, kaburgamın içi sıkıntı dolu. şarkı bitti, radyodan haber geçti: reisicumhur türkiye için çok büyük devlet dedi. dediğine göre kimseye el avuç açmaz, herkes onu kıskanıyor. herkesin kokpiti kendine işte. neyse ki sesi yok. demeci dillendiren alman aksanlı bir abla. sıkıldım ey meryem oğlu isa sıkıldım! uçarım bak.

buyrunuz.
yeşil-uzum ile ben.
hadi gel köyümüze geri dönelim gız.

işe alınırsam atarım fkenvjer

evet arkadaşlar, kaptan pilotunuz konuşuyor.

pilot muyuz biz ya? tamam bazen kafayı biraz fazla çekiyoruz ama. ne demek istiyorsunuz? ayıp oluyor...

(bkz: kafam pilot, her yer kokpit emenike)

park yeri sıkıntısı felan, ben jeti geçen hafta sattım bak tüh. (çokta yakıyodu tüpe çevirmeye de sanayide çok kalın fiyat çekilince dayanamadım yav.) bilsem son kez bi kokpit fotosu çektirirdim. (ama kokpit camını tutan vileda sapı hala bende. kokpitte vileda sapı olur mu diyen jetten anlamaz yoktur aramızda herhalde.!) gonyalı bilim herifleri borla çalışan yerli ve milli jet yapmışlar, ondan alcam bi tane. foto o zaman inş.

geceye merhaba diyen ben,
sana söylüyorum...
eline ne geçti şimdi o fotoğrafı çektin, attın buraya?
mutlu mu oldun?
mutluluğun, yapay aynalarda anlık dondurduğun yüzünün üzerindeki çizgiler mi? kahvenin sararttığı dişlerini gizlediğin zamanların çoğalması normale delalet değil.
daha az konuşuyorsun, daha az görüyor, daha az duyuyorsun. üç maymunu oynamayı reddettiğin gibi hayatın akışının dalgalarında da kaybolamıyorsun.
araf bir gecenin küskünlüğüne dargınlığın. elinin köşesine ilişmeye çalışan bir kuş tüyü hafifliğinde, dudaklarının büzülmesinde aradığın adamın eksik kokusu.
her şey eksik de sen tamammış gibi dolaşıyorsun.
sanal tükürüklerin arasında boğuluyorum derken kafanı bir buz torbasına koyup saklıyorlar işte.
geceye merhaba diyen ben,
şimdi huzurlusun değil mi sana söylüyorum...

akıllarda hiç bir istifham bırakmak istemeyiz, neysek o!.
"bilmeyenler bilsin bizi, bilenlere selam olsun"