okunması gereken birçok kitap olduğu halde yeni kitaplar satın almak

bu ay da 15 adetle devam ettirdiğim kısır döngü.

ya tsundoku sendromuna ya bibliyomaniye ya da her ikisine birden sahip olduğunuzu gösteren durum.

bütün kitapları okusak ne olur?
her yeri gezsek, dolaşsak,
dünyanın başını sonunu bilsek,
yürüsek yürüsek, öğrensek.
bize ne kalır?
ölmekten fazlasını becerebilir miyiz?
her şey bir gün bitecek,
öğrenmek de bitecek
ama anlatabilirsek,
her gün birileri öğrenecek..

okunması gereken kitaplar bitmez. ve kitaplara yetişememek insanı kesinlikle dert sahibi yapar. sanırım asosyal olmak gerekiyor.

bu bir lanettir.

bu hastalıktan bende de var.
kitap fuarına giderken cüzdanımı yanıma almıyorum.

gömerim vallahi.

bence mantıklı olan harekettir. okunması gereken bir çok kitabı okuduğunda da okunması gereken bir çok kitabı olmasını isteyen insandır. sigara paketi mi bu bittikçe alsın.

bugün yine yapmış bulunduğum eylem. sürüyle kitap aldım. muhtemelen kucağıma sığmayacak kadar fazlalar. pişman mıyım? belki biraz... sonuçta 2 gün önce burada ne diye ağladığımı görenler var. * hayır, neyse çok iyi fiyatlara aldım. *

bu bir hastalık. ama o kadar iyi geliyor o kadar iyi hissettiriyor ki tarifi mümkün değil

şu an değil de birkaç yıl önce epey mantıklı olan eylem. kitap fiyatları normal bir okuyucunun karşılayabileceği düzeyde değil. şu düşüncelerle olmasa da zamanında iyi ki fütursuzca kitap satın almışım. mantıklı bir yatırım. raf ömrü yok, tek kullanımlık değil. daha ne olsun?

sözlükte başlığı da olan hastalık. (bkz: tsundoku sendromu)

bende de var ama ben istiflemekle yetinmiyorum, ilk fırsatta okumaya çalışıyorum.

bağımlılık. çok yapıyordum bunu. sonra dedim bi dur oku. kitaplığa bakıp şunu okudum bunu okumadım diyincede kendimi kötü hissedince başladım hepsini bitirmeye 2,3 kitap kaldı. şimdi içim bir ferah kitaplığa bakınca.

tam olarak bağımlılığı tanımlıyor bence

kitap okumak kadar kitap satın almayı da seven kişi eylemi. bir tür bağımlılıktır. merak ettiği, okumak istediği kitapların elinin altında olması ve istediği an okuyabilecek olması mutluluk verir.

kitaplar da dolar gibi. her geçen gün fiyatları artıyor. önceden almadığım tüm kitaplar için pişmanım. okumak istediğim kitapları alacak gücüm varken de elimden geldiğince almaya çalışıyorum.

bu tam olarak ben. kaçıyor mu okuyayım öyle alırım dedikçe aldıkça almışımdır hep. çünkü kitaplarda bir büyü var beni kendine bağlayan. servetim olsa kitaplara harcayabilirim.

kanat güner'in "eroin güncesi" kitabında da dediği gibi, "tüm plânların bir günlük olması" misali; her seferinde kitapçıya adım atarken kendi kendine "sadece kitaplara bakıp, çıkacağım, kitap almayacağım; zaten evde okumam gereken, çok kitabım var" diyerek telkinde bulunmak ama kitapçıdan, kitap alıp çıkmak;
ümit edelim ki, aldığımız tüm kitapları okuyabilelim.

ah! bu kişi kesinlikle benim.

umberto eco’nun bu konudaki yorumu çok hoştur.

bu döngüden çıkamıyorum.

kitaba yapılan en büyük saygısızlık, onu okumamaktır. ister bir masal kitabı, ister akademik, ister bir roman, bir gazete, ister konservatif niteliği olan bir yazın, ister bir mecmua ya da belki ikea kataloğu, hiç fark etmez. karşınızda sizinle konuşmak adına can atan ve asla yarı yolda koymayacak olan bir arkadaş gibi tıpkı bu! ve siz oralı değilsiniz. bunu en entelektüel insandan, en avam katmana değin indirgeyebiliriz. anadolu evlerinde bile ekseriya duvara asılan kutsal kitap gibi; zannedersen saygı görüyor, eriştiği boyutsal merhale bazında. tıpkı drakula'yı def etmek adına sarımsak asmak gibi. en alengirli raflarda muhafaza ediyorsunuz. tüm hayatınız boyunca onlarla yaşıyorsunuz lakin hiçbirini tanımıyorsunuz.