olacak o kadar'ı izleyen nesildeki mizah anlayışı

mutfaktaki kız arkadaşın kafasına pırasayla vurup "heyağğğğğ"" demek.

ben olacak o kadar tv de yayınlanırken canlı canlı (yayın banttan) izlemiş biri olarak bugünün mizah yaklaşımları ile o güne kıyaslayabilecek durumdayım.

mizah kişiye özel bir duygu. birine neyi komik bunun, bunun neyine gülüyorsun demek bana yersiz geliyor zira bana komik gelip gelmemesi önemli değil.

maliye bakanlığında bürokrat olan bir arkadaşım mehmet ali erbil'in salam yedirip adamla billur geçtiği sahneleri sıkılmadan defalarca izleyebilirken ben bırak gülüp eğlenmeyi izlemeye tahammül edemiyorum.

adamın aldığı eğitimi ve yaptığı işi bilen biri olarak zekasıyla ilgili en ufak bir kuşku duymasam da adamın mizah anlayışı bana tuhaf geliyor.

ben bana komik gelen bir şey izlettiğmde de onun da yüzünde bir mimik oynamıyor.

mizah kadın zevki gibi. herkese çekici gelen kadın tipi farklı.

10 numara mizah anlayışıdır. beğenmeyen misvakçıdır.

biz de deriniz şimdi.

severim. gülerdim. hamurumuz bunlarla yoğruldu.

-emine hanım, nasıl bu kadar komik olabiliyorsunuz?
-bacak kadarken olacak o kadar izlerdim. hâlâ bacak kadarım ama artık izlemiyorum. yaşıyorum.

verin arkadaşların skisini.

o olacak o kadar'da halkın sorunlarına, vatandaşın sıkıntılarına değinilirdi. skeçlerinde anlattığı şeylerin bugün bile olduğunu görüp adamlar ileriyi görmüş diyebiliyoruz. yakın tarihteki deprem zamanı iki deprem uzmanının düştüğü durumu birebir işlemiş olacak o kadar skeci gündem olmuştu mesela. peki çok güzel hareketler bunlar ve güldür güldür ne yapıyor. sana telefon alacam diyor gülüyorlar mesela. toplumsal sorunlara falan değiniliyor mu. olacak o kadar mesaj verme kaygısı güdüyordu en azından. sıkmadan dert anlatmaya çalışıyordu. simdikiler etliye sütlüye dokunmuyor. çıktı mı içlerinden bir levent kırca.

savunmak amaçlı değil, objektif olmaj adına soruyorum. toplumsal sorunlara değinebilecek cesaret kaç kişide var günümüzde?
zamanında rahmetli demirel, ecevit kendilerini eleştirenlere, hatta dalga geçenlere telefon açıp teşekkür eden insanlardı.
şimdiki çakma diktatör zamanında kimde cesaret kaldı ki aleyhine birşeye laf söylemeye?

kötüdür.

çocukken de bu hiç komik değil. saçmalığın daniskası derdim. gülenlerin zekasında sorun vardır..

alın izleyin komik mi?

bazı skeçleri aşırı komikti, bazı skeçleri sosyal mesaj vermek için yapılırdı, bazısı da biz muhalifiz misyonuyla yapılırdı.

olacak o kadar insanlara politikacıların o kadar da güvenilir olmadıklarını öğretti. mizahı benim gibi o konuya yeteneği olan insan alır zaten, önemli olan cahil halkı uyandırmak idi, bu program da belli bir ölçüde bunu başardı.

çok önemli bir programdır televizyonculuk tarihimizde.

çocukken komik gelmez zaten. büyüyüp biraz, siyaset, ekonomi, hukuk, sosyal toplum yapısı .. vs gibi şeylere kafanız basmaya başladığında komik olur.

anlatmaya gerek yok.

mizah anlayışım mükemmeldir. hiç mütevazı olamayacağım.

izahı olmayan şeyin mizahı oluru biz levent kırcadan öğrendik.

başka yorumum yok. teşekkürler levent abi.

mizah anlayışı da zaman içerisinde değişir ve gelişir.

levent kırca'nın yıllar önce anlattığı sorunların günümüzde de hala çözülmediğini düşünürsek, komiği bilmem ama epey trajikomik olduğunu söyleyebiliriz.

bir zamanlar siyasi hiciv, politik mizah vardı.. şimdi var mı..? o halde saygı duyun rica ederim..

t: zamanının ötesindedir..

politik mizah açısından epey iyidir. ama gereksiz bir homofobi var ook skeçlerinde. bu, bir sorun bence.

güldürürken düşündüren türden olan anlayıştır. amaç güldürmekten daha çok düşündürmek olduğundan bu dönemin kişileri için oldukça karmaşık gelebilir. düşünmek bu dönemde biraz zor. güldüklerine bakarsak daha iyi anlaşılıyor. evet.