olmayan sebepten için sıkılması

kişinin kendini kandırma şekilleri içinde en temiz en az sorgulanası alternatiflerinden biri.

zihin boşluğa düşüp hadi biraz da şu akciğere dadanayım nefes alamasın, hadi biraz kalple uğraşayım hızlı hızlı atsın demez. iyi ki de demez. aksine insan boşta kaldığı vakit hayatındaki her şeyi sorgulamak için daha çok vakit bulur ve öncü olarak dökülen her düşünceyi görmezlikten gelerek gerisin geri fırlatırken nasibini aldığı motivasyon bozukluğunu iç sıkıntısı olarak algılar. aslına bakılırsa gerçekten o an için bir şeylere odaklı değil gibidir ancak ilginç bir şekilde kendine dahi kapattığı endişelerini yok saymak daha çok işine gelir.

siz istediğiniz kadar düşünmeyin, kurgulamayın ya da planlamayın. vücudunuz yaşadığınız en ufak değişime dahi tepki vererek sizi size kanıtlama konusunda profesyonelce hareket eder. sıkıntınız her neyse onu çözmek için su üstüne çıkarmak yahut ona odaklanmayacak bambaşka uğraşlara yelken açmak gerekir.

daha bahsederdim de şu söküğümü dikeyim öyle devam edeceğim, olmadı bir türlü.

her zaman istediğiniz hissi yaşamazsınız. bazen de ihtiyacınız olan hissi yaşarsınız. ben bir şeylerden çok sıkıldığımda ya aktivitelerimi değiştiririm ya da "şarz" olmak için bir süre salak salak şeyler yaparım. hiçbir şey yapmadığım bile olur yani.

iç sıkılması hissini hiç yaşamasaydın geniş ve varyasyonlu bir skalam olmazdı örneğin.

her şerde bir hayır vardır gibi beylik bir laf etmiyorum ama noktam nettir herhalde. yani özetle, bence bu işler böyle.

sıkıcan iyidir çabuk çıkmaz

hocam bugünlerde hayata sığamıyorum.
insanların arasında darlanıyorum.
sıkılıyorum. yapamıyorum işte.
herkesten uzakta ruhumla başbaşa kalamadıkça yaşasam ne olur?
böyle çok fazla yalnızım. dostluğuma ihtiyacım var. onu benden uzaklaştırıyor bu insanlar.

galabaluhlar içinde kaybettim kendimi.
kendim ah kendim. sensiz ne haldeyim...
ayırdılar, kopardılar.
yarım kalmak ne kadar zor...
yaşamak çok zor böyle.

ekleme, sebepsiz değilmiş benimkisi. başlık tanım uymadı. olsun. ne yapalım.

huzurun batması ve kendi kendine kurtlanmak olarak tanımlayabilirim.*

anksiyetedir. derin bir nefes alın, 8 saniyede verin.

insanı bir kalp gibi düşünün, önce sıkılır sonra ferahlar bir kalp atışı gibi. daralma ve genişleme insanın tabiatıdır.

olmayan sebepten için sıkılması akıl ilkelerine de aykırı. iç sıkılmasından kasıt insanın düşünce ve duygu itibarıyla stabilizasyonunu, kalibrasyonunu kaybetmesi durumu. bu durumda yapılması gereken insanın kendini yeniden stabilize ve kalibre edebilmesidir. bu normal halini kaybedip iç sıkılması yaşayan insanın bu durumu yaşamasının bazen bir bazen de birden fazla sebebi olabilir. biz kendimiz öyle alışmışız ki romantizme "olmayan bir sebepten insanın içinin sıkılabileceğine" inanıyoruz şaka gibi. ya da "farkında" olamıyoruz bir şeylerin. çözüm: ya kendimiz için kalkıp bir şeyler yapacağız ya da kendimiz için kalkıp bir şeyler yapacağız.

enerjinin sömüren birileri olabilir etrafından ya da nazar eden.

arada yaşadığım bir durum. böyle boğazımda düğüm var gibi geliyor. göğsümde daralma oluyor kolay kolay geçmiyor da.

mutsuzluk aslında sebepsiz değildir; mutsuzluk hissi, kişinin olumsuz yaşantılarında biriktirdiği duyguların bir yansıması olarak karşımıza çıkar. gündelik sorunların kişiyi olumsuz etkilemesiyle mutsuzluk ortaya çıkar. böyle durumlarda huzursuz, karamsar, çaresiz hissedilebilir.
ancak en mutlu günlerde bile birden bire gelen mutsuzluk hissi neden olur? durup dururken mutsuz olmak aslında sanıldığı gibi sebepsiz değil aksine bize zihnimizin gönderdiği bir mesajdır.

aslında olmayan sebepler değil,olmak bilmeyen vadesi geçen planlar can sıkar. yada nasıl desem bir şey zaten bunu tetikler. için huzursuzdur ama aslında görünüşe göre her şey yolunda gibidir. yolunda gittiği falan yokta sen kendini o şekilde avutuyorsundur. kanmıyor işte ne beynin nede o güzel kalbin ve sonra o huzursuzluk bam diye oturuyor kucağına. biri sorsa sende tarif edemezsin her şey iyi yada rutin dersin fakat bilirsin ki derinlerde bir yerlerde o sıkıntıları köşeye sıkıştırmış bekliyorsun. ne duruyorsun salsana onları! olmayan sebepten canı sıkılır mı hiç insanın? hemde senin gibi bir insanın..

hop fırlat bakalım senin içindeki o kimsenin göremediği sıkıntıları. ben senin için birer birer çöpe atacağım onları.

rutin kontrollere gitmek can sıkıyor bugün rutin kontrol günü.

durduk yerde gelip mod düşürüyor lanet olasıca.

bende bunu bitek ben yaşıyorum sanıyordum. o sıkıntıyı birine anlatıldığında bile tuhaf tuhaf tepkiler veriyorlar sanki ben kendim, içime o sıkıntıyı yerleştiriyorum.

hiss-i kablel vuku
dikkat et ayağını denk al, süleyman demireldi...?? yemin ederim yetmiş milyon kişiyi vurucam. ya yeter yaa, askeri politikayla ne oynuyorsun. ankara beni bulsun.

o sebep mutlaka vardır illa ki somut olarak görülmesi gerekmez bazen yüreğinde hissedersin bir şeylerin ters gittiğini...

olmayan değil aslında olan bir sebebi
olmayan sebep haline getiremedigimizden
aklımızın bir köşesine takılıp kaldığından
sebepsiz yere gurur yaptığımızdan
içimizden bir türlü atamadığımız sıkıntıdır

bilinçaltı diye bir şey taşıyan hiçbir insan için olmayan sebep değildir.