şehirlerarası otobüslerdeki ikramlar

gecenlerde yapmak mecburiyetinde oldugum otobus yolculugu hayatimin en zorlu yolculuguydu.
bir daha otobus mu?
aassslaaaaa!!!

ikramliklar zaten 1 biskuvi, 1 kek ve 3 icecek. o kek de miniminnacik bir sey. biskuvi desen yine oyle. tek lokmada yiyorsun. icecek desen o da yarim bardak. yiyip iciyorsun ama bok tadi var sanki hepsinde. bir de yilisik bir muavin de varsa bok gibi bir yolculuk. kombo.

otobus yolculugu yerine direkt isinlanmayi icat etsinler de kurtulalim. bitsin su eziyet.

en çok eti cini severim. bir de dondurma ikram edenleri.

yarın bu hatta kamil koçu deneyeceğim. doyurun lan aç karnımı.

kek, bisküvi, içecek gibi ikramlar. keyfini çıkaramadığım hatta çoğu zaman almadığım ikramlardır aynı zamanda. (bkz: taşıt tutması)

ilginç hikayelere tanık olduğum durumdur muavinden fazla ikramda bulunmasını çocuğuna parası olmadığı için hediye alamadığı için ona kek , bisküvi kraker götürmek istediğini bu yüzden ricada bulunan ebeveynler, dedeler neneler, yahut güç bela bilet parasını denkleştirdiğini varsa fazla ikram ve ekmek peynir zeytin istiyene yahut öğrenci olduğunu yurtta kaldığını ikramdan kalan varsa yurt da arkadaşlarıyla karnını doyurmak veya atıştırmak için istiyene rica edene yolculuklar sırasında bolca tanık olup hüzünlenmişimdir bu duruma.

çok sevdiğim kolayı reddetmek zorunda kalıyorum bazen. çişim gelmesin diye... wc'ye verilen paraya acıyorum çünkü. ben de ihtiyacımı gidermek için jandarmaların kimlik kontrolü yapmak amacıyla otobüsün önünü kesmelerini bekliyorum.

adı,sanı duyulmamış markaların kek ve kahveleri.

glikoz şuruplu gıdalar.

yavaş yavaş bir devrin sonuna gelmiş bulunuyoruz gibi. artan maliyetler sebebiyle otobüslerde yolculara dağıtılan ikram ürünler artık dağıtılmayacakmış. aşti'de tanıdığım otobüs kaptanları " evet öyle bir söylenti var. henüz kesin değil ama paralı olacağı söyleniyor" dediler. önümüzdeki günlerde netleşir diye düşünüyorum.

yapılabileceğini sanmıyorum.
1. otobüse bindiğim zamanlardan hatırladığım kadarıyla 4-5 saatin altındaki seyahatlerde kek vs dağıtılmaz, sadece kahve vs verilirdi. suyu-çayı dağıtmadan milleti 4 saat hap kadar bir koltukta oturtamazsın.
2. peki kek gerekli mi? otobüsün lastiği şehirler arası yolda patlarsa, yeni gelen otobüsü beklerken millet acıkıp şoförü döverse görürüz gerekip gerekmediğini. bir keresinde yoğun kar yağışı nedeniyle istanbul’dan izmir’e 29 saatte gittim ben. 2003 falan olması lazım. otobüs yolculuğu dış şartlar çok bağlı bir seyahat türüdür, dinamikleriyle öyle kolay kolay oynayamazsın.
3. “şahıs aracı” denilen bir olay var. belli başlı bir iki firma dışında kaptanların belli bir kısmı kendi otobüslerini çalıştırıyor ve acenteye yüzde veriyor. bu araçlar genelde beyaz araçlardır, üstündeki logolar falan yapıştırma zaten. firma üç kuruş kar edecek diye müşteri, krakeri bedavaya veren firmaya kaçarsa o firma o gün sefere çıkartacak araba (otobüs) bile bulamaz.
4. hele de bazı firmalar ikramları kendi tesislerinde üretiyor ki, teknik olarak ikramı otobüse yani şahıs aracına satmış olmaları gerekir.. onu kimseye kabul ettiremezler.

en son uzun yolculuğumda benim de farkettiğim üzere artık ikramlıklar hem kalite hem de miktar olarak azalmış zaten. tamamen kaldırırlarsa şaşırmam.