sinirliyken kendini ifade edememek

sakinlik her zaman özendiğim ruh halidir. sinirliliğin dırnağını eşşek ...

ben sinirsizken de ifade edemiyorum

sinirliyken konusmamayi uzaklasmayi tercih ediyorum.
cunku sinirliyken genelde en son soyleyecegim seyi en basta soylerim.
sonrasi zaten geri donuse olmayan olaylar vs.

konuşamıyorum dilim ağzımda patinaj yapıyor.

sinirliyken kendimi ifade edemiyorum. kendimi ifade edemeyince daha çok sinirleniyorum. daha çok kendimi ifade edemiyorum. kendimi daha çok ifade edemeyince daha daha çok sin...

sinirliyken zeki müren'e dönüşüyorum.
eğer dikkatli ve ciddi konuşuyorsam fren yapmanızın vakti gelmiştir.

vs normalde de kendini ifade edememek

normalde çok ediyoruz ya. sinirliyken de edemeyevereyim.

hiç adetim değildir. yüzümde mimik bile oynamadan beş kaplan gücünde karşılık veririm. gülümsememden de ödün vermem.

sinirlenmek zaten bir handikap.

sinirliyken niye kendimi ifade edeyim ki? zaten karşımdaki embesil beni anlamamış olduğu için sinirlenmişimdir. koyarım kafayı konu kapanır.*

bazıları sinirliyken susar, içine atar, düğümlenir. ben tam tersiyim. sinirliyken kendimi ifade edememek gibi bir sorunum yok tam tersine fazla ifade ediyorum. ziyadesiyle keskin, ziyadesiyle kırıcı… kelimelerim törpüsüz, cümlelerim sivri. kırmızı görmüş bir boğa gibi, önüne geleni deviren bir öfke hali..
ben bunu fark ettiğimden beri sinirliyken konuşmamayı öğrenmeye çalışıyorum. alıp başımı yürümek, ortamdan fiziksel olarak uzaklaşmak, içimdeki o yangını dışarı değil içeri yönlendirmek… sakinleşinceye kadar kendi iç monologlarımla kavga etmeyi tercih ediyorum.

aksine sinirliyken kendimi lüzumsuz yere daha fazla ifade ettiğim için karşı tarafı da çileden çıkaracak düzeyde konuştuğumdan ötürü susmaya çalışmamla sonuçlanan durum.

artık sinirlenip saydırmaya başlayınca cümlenin ortasında durup derin bir nefes alıyorum;

ben aslında hiç sinirli değilim ve şu an başka bir şey söylemeyeceğim.

sinirli ruh halinden dolayı gerçek düşüncelerini ifade etmekte zorlanma, öfkeyle doğru bir şekilde dile getirememe durumu.

sinirliyken kendimi ifade edemiyorsam bu karşımdaki kişinin beni dinlememesi nedeniyledir. kendinizi anlatamadığınız yerde susmak en iyisidir. ama susarken rahatlamak ve sinirin geçmesini beklemek. her zaman yapılamayabilir tabi ama karşınızdaki insana saygınız varsa uygulamak iyi olabilir.

kendimde en sevmediğim özelliklerden biri olabilir.
sinirlenince kendini ifade edemediği için gözleri dolan o kişi benim, kendimi ifade edemeyeceğimi bildiğim için tartışmaya başlamadan önce bile gözlerimin dolduğu oluyor*

her boku içime atıp en sonunda patlama noktasına kadar gelmesini beklememden de kaynaklanıyor olabilir.
çünkü bu şekilde olunca sadece sinir ve öfke değil, kırgınlıklar da işin içine giriyor.
tüm bu olumsuz duyguların içinde birisiyle tartışmaya çalışmak işkence gibi bir şeye dönüşüyor benim için.

o yüzden ne yapıyorumm, yine içime atarak tartışmadan kaçıyorum ve tenha bir köşede zırlayıp hayatıma devam ediyorum.
bi de ağlayarak günlüğüme yazıyorum.

sizi sinirlendiren kişi sizin için önemsiz bir insansa sinirlenmenize gerek yok. değmeyecek bir insan için normal dışı hislere girmeyin.