sonbahar

güle güle sonbahar...

bugün yolcu ettiğimiz mevsim.
tren kış için kalkıyor.

bu gün son günüydü,
artık 7 renkten sekizinciye "beyaza" geçme vakti.

gelsede yaz sıcakların kurtulsak dediğimiz iklim tipidir.

sonbahar diyince aklıma ilk olarak romantizm geliyor. dökülen yapraklarla dolu yolda sevdiğinle beraber, edilen hoş sohbetle yürümek..

en güzel , en sade mevsim .

tüm yaz aşklarının katili olan mevsim.

seviyorum merkez!

yine sonbahar
yine sonbahar




tozlu bi' plak döner aklımın caddelerinde
kaybolan sayfaların hayalden tümcelerinde
çift düzine sene zamanın kor ateşinde
mevsimler bana inat sonbahar her seferinde


ağır ağır geliyor sonbahar
yine sonbahar

tahminimce asıl sonbahar ekim ayında gelecek. senelerdir gözlemledim; hep öyle oldu.

başlangıcı eylül olan ,en güzel zamanları ekim kasım olduğu mevsim .ağaçların yapraklarını silkelemesine insanların düşüncelerini çevresinde olan insanları kısaca kendisine zarar veren herşeyi üzerinden atmaya hazırlık yapan ,yeni umutların başlangıçların mevsimi... hüzün ve huzurun bir olduğu en güzel mevsim

bomboş tüm bu sokaklar
sonbaharda kadınlar
evlerde oturuyorlar
nerde lan bu çıkınlar

sağ sola bakıyorum
twittera yazıyorum
instagramda arıyorum
delicesine

muazzam bir eser.

yazı bitirir, kışı getirir. sırf o yüzden bile sevilir.

güzeller güzeli mevsim. her tarafta sararmış yapraklar var, sararıp solan tek şeyin ben olmadığını haykırıyorlar bana. yapraklarıyla vedalaşan ağaçlar yeniden yeşilleneceklerinden emin bir şekilde, aynı dirayetle toprağa tutunuyorlar. havada buram buram yıpranmışlık kokuyor. yağmur yağsa da toprak kokusu karışsa havaya diye bekliyorum; içimdeki kirleri silip atar belki umuduyla.

ben bunları düşünürken farklı bir evrende ömür hanım'a sesleniyor şükrü erbaş; "ve güz geldi ömür hanım. dünya aydınlık sabahlarını yitiriyor usul usul." sonra devam ediyor:

"hüznün bütün koşulları hazır. nedenini bilmediğim bir keder akıyor damarlarımdan. kalbimin üstünde binlerce bıçak ağzı…"

güzün bütün güzelliğine rağmen soruyorum ben de, şükrü erbaş kelimelerime tercüman oluyor:

yaşamak bir can sıkıntısı mıdır ömür hanım? bunca güzelliğe rağmen...

yaşayan ve ölen yapraklar…

değişimin mevsimi, çok güzelsin be dünya.

"ah, pazar günü bizimle birlikte olacaktın da, baştanbaşa kırmızı şarap rengindeki o kızıl üzüm bağını görecektin. uzaklaştığımızda, uzaktan baktığımızda yani, sarıya dönüştü.. güneşli gökyüzü yeşil, yağmur sonrası toprak morumsuydu.. batmakta olan güneşin yansıdığı birkaç yer ise ışıl ışıl sarı...
şimdilik hoşçakal... vincent"

vincent van gogh, "the red vineyard" 1888.

o da bitti gitti, gidiyor, gitmekte olan.


ne güzel söylemişti cemal süreyya ; "sonbahar sanattır diğerleri mevsim".

eylül-ekim-kasım aylarını kapsayan zaman dilimi olup ayrıca burak kut şarkısı olup 2007'de yayınlanan komple albümünde yer alır.
şahsen burak kut'un şaheseri olarak görüyorum.

mevsimlerin başka bir adı olsa sonbahar "sahte" olurdu.
bir film olsa sonbahar, kötü son olurdu.

oysaki ılık rüzgarları vardı sonbaharın. ne yaz gibi yakıcı ne kış gibi vahşi ne de ilkbahar kadar toydu.
gel gör ki sevemedim sonbaharı. benden güneşimi gizleyen, yeşilimi çalan o değil mi? beni vahşi kışa iten o değil mi? bunca görmüş geçirmişliğin ardından ilkbaharın toy neşesine salan o değil mi?

kış ne güzel halbuki. kestirirsin ne yapacağını. fazla muhatap olamazsın onunla. bilirsin seni üşütür, yutar. üşütürüm de der zaten gizlemez. güneş hep vardır ama sana perdenin arkasından gösterir. anlarsın o güneş senin değil, kışın güneşidir.

yazın da kıştan kalır yanı yok. onunla da fazla içli dışlı olamazsın. o da yakacağım der, gizlemez kendini. onun da yağmurları vardır ancak merhametinden dökülür. ola ki fazla muhatap olduysan hayatta kalman için, kaçıp gidebilmen için yağdırır damlalarını.

ilkbaharı hiç sorma. gençlik gibi, gelip geçici. açar çiçeklerini ama bilmez ki solacaktır hepsi. değmeyin keyfine, bırakın gülsün, coşsun, tatsın her şeyi. nasıl olsa o da sonbahardan alacak dersini.

ah sonbahar! sanıyorum sıra sana geldi. geçiştirmek isterdim ama senin için geldim. sen de bil fikrimi.
o nasıl arada kalmışlık öyle? o nasıl kıskanmaktır mevsimleri? yerine koy lütfen her mevsimden çaldığın nitelikleri. becerebildiğini mi sanıyorsun? esebildiğini, ısıtabildiğini mi sanıyorsun? büyütebildiğini mi sanıyorsun çiçekleri?

sen döküyorsun yaprakları, bulutlarınla bir olup gizliyorsun güneşi, karlar bile düşmüyor senin soğununa aldanıp ama sen yağmuru kandırmayı başarıyorsun bir süreliğine. yalancısın yani. yağmurun sana kanması senin kış olmadığını, yazın merhametinden ne kadar uzak olduğunu anlamayacağı anlamına gelmiyor. sen de biliyorsun anlayacak, görecek sahte seni. neden bu kadar kısa heveslere kapıldın? neden kendin olup sadece yaprak dökemedin?

korktun mu yoksa sadece yıkım için yaratıldım demeye? neden inkar ediyorsun kendini? inkar edince başka bir mevsim olduğunu sanıyorsan yanılıyorsun. sadece kendini kandırıyorsun. yine herkes sevecek sen harici diğer mevsimleri. çünkü onlar olduğu gibi, göründüğü gibi sahici.

sevilmek istediğini biliyorum. öç almak istemenin budur sebebi ama bak azrail'e, herkes biliyor onun ölüm için geleceğini. kimse onu suçlamıyor, kaderi suçluyorlar üstelik. sen de bağır avazın çıktığı kadar.
de ki; yaprak dökenim ben! renkleri solduranım!

dene de gör bak nasıl sevecekler seni. hatta kışı suçlayacaklar senin uğruna. diyecekler ki, ey kış! neden geldin? sen gelmeseydin sonbahar dökmeyecekti yaprakları, solmayacaktı çiçeklerimizin rengi.

kış için üzülme, o kendini bilir. aldırmaz kimsenin sözüne. sen buna rağmen olmayacaksın kendin gibi. çünkü bu hayatta olmalı senin gibi yalancı, sahtekar, düzenbaz taklitçiler. olmalı ki çıksın ortaya mevsimlerin değeri.

var ol sonbahar! anlat bize kibrinle gerçek mevsimlerin kıymetini.