soykırım

“ulusal, etnik, ırksal ve dinsel bir grubun bütününün ya da bir bölümünün yok edilmesi niyetiyle girişilen şu hareketlerden herhangi biridir: grubun üyelerinin öldürülmesi, grubun üyelerine ciddi bedensel ya da zihinsel hasar verilmesi, grubun yaşam koşullarının grubun bütününe ya da bir kısmına getireceği fiziksel yıkım hesaplanarak kasti olarak bozulması, grup içinde doğumları engelleyecek yöntemlerin uygulanması, çocukların zorla bir gruptan alınıp bir diğerine verilmesi”
buradan

ben bir savaş uzmanıyım, gazze'de bir soykırım yok

new york times'ta yayınlanan "ben bir soykırım araştırmacısıyım. gördüğümde anlarım" başlıklı yazısında omer bartov israel'i gazze'de soykırım yapmakla suçladı. bir soykırım çalışmaları profesörü olarak daha iyisini bilmelidir. soykırım, bağlamından koparılmış birkaç yorumla, kayıp veya yıkım tahminleriyle ya da savaşın manşetlerde veya sosyal medyada nasıl göründüğüyle tanımlanmaz. ulusal, etnik, ırksal ya da dini bir grubu tamamen ya da kısmen yok etmeye yönelik "özel bir niyetle" tanımlanır. bu yüksek bir yasal çıtadır. bartov bunu karşılayamadı. denemedi bile.

ben bir avukat ya da siyasi aktivist değilim. ben bir savaş uzmanıyım. savaşta askerlere liderlik ettim. onlarca yıl boyunca askeri birlikleri şehir savaşları konusunda eğittim ve yıllarca askeri tarih, strateji ve savaş kanunları üzerine çalıştım ve ders verdim. 7 ekim'den bu yana idf ile birlikte dört kez gazze'ye gittim. israel başbakanı, savunma bakanı, idf genelkurmay başkanı, güney komutanlığı liderliği ve ön hatlardaki düzinelerce komutan ve askerle görüştüm. emirlerini inceledim, hedef alma süreçlerini izledim ve askerlerin sivillere zarar vermemek için gerçek riskler aldığına şahit oldum. gördüğüm ya da incelediğim hiçbir şey soykırıma ya da soykırım niyetine benzemiyor.

bartov, israelli liderlerin beş açıklamasının soykırım niyetini kanıtladığını iddia ediyor. başbakan netanyahu'nun 7 ekim'de hamas'ın “büyük bir bedel ödeyeceği” yönündeki yorumuyla başlıyor. bu bir soykırım çağrısı değil. ülke tarihindeki en kötü terör saldırısından sonra herhangi bir liderin söyleyeceği şeydir. ayrıca netanyahu'nun hamas'ın yok edileceği ve sivillerin çatışma bölgelerini boşaltması gerektiği yönündeki açıklamalarına da atıfta bulunuyor. bu bir halkı yok etme arzusunun kanıtı değildir. profesyonel ordular sivillerin arasına gizlenmiş bir düşmanla savaşırken bunu yapar.

bartov netanyahu'nun “amalek'i hatırlayın” sözünü bir delil olarak sunuyor. ancak bu yahudi tarihi ve geleneğinden gelen bir ifadedir. israel'in holokost anıtı yad vashem'e kazınmıştır ve lahey'deki holokost anıtında da yer almaktadır. her iki yerde de, toplu katliam çağrısı olarak değil, tehditlere karşı uyanık olunması için bir uyarı olarak kullanılmıştır.

ayrıca savunma bakanı gallant'ın hamas savaşçılarını tanımlamak için kullandığı “insan hayvanlar” teriminin de altını çiziyor. bu bir savaş suçu değildir. sivillerin 7 ekim'de katledilmesi, tecavüze uğraması ve kaçırılmasından sonra pek çok kişi bu tepkiyi anlayabilir, hatta paylaşabilir.

savaşı fiilen yönetenler arasında kasıt bulamayan bartov, bezalel smotrich ve nissim vaturi gibi aşırı sağcı politikacılara yöneliyor. bu kişiler birliklere komuta etmiyor, emir vermiyor ya da savaş alanındaki kararları şekillendirmiyor. ben gerçek emirleri inceledim. hamas'ı yok etmeye, rehineleri kurtarmaya ve mümkün olduğunca sivilleri korumaya odaklanıyorlar. söylemlerinin yasal davayla bir ilgisi yok.

israel sivillerin zarar görmesini engellemek için olağanüstü adımlar atmıştır. saldırılardan önce kısa mesajlar, telefon aramaları, broşürler ve yayınlar kullanarak uyarılarda bulunuyor. sivillerin çatışma alanlarını terk edebilmesi için güvenli koridorlar açıyor ve operasyonları durduruyor. sivillerin varlığını bina seviyesine kadar takip ediyor. yakınlarda çocuklar olduğu için görevlerin ertelendiğini ya da iptal edildiğini gördüm. israel askerlerinin ateş altında kaldığını ve yine de siviller zarar görebileceği için karşılık vermemelerinin emredildiğini gördüm.

israel gazze'ye, tarihte hiçbir ordunun savaş sırasında düşman bir halka sağlamadığı kadar çok insani yardım ulaştırmıştır. bölgeye 1,8 milyon tondan fazla yardım taşıyan 94.000'den fazla kamyon girmiştir. israel hastaneleri destekledi, su boru hatlarını onardı, temiz suya erişimi arttırdı ve 36.000'den fazla hastanın yurtdışında tedavi için gazze'den ayrılmasını sağladı.

idf milyonlarca doz aşıyı koordine etti, hastaneler ve altyapı için yakıt sağladı ve bm, yardım grupları ve özel ortaklar aracılığıyla gıda ve ilaç akışını kolaylaştırdı. sadece abd-israel gazze insani yardım vakfı, hamas'ın yardımlar üzerindeki kontrolünü zayıflatırken günde bir ila iki milyon olmak üzere 82 milyondan fazla yemek dağıttı. bu bir soykırım değildir. sorumlu ve tarihi bir savaş ortası insani yardım politikasıdır.

bartov, hamas sağlık yetkililerinin verdiği ölü sayılarını sorgulamadan aktarıyor. aralarında 17,000 çocuğun da bulunduğu 58,000 kişinin öldüğünü söylüyor. ancak bu rakamlar bir terör örgütünden geliyor. sivillerle savaşçıları karıştırıyorlar ve hamas gençleri ve daha küçük çocukları savaşçı olarak kullansa da 18 yaşın altındaki herkesi çocuk olarak sayıyorlar. rakamlar bağımsız olarak doğrulanmamıştır ve isimler, yaşlar ve cinsiyet dahil olmak üzere yanlış ayrıntılar içerdiği gösterilmiştir. sivil ölümler trajiktir, ancak gazze'de bunlar aynı zamanda hamas'ın stratejisinin bir parçasıdır.

hiçbir askeri operasyon sadece ölü sayısı ya da yıkım rakamlarıyla değerlendirilemez. bartov'un mantığını kullansaydık, her büyük savaş soykırım olarak adlandırılırdı. kore savaşı'nda ayda ortalama 54.000 olmak üzere iki milyon sivil ölmüştür. ırak ve afganistan savaşlarında yüz binlerce kişi öldü. ışid'e karşı mücadele birçok kentin yerle bir olmasına ve on binlerce kişinin ölümüne neden oldu. bu savaşların hiçbiri soykırım olarak değerlendirilmedi. gazze de öyle değil. savaş, komutanların eylemlerine, liderlerin belirlediği hedeflere ve ordunun savaş yasalarını ne kadar iyi takip ettiğine göre değerlendirilir, bağlamından koparılmış istatistiklere göre değil.

savaş cehennemdir. insanlık dışı, yıkıcı ve çirkindir. ancak otomatik olarak bir suç değildir. uluslar sivilleri hedef almamalıdır. ayrımcılık ve orantılılık kurallarına uymalı ve sivillerin zarar görmemesi için mümkün olan tüm özeni göstermelidirler. israel bunu yapıyor. ben bunu gördüm.

israel bu yaz refah'taki tahliyeler için haftalarca hazırlık yaptı. yeni güvenli bölgeler açtı ve hamas hedeflerini vurmadan önce sivillerin taşınmasını bekledi. bu operasyonda hamas'ın en üst düzey komutanı öldürüldü, rehineler kurtarıldı ve sivil ölümleri çok düşük seviyede kaldı. bu, israel'in sadece hamas'ı hedef alırken sivilleri korumaya yönelik olağanüstü niyet ve eylemlerinin açık bir örneğiydi; savaşı manşetlere ve sayılara indirgeyenlerin görmezden geldiği hikayenin bir parçasıydı.

gazze'de yaşananlar trajiktir. ancak soykırım değildir. ve yasadışı da değildir.

soykırım, bir halkı sürekli ve kasıtlı eylemlerle yok etmeye yönelik açık ve kanıtlanabilir bir niyet gerektirir. bu ispat yükümlülüğü yerine getirilmemiştir. bartov ve diğerleri bunu denemediler bile.

aynı şekilde, savaş kanunları da savaşın kendisini yasaklamaz. askeri operasyonlarda muharipler ile muharip olmayanlar arasında ayrım yapılmasını, gücün hedefle orantılı olmasını ve komutanların sivil yaşamı korumak için mümkün olan tüm tedbirleri almasını gerektirir. idf'nin tam olarak bunu yaptığını gördüm. itidal, insani yardım ve çoğu zaman taktiksel maliyetler pahasına yasal standartlara kasıtlı olarak uyulduğunu gördüm.

bu bir imha harekatı değildir. bu, tasarlanmış bir şekilde sivil bölgelere yerleştirilmiş bir ordu olan hamas'a karşı bir savaştır.

hukuk önemlidir. hassasiyet de öyle. ve hepsinden önemlisi, gerçek önemlidir.