sözlükler kaybetmiş insanlar mezarlığıdır

hiç bir şeyim yoktu ki kaybedeyim ama kazandım. onu kazandım. ruhumu, nefesimi, güneşimi, can suyumu kazandım.

sözlükler kaybetmiş insanlar mezarlığı mı bilmiyorum ama ben dünyanın en büyük kazananıyım.

doğrudur. önce az gömüldüm.

yok. tabii öyleleri de belki vardırlar ama onları zaten başlıklarından tanıyabilirsiniz. sözlükler bilgi ve düşünce paylaşımı için yazabilme platformlarıdır.

çok da s***imizdeydi.

kaybetmişlik katsayısına göre yazarlar sıralı tam liste.

genelleme yapmak herkesin hakkı
dışlandım diyemiycem. swh.

ben kitap dağıtılıyor diye açmıştım hesabı bi kayıp olmamıştı yani ayrıca da canlıyım ve su içtim az önce

kim bilir belki de kaybetmiş insanlar, kendileri her nerede iseler orayı kaybetmişler mezarlığı olarak görüyorlardır. kısaca bu yaklaşım, ortamla değil, ortamda bulunan kaybetmiş insanla ilişkili bir subjektif algıdır diye de düşünülebilir..

“sözlükler kaybetmiş insanlar mezarlığıdır.” cümlesi, kelimelerin bir hafıza toprağı olduğuna dair ağır bir itiraftır aslında: insanların söyleyemediği, söyleyince yıkılacağı ya da kimse anlamaz diye içine gömdüğü her şey, "tanım" diye yazılır, "başlık" diye açılır, "bkz" diye süslenir. çünkü kaybetmek yalnızca bir kişiyi yitirmek değildir, aynı zamanda kaybetmek insanın kendinden eksilmesidir. sözlük, bu eksilmelerin düzenli kategorize edilmiş ve raflara dizilmiş halidir: bir kelimenin altında yarım kalmış vedalar, başka bir kelimenin içinde geri dönmeyen sesler, bir başka tanımın satır aralarında “keşke”nin kahverengi pas lekesi...
burada kelimeler canlı değil, sadece kemik anıtı gibi. her tanım, birinin içinden kopup gelen küçük bir taş parçası. en acısı şu: mezarlık gibi, sözlük de sessizdir; ama sessizliği huzurdan değil, çok konuşup da hiçbir şeyi kurtaramamış olmanın yorgunluğundan gelir. bu yüzden sözlükler, kaybın adını doğru yazmayı öğretmez: "yalnızca kaybın yerini gösterir. insanların içindeki boşluğu, kelimelere gömüp başına bir başlık diktiği yeri."

kesinlikle katılıyorum bu cümleye, fakat kendi adıma söyleyeyim daha son kozumu oynamadım. adım adım hedefe ilerliyorum. *

bunu yazan tosunlar....

gömülenimiz kalanımızdan çok.

kimine göre doğru önerme fakat zamanın gösterdiği şeyler farklı şeyler söylüyor kendi adıma.
edit: tabi şimdilik. zaman ilerde neler gösterir bilinmez

bu hayatta kimin ne kazandığı var ki? ancak ödediği bedellere körleşmiş ahmaklar kendisini muzaffer ilan edebilir.

hayatta sadece yemek yemek için bile sarf ettiğin çabanın hepsinin sonu mezarda kurtlara yem olmak için kendi bedenini besili hale çekmektir.

zaferin parıltısı ile sarhoş olanlar var sadece. herkes bir şekilde sarhoş oluyor. sarhoşluğuna da mutluluğum diyor. ben kestirme yoldan direkt alkole gidiyorum. basit adamım ben sarhoş olmak için fazla mesai harcıyamam.

za zdrovye!

wow bunu sevdim. harbi güzel düşünce. yine de bu herkesin kaybettiği anlamına gelmez. hepimiz eşit bazılarımız elit, ve kaybetmeyen tarafta. mesela kayıp ne kadar bir kayıp? kendi kontrolünde olmayan kaderinden ötürü mü? yoksa yaptığın seçimlerden dolayı yaşadığın fail’lerden ötürü mü?

şans vardır arkadaşım. yeterki şansım olsun şu hayatta. seçimlerinde ona göre değişir. böylece kazanan tarafta olursun.

bu arada her şeyi değiştirmek yine de bizim elimizde. önemli olan inanmak mıdır? inanalım o halde.

(bkz: yok yav ne alakası var)