şu an ne yapıyorsun sorusu

(bkz: oturmuşum kendime)

herkesin uyuduğu saatte çalışıp, herkesin uyandığı saatte eve dönmek vol bilmemkaç

yeni uyandım. denize karşı, kahvaltı edeceğim. tisikkirler.

"seni düşünüyordum aşkım"
sen ne yapıyorsun?*

sınıfta oturmuş hocanın gelmesini bekliyorum.

ofiste pc başında; 30 yaşında kalp rahatsızlığına sahip olduğumu düşünmekteyim. kalp rahatsızlıklarını araştırmaktayım. 3 gündür düşük tansiyon, yüksek çarpıntı, mide bulantısı vs ne ararsan var. gugli amcaya göre yakındır ölümüm diye düşünmekteyim. şimdiden soralım, eşrefoğlu süleyman beğ'e hakkınızı helal ediyor musunuz?

tansiyon ölçme aleti getirmiş arkadaş. 12/8 nabız da 79 çıktı. iyiyim iyi yine dipçik gibiyim.

dondurma yiyip eurovision 2026 finalini seyretmekteyim.

misafirler geldi, bira almışlar.
arkaya da tsubasa açıtık nedense.

dondurma yiyorum. günün en güzel vakti.

annem hastaneden çıktı, akrabalar ziyarete geldi, ben balkona kaçtım. sıkılganlık bu ya, ablama balkon kapısını üstüme kapattırdım. balkonun perdesini de çektirdim. buna rağmen taciz edilmemeyi umarak yarım bıraktığım bu kitabı okuyorum.
ibret alıyorum ve akıl hastanesine yatmanın aslında normal bir şey olduğunu düşünüyorum... neden olmasın?

el ense yatıyorum.

anket sözlüğün anket sorusu.

40 saattir bu basliga bakip ne yaptigimi bulmaya calisiyorum.

okan buruk’un askeri’nin annesine acil şifalar diliyor, teyzemize selam gönderiyorum.

entry’den medet umuyorsan okuma çünkü aşure.

eve geldim. mutfağa çöktüm. her zaman ki sandalyeme. entry okuyarak, kollarımın titremesinin geçmesini bekliyorum. yoruldum çünkü aw. arabamı kaybettiğimden beri poşet taşımaktan koptu omuzlarım. bir yandan patronumun birinin verdiği akılları düşünüyorum. bir yandan bana araba ayarlamaya çalışmasını, onu nasıl finanse edebilirim, mümkün mü fikrini… düşünülecek çok şey var. bitmiyor. çantaları boşaltmam lazım. kahve içmem lazım. geçen söktüğüm yatağın parçalarını kilere taşımam lazım. yöneticiye mail attım kilit açılmıyor diye. kapıyı komple sökmemiz lazım o tamircilerle termin yapıldı, biraz zaman alacak dedi (1 hafta oldu). mutfağı fok götürüyor. kilerden yorganları getiricem daha ve kardeşim görmesin diye sakladığım faturaları, çıkarttırdığım fotoları, defterlerimi ve bir kaç dosyayı. evrakları sıralı yerleştirmem lazım. ona çok pis üşeniyan. borçlar dağ olmuş ben kendime mac ruj alıyorum n’alaka… onla da kalmayıp 2 farklı ruj daha. ruhum kaşarlanmış gibi hissettim. kendime sövüyorum bir yandan. neden şimdi? diye. belki de cumartesi günü gelecek 150 kişilik rezarvasyonu bilinçaltımın diplerine kadar işlediler diye. stress mi? ne stressi? alt tarafı her zamanki gibi tekim. o 150 kişiyi de ağlayarak bir yerlerde yazarım. mesela o süslü çiçekli yeni anı defterime.

kedi boku temizleyerek yavuz çetin dinliyorum. nereden baksan güzel bir akşam.