unutmak diye bir şey yoktur sadece alışmak vardır

öğrenilen hiçbir şey unutulmaz, imkansızdır. ama yeni öğrenilen şeylerle eski öğrenilen şeyler arasındaki ilişki biçimi gayet net değiştirilebilir. ve hiçbir şeye alışmak zorunda değiliz. her zaman sıra dışı olabiliriz. "alışmak zorunda" kalmıyoruz. canlı, dinamik bir doğa olayı veya canlı ve dinamik olarak hayatın ta kendisini yaşıyoruz. hayata alışılmaz. kabul edilir ve yaşamaya son sürat devam edilir. alışanın canı çıksın.

alışmak diye bir şey de yoktur, unutamadıklarınla yaşamayı öğrenmek vardır.

unutamadıklarınla yaşamayı öğrenmek diye bişey yoktur, zamanla içinde öldürmek vardir.

çok canın yanınca alışmak diye de olmuyor. öyle acıyor hep.

approved

yanlış hatırlamıyorsam, nazım hikmet'in sözüydü. "diş çekilmesi gibidir, acısı diner ama yeri hep boş kalır."
yeri dolsa da, ki dolacaktır, implant diye bir şey var neticede. ama, ya bir deneyim bir ders, yada hoş bir anı olarak kalacaktır. kısacası unuttum desende, bir şarkı, bir sokak, bir park yada herhangi bir şey sana bir köşede durduğunu hatırlatacaktır.

off sert laf.

saçlarımı uzatıp derin düşünüyor gibi baktım şu an.

"ağladım çünkü seninle konuşamadım. ağladım çünkü sen beni görmüyorsun ve ben seni seviyorum. sen ancak birisi öldüğünde duygusal yaklaşabiliyorsun. senin duygu radına girmek için illa ölmek mi lazım behzat? cesaretin olmadan ne yapacaksın ki? hayatımda tanıdığım en korkak adamsın. herkese meydan okuyorsun ama kendi duygularından korkuyorsun. geçmişe saplanıp kalmışsın. en büyük acıları sen çektin di mi, ben hiçbi bok bilmiyorum ki. acı nedir bilmem, yalnızlık nedir bilmem! dünyanın ekseni kaydı behzat? 12 cm yerinden oynadı, sen bana 1 cm bile yaklaşmadın. saplantılısın. mutsuz olalım, ne var? biz de mutsuz oluruz. ben seninle mutsuzluğa da varım."

alışırken azar azar ölmek de vardır.

doğru.

belki alışmak diye bir şey de yoktur

alışmış gibi yapmak vardır.

alışmak ise bir zaman meselesidir.

keşke unutabilseydim. yokluğuna alışmak daha kötüymüş.

rüyamda gördüm.
beklenmedikti karşıma çıkan zihnimin derinliklerine ait olanlar.
çok ilginç bir sözün ardından hemen uyandım. ve sonra düşünmeye başladım ne hissediyorum diye..
bir şey hissedemedim. rüyamdaki gibi değildi.
hatta bir miktar iğrendim tüm olanı biteni düşününce.
demem o ki hiçbir şey unutulmuyor. zihninin derinliklerinde saklı ve hiç beklemediğin anlarda bile kurcalar seni.
insan her şeye alışır.
insan bu.
yola devam etmemizi sağlayan şey hayatta kalmak için..
nasıl bir hayata ama
değiyor mu her ağzımızdan çıkan düşüncesizce sözlere
yoksa keyfi yaptığımız sonuçsuz kalacağına inandığımız hal ve hareketlere göre şekillenmesinden memnun muyuz?
bilemiyorum insan her türlü pişman da olsa yaşar beyni sakatlansa da.
sonsuza dek acı çekmeye razı olup kendi burnunun dikine gidenlerde unutur aynı yanlış açıların acısını
hayat devam ediyor
etmeyene kadar
ölürken başlar bütün hesaplaşmalar.
alıştığını sandıgınız gün yüzüne çıktığında dilerim o yaşlı elleriniz telefona ulaşır.
her g*tü sıkışan af dilesin helallik istesin zaten oldu canım.
bu dünyada kalbi kırılan, yarım kalanların hesabını kim soracak?
affetmek erdemlidir biliyorum ki erdemli olmam gerekir.
o kadar hak etmiyorsunuz ki çok zorlanıyorum ruhumu lekelediğiniz için iyi kalmaya, güzel olmaya..

alışmak zamanın çift dikişidir, unutmak o dikişlerin sökülmesidir.

hayatına giren, hayatında bir gün de olsa kalan birisini zaten unutmazsın ki. bir yerde görürsün, bir fotoğraf, bir ses.. aklına tekrar düşer. ama her daim düşünmezsin artık. düşünmeni tetikleyecek herhangi bir şey olmadıkça aklına dahi gelmez artık. çok güzel olay bence. en tez zamanda bazı insanların aklımın ucundan dahi geçmemesini istiyorum.

ben az önce neye üzüldüğümü bile unutuyorum. hatta yanımdakilere soruyorum ben niye üzülmüştüm diye. öyle bir unuturum ki unutmak bile şaşırır.

unutmak diye bir şey yoktur yok saymak diye bir şey vardır’la kapışacak tanımlama.

artık dümdüz yokluk vardır, başka ufuklara doğru yelken açmak vardır, başını alıp da gitmek vardır.

dogru. unutursun icin yana yana.

kasdedilen belki başka olsa da, unutmak denilen bir şey vardır.. alzheimer hali bunun tıbbi adıdır. o boyutta olmasa bile alışmak sayılmayan unutkanlıklar, unutuşlar hepimizin az çok karşılaştığı durumlardır..
aşka sevdaya dair, yokluğuna alışmak zaten unutmak sayılmamalıdır..o zorunlu bir kabulleniştir, asla alışılamayan yakıcı bir kabulleniş.. ölmek gibi..