veda sarılması

bazen yanında olmaya devam eden kişilerle de yaptığın şeydir. veda sarılmanı yaparsın ama kimse bunu farketmez. bu manevi bir sarılmadır.

yüksek doz melankoli içeren sarılma.

veda anları, üzücü olduğu düşünülen her hangi anlar bana komik gelir. herkes gitsede rahatça kahkaha atsam diye düşünürüm. sonra gün gelir herkes gider, yalnız kalırım. giden herkesle vedalaşırken gülmek isterim, yalnız kalırım. şimdiyse keşkelerle doluyum, keşke herkes olsada gülebilsem derim.

bilmeden yapıldığı taktirde acısı ve hüznü çok sonradan belli olan türdür.
he birde son olarak sözlü, son bir kez sarılayım sana diyip sarılma olayı var, acısı ve hüznü anlık gelir, bir daha gider mi orasını bilemem artık.

benim için çok önemli değil, zaten ben mıç mıç temastan çok hoşlanmam ancak ruşen amcamın oğlu sedat diyor ki; "belki de birine sarıldığımızda bu son sarışmamızdır ve biz bunu asla bilemeyiz." uslanmaz bir romantik kendisi çünkü. nerden geliyor böyle şeyler aklına hiç bilmiyorum.

sabah sabah başlığı gördüğümde “veda busesi” şarkısı dilime dolandı.
buradan

"vedalaşmak... tekrar ne zaman buluşacağını bilmeden vedalaşmak.bir ömür, bir yıl...."
ıskender pala efsane

veda busesi ile birlikte yapılması gereken eylem.
gidip de dönmemek, dönüp de bulmamak var.

hiç yapılamayan sarılmadır.
bilmiyorsun ki bu son görüşün. ölümle ya da çeşitli sebeplerle bir daha görmeyeceksin bilsen sımsıkı sarılırsın ama yok işte yok.
o ağzına tükürdüğüm inadı bazen buna engel olur bazen de akla bile gelmez. sonra ahlar tühler vahlar koca bi yumru boğazda...

o omuza 3 kere vuruluyorsa friendzone yediniz beyler geçmiş olsun.

böyle yolu gurbete düşen falan anlarım hani uzun zaman görüşmeyeceksindir sarılırsın, işten ayrılırken hoşça kal demek için sarılırsın ama bunu 2 sevgili arasında düşününce bi gülme geliyor bana.
olm hic mi hayatta iddianız yok? sevgili ile yolları, hayatı ayırırken sarılmak nedir, çok mu romantik komedi izliyorsunuz.

bilseydim ileride bir veda geleceğini son görüşmemizde öylece bırakır mıydım? uzaktan ona gülümseyip gider miydim hiç?

o sarılmadan sonra, hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. yıkılmak ile yere sağlam basmak arasında kalınan an.

bir veda edipte sarılamadık*

sarılmadan önce onu son kez görmenin de hüznüyle için ılık ılık akarken, yanından kaçma ya da sonsuza kadar onunla kalmak arasında gidip geldiğin darbeli bir andır. en dudak çatlatan vedalaşmayı kadıköy deniz fenerinde yaşamıştım. ben ona içinde ismi geçen bir murat menteş kitabı hediye etmiştim. çok uzun bir süre veda konuşmasını başlatamadık. cesur olduğundan mı yoksa benden kurtulmak istediğinden mi bilmiyorum, artık görüşmeyelim konusunu çikolata paketi açar gibi çarçabuk açtı ve sözleriyle tek hamlede beni bitirdi. izahı yok bitmeliydi bu delilik. ağzımın kenarı, rüzgarda mandalından kurtulmaya çalışan elbiseler gibi çırpınıyordu ama sesimi çıkaramadım. yollarımızın sonlanacağı metro basamaklarını indik hızlı hızlı. bana çok sevdiği küpesinin tekini verdi ve o günden beri kokusunun burnumda kalmasına sebep olan o son sarılmasıyla koşarak gitti. o vagonda çocukluğum gözlerimden akarken elimde tek kalan şey işe yaramaz metal bir küpeydi.* bir roman karakteri olarak kalbimde kalan tek insan, yolun kalbim kadar açık olsun. bu bir veda değil bir başlangıçtı. vedamızın üstünden yıllar geçti ama o sarılma halen aklımda...

tadı damakta kalan sarılmadır.

kokuludur; bol bol içine çekersin. üzerine sinmelidir; o kadar sıkı sarılırsın ki, kokusu üstüne siner. zamanın en hızlı anıdır; sarılır kalırsın dakikalarca ama sana 10 saniye gibi gelir, doyumsuzdur.

bazen öyle bir ayrılırsın ki, bırak sarılmayı veda bile edemezsin. hoşçakal demek bile nasip olmaz. bırak sarılmayı, keşke bir kere daha bakabilseydim gözlerine diye için için ağlarsın.
bazen.

çok süper falan işte. neyi üzüyorsa.

mecnun delisi dağları falan delmiş. siz napıyoonuz bilmem. 'çok kırıldım'

kırıldıysan kırıldın len. 3 senedir kırık döküksün. kimin umrunda. git uhu al.

hani kıtalararasında ikamet edecek bir manitanız yoksa, istanbul'un ortasında yalandan zırlamak nafile.

her olayı dramatize edip, 'üzgün kaldım' tiradıyla sitenin hanımlarına göz kırpmayalım artık.

çekinmeden.. gururla.. pardon bayan 'donunuz ne renk' diye sorabilelim.