yaş ilerledikçe fark edilen şeyler

yaşım ilerledigi icin mi bilemiyorum ama son donemlerde gittikce daha artan bi farkindalikla durmadan esyalara hizmet ettigimiz fikrindeyim. ne kadar az esya o kadar huzur bence. aynisi insanlar icinde gecerli az insan cok huzur.

çaresi olmayan sorunların hayatın içindeki sorunları nasıl da hiç ettiği

sonra dediğin herşey için keşke dediğin...

ne için mücadele ediyoruz, yoruluyoruz, üzülüyoruz? sorularını düşünüp daha muallim bir hayat tarzı seçmek.
hayatta olduğumuz sürece bu hayatı lanet ederek yaşarsak mezardakilerin bize küfrettiğini düşünmek. sağlığımız el verdikçe şu iki günlük dünyaya inat kendimizi mutlu eden bir şeyler yapmayı öğrenmek.

kendimiz, sevgi, iyilik, fedakarlık gibi masum bulunan her şeyin varlığının sebebinin de menfaat olması... öyle ya da böyle, dünyaya gelişimiz bile menfaatti. ebeveynler "dünyaya bir insan getirelim, ondan hiçbir şey beklemeyelim fakat varımızı yoğumuzu önüne serelim. hiçbir ideolojiyi ya da yaşam tarzını dayatmayalım, ne istiyorsa o olsun. ölene kadar da poposundan ayrılmayalım ve dünyevî ne varsa bırakıp kendimizi ona adayalııığğmmm aağğğğhhhhğğğ" demiyor. tabii bunu söylerken de menfaatin salt kötü bir kavram olduğunu savunmadığımı belirtmek isterim. insan ilkelliğinde doğal seçilimle silinip gitmememiz içindir diye düşünüyorum ki iyi-kötü anlamında zannımca genelde nötr bir kavramdır. puşt değilseniz yani...

yaşlandıkça görebildiklerimiz.
ben bazı şeyleri hala fark edemiyorum.
(bkz: kocam neden sinirli)

eskisi gibi koşamadığımızı fark etmek, eksisi kadar kavgacı olmamak ve hoş görü bayrağını sonuna kadar açmak da sayılabilir.

ruhunun enerjinin ve hatta dış görünüşünün bile yaşlanması bunu günden güne fark ediyorum

acı eşiğiniz yükseliyor. hani derler ya hayatta keskin bıçak olmak için çok çekiç yemek lazım diye, öyle birşey işte. kesildikçe keskinleşiyor insan.

zamanın su gibi akıp gittiği ve yaşanan her anın geçici olduğu.

hayatın katlanılmaz olması
giderek daha fazla tahammülsüz/umutsuz olmaya başlamak

yüzdeki canlılığın yavaş yavaş kaybolması gibi etraftaki insan canlılığının da yavaş yavaş kaybolması. insanları kesip atarsınız kendinizden ve insanlar kesip atar sizi kendilerinden. çünkü bu kadar kalabalığı kaldıracak derecede canlı değilsinizdir artık.
daha ilk gençliklerinde olan güzel kadınlar yanınızdan geçer ama artık sadece yanınızdan geçer, bunu hak ettiğinizi bilirsiniz.
arzularınız daha uzun aralıklarla askıda kalır.
daha huysuz ve çekilmez olursunuz tıpkı diğer yaş aldıkça bunun farkına varan insanlar gibi.
maskaralık da cabası, gençlerin gözünde.

bir insan için iyi veya kötü hayatını şekillendiren olgunun aile olması.

insanların bencilliği

lakin ali bazı şeyler bir kere olmalı. bir kere yaşamalı, bir kere bitmeli. o laflar bir kere çıkmalı dudaklardan. o veda bir kere edilmeli, o sevda bir kere büyümeli yürekte, o günah bir kere işlenmeli.

içindeki ışığın gücü günden güne azalıyor sanki, daha dün açmış bir çiçekken susuzluktan soluyor gibisin.

sağlık. klişe ancak yaş ilerledikçe vücut alarm vermeye başlıyor. bir gün başın döner tansiyonun çıkar, öbür gün kalpti diğer organlardı sinyal verir. öküz gibi yiyip içip yatmak yerine bunları geciktirici faaliyetleri ve sağlıklı beslenmeyi gündeme almalı her insan. iş işten geçince topu çizgiden çevireyim derken ağlara giren futbolcu oluruz.

insanlara güvenmenin ne kadar tehlikeli olduğu.

ben daha çok yapamadıklarıma üzülüyorum ama haala yapabilirim diyorum keşke biri elimden tutsa diliyorum sonra sanki ben tek başıma yapamaz mıyım diye düşünce her şeyin para ile olduğunu bildiğimden kendi yalnızlığımda boğuluyorum .

masum ve saf niyetin bile altında bir çıkar olduğunu anlamak. tüm taşlar yerine oturur ve güzel anları mahveder.