yaş ilerledikçe fark edilen şeyler

büyüdüğüm ve aslında çoğumuzun büyüdüğü çevre dolayısıyla insanların hareketlerinin ne kadar yanlış olduğundan falan bahseden dururdum hep, aile içinde tabii. ancak bir noktada durdum ve dedim ki abi sana ne insanların ne yaptığından. tek doğru senin doğrun olamaz. sonra saygı duymanın ne kadar kolay ve rahatlatıcı bir şey olduğunu keşfettim. tabii ben bunlar olurken 14-15 yaşında falandım. ancak koca koca yaşlarına rağmen ne yazık ki hala insanların işine burnunu sokmamayı öğrenememiş binlerce insan var. duymazdan gelerek onlara da saygı duyuyorum ne yapayım.

ailenizin sevdiklerinizin yaşlandığı ve insanların o çocukluğunuzdaki gibi hep yaşamadığı , ölümlü oldukları.

ölümün bu hayattaki en başta gelen gerçek olduğu duygusunun bütün benliğini kaplaması, aslında hep içte olan lakin zamanla daha iyi fark edilen şey.
en başta gelen gerçek olmasının nedeni karşıtı olan doğumun meydana gelebilmesi için en az iki etkene ihtiyacı olduğu halde (kadın - erkek) ölümün böyle bir ihtiyacının olmaması.
insanın ardında kalanların daha güzel bir tanımla gidenlerin artmasıyla daha bir önem kazanıyor insan hayatında ölüm. üzerine çok şey yazılıp anlatılabilir ki anlatılmıştır da lakin insanın hiç aklından çıkmayanı sevdiklerinin etrafında kol geziyor olması.
kendininkinden vaz geçmesi birde belki de yaş ilerledikçe fark edilen yegane şey. ya da kendim için öyle diyelim tatlıya bağlansın konu. ne kadar tatlıysa tabi.

ölümsüz değilmişim.

hep okuduğumuz şu özgürlük, demokrasi, eşitlik benzeri kavramların aslında hiç birine sahip olmadığımız. hayatımızı, yaşamımızı belli ücret karşılığında emek ile satan köleleriz, hayat berbat.

yaşın ilerlediği

senin, senden başka sırtını yaslayacağın kimsen yok. bu hayatta en çok kendine değer vermen, en çok kendini sevmen gerek. kendine, başarabileceklerine o kadar inanmalısın ki düştüğünde kimseye ihtiyacın olmadan bir başına kalkabilmelisin. hiçbir zaman seni kurtaracak bir kahramanın gelmesini bekleme, sen kendi kendinin kahramanı ol. çünkü başka çaren yok.

neye maruz kalıyorsan ona dönüşüyorsun. çok ekmek yediysen aptallaşmış, çok kitap okuduysan depresifleşmiş olabilirsin.

ölüm anında izleyebileceğim hoş sahneler yaratmak
o son andaki buruk tebessümüm ve
yok oluş...

yanındaki herkesin gelip geçici olduğu dünyada aslında yalnız başımıza olduğumuz

gerçek sandığın dostlukların aslında gerçek olmadığı sadece üstünün tozlu olduğu için gerçeğin görülmediğı durumu..

sorumlulukların ne kadar gerekli olduğu. ailenin önemi, ve hiç ayrılmayacağın, seni yarı yolda bırakmayacak sandığın insanların seni yolun başında bıraktıkları andır.

aslında insanların çok sahte olması ve çıkarları için her türlü yalana başvurması.

çoğu insana ,çoğu şeye fazla anlam yüklemiş olmak . oysa ki hayat gerçekten çok kısa ...kim kaldı ki bu yalan dünyada.

hayatın hiiiç güzel olmadığı tabii ki .

baba ve annenin neden kızdığını, neden eleştirdiği...

insanların menfaati söz konusu olduğunda yapmayacağı şeyin olmadığını farkettim.

bütün dostlukların arkadaşlıkların ilişkilerin yalan olduğunu herkesin menfaatine göre hareket ettiğini anladım. sen bin verirken onun hiçbir şekilde sana adım atmadığını onu da kestiğinde seninle işi kalmadığını anlıyorsun. hep senin iteklemenle gitmiş meğer bütün ilişkiler. daha önce de söyledim söylemeye devam edicem. kendinizden ödün vermeyin hiç kimseye hem de

insan yaş aldıkça sahip olduklarından vazgeçmeyi öğreniyor. en azla yetinmeyi öğretiyor hayat. maddi manevi her şeyin en azı.
sevilmeden yaşamak üzmüyor 20'den sonra.

hiç bir şey değistiremeyecek olmam. bundan sonra onlar beni değiştirmesin yeter.