yazarların kişisel çöküşünün başladığı yıl

1992 18 şubat.
doğumumdan 1 gün sonra.

2017. sonrasında bir inanç ve ihtiyaçla özgüven yenilenmesi yaşadım. şuan iyi durumdayız.

ayağa kalktığımı kim söyledi?

sevgi'nin beni bilge'yleyken bastığı gün

(bkz: ve hikmet kaybeder albayım)
(bkz: tehlikeli oyunlar)

kesinlikle 2015; önce yılların kıdemini yakıp geldiğim işte, iş görüşmelerinde anlatılanlarla alakası bile olmayan bir ortama düştüğümü farkettim, sonra takıntı seviyesinde sevdiğim kızla sonsuza dek yollarımız ayrıldı akabinde hayatta en sevdiğim kişiyi kanserden kaybettim tüm bunlara dayanamayıp aptalca bir kararla sigaraya sığındım sonuçta herşey sarpa sardı ve bir daha toparlayamadım.

2018 yılı...

2014 aralik ayi. oyle bodoslama bir cokustu ki bende cevremde ne oldugunu anlayamadik. 2 yildir belki biraz toparladim.

2015-16 zamanı çöküş yaşamıştım. 2018-2019 artık zirve noktasıydı çöküşümün.
bu sene artık toplamaya başlıyor gibiyim. zor oluyor ama en azından biri var.. biri var diyorum kendime.. en azından o var yanımda. ne kadar varsa o kadarıyla yetinmeye çalışarak halen ayaktayım işte.
2 aya kadar düşebilirim. düşmemek için çaba sarfediyorum. düşersem de çıkmaya yakınım ama.. burası da bana iyi geliyor hakkını yememek lazım.

kssinlikle 2016 dan önce mutluydum ondan sonra hep bı mutsuzluk hali.

işe başladıktan tam olarak 3 yıl sonrası.

yeni işe başlamanın hevesiyle, kendimi göstermek için sıkı çalıştığım 3 yıl sonrasında ne kadar iyi performans gösterirsem göstereyim bir sonuç alamayacağımı anladığım o an.

2009 yılında başladı 2014'de artarak devam etti. sonrası hüsran.

doğduğum yıl.

2020'de başladı hala devam ediyor bir gün çöküş durur ve tekrar yükseliş başlarsa buraya gelip güncelleyeceğim.

(bkz: 2017)

2018 üniversiteyi istanbulda kazandığımı öğrendiğim an

2016 yıl başlangıcında intihar teşebbüsümle başlayan süreç.. ve geçen yıl babamın ölümü ile büyük bir çöküşe dönüşme durumu..

2021.

2010.

her yıl.

2003.

4. sınıfa başlamıştım. ufak ufak hayatın gerçeklerini hissetmeye başladığımı hatırlıyorum. o yaşlardaki düşüncelerimi hatırlamak da her zaman garip gelmiştir. 99 depremini de herhangi bir zarar yaşamamamıza rağmen unutamıyorum mesela. 5 yaşında çocuktun, unut yani bunları.

konuya dönmek gerekirse, 4. sınıfa kadar tamamen uslu, söyleneni yapan, tüm dersleri pekiyi, çekingen ve suskun bir çocuktum. sonrasında kafamın içinde hayata dair düşünceler belirmeye başladı. tabii karmaşık ve yanlışlarla dolu, yeni filizlenen düşünceler bunlar.

devamında geçen her sene, düşüncelerimi büyüttü, gerçeklerle olgunlaşmaya başladım. işin kötü tarafı sorumluluk kazanmıyordum, çekingenlik ve sosyallik korkusu da gittikçe büyüyordu. o zamanlar bunun bir sorun olacağını düşünmesem de geriye dönüp baktığımda yokuş aşağı bir kişisel çöküşün başladığını anlıyorum.

ortaokul ile birlikte pekiyiler azalmaya başladı. eskisi gibi ölümüne ders çalışamıyordum, çalışmak da istemiyordum. anlam veremediğim bir şeylerin arayışı içindeydim. öğretmenlerim anadolu lisesine kesin gözüyle bakarken meslek lisesine kaldım. sonrasında ise ne okula adapte olabildim ne de başarılı bir gelecek hayali kurabiliyordum. arada kalmıştım. bu orta halli belirsizlik hala içimi kemiriyor ve ben en çok arada kalmışlara üzülüyorum.

üniversite için bilgisayar mühendisliğini kazandım. biraz daha ne istediğini bilen ve hayalindeki meslek için çabalayan biri olmaya başladım. çekingenliğimi büyük ölçüde aştım, daha sosyal biri olmuştum. ancak kafamdaki düşünceler da ivmelenerek büyümeye devam ediyordu. sağlık sorunları ile okulu da bırakmak zorunda kaldım.

başarısızlıklar silsilesi ile birlikte kendimi kitaplara, filmlere verdim. yazarlık yapmaya başladım. felsefe, edebiyat ve sinemaya daha çok ilgi duyuyorum ve sürekli bir şeyler düşünüyorum. aykırı bir yol izlemeye doğru yönelen hayatım, bu durumu kabullenmeye ve sevmeye başlamamı sağladı.

şu anda kpss hazırlanıyorum ve freelance bir oyun geliştirici olmak için çabalıyorum.

çok büyük acılar yaşamadım ama kişisel çöküntüm, dik bir yamaçtan yuvarlanan kartopu gibi büyüdü. umudumu kaybetmiyorum, karamsar geçmişime nazaran daha pozitif bir insanım. artık yükselişe geçebilir miyim bilmiyorum ama kafamı kaldırıp yukarı baktığımda, 4. sınıftaki beni görebilmem için dürbüne ihtiyacım var sanırım. yine de pes etmek yok. ınsan ölene dek umut etmeli bence.