yazarların kişisel çöküşünün başladığı yıl

1995

1978.

dört yaş civarı. yaşamın anlamını, (farkında olmadan) oynadığım oyunlarla kavramaya çalıştığımı ve ilk kez bunalmaya başladığımı hatırlıyorum.
ardından 99 depremini yaşadım ama hiç korkmadım. devamı da geldi zaten.

2002.

yoo çökmedim, niye çökeyim???
hayat bi şekilde devam ediyor, etmek zorunda
niye vazgeçip hayatımı zindan edeyim???

çok şükür yıllık bir durum yok. iyiyim iyi.

sevgili yazarların karmakarışık duygularla hatırladığı yıldır. benim için olaylar ilk olarak 2009 yılında başladı ta ki 2015 e kadar. ve son olarak 2020...

tekrar yükselişe geçmeyi bekliyorum allah kısmet ederse. herhalde ya daha tam dibi görmedim ya da görmek üzereyim. çöküşü henüz başlamış olan arkadaşlara da allah kolaylık versin.

eylül 2003.

yatılı okul pişmanlıktır, yapmayın.

kişiliğimin başladığı yıllara denk geliyor aslında. dokuz yaşındayken babam yıllarca sürecek koşullarda işsiz kaldı. aynı yıllar annesinin kanseriyle uğraştı ve annesini genç yaşta kaybetti. sonra toparlamadı, ömür boyu kalacak bir öfke ve duygusal şiddet girdapına girdi adam.

baba oğul kampa, balığa gittiğimiz, terminatör seyrettiğimiz cool baba gitti, her gün bağıran, okuldaki başarısızlığımı tüm gücüyle ezmek için kullanan, akşamları "eve gelmesin ne olur" diye dua ettiğim adam geldi. neredeyse her gün bağırır, hakaret eder ben hüngür hüngür ağlatana kadar rahat etmezdi. üvey annem de babamın öfkesinin bana kanalize olmasından gayet memnun, kafa sallardı. derslerim dibe vurdu, neden acaba?

yere döktüğüm bir bardak su yüzünden suçlandığımı, onu silmek için kullandığım peçetenin parası için suçluluk duyduğumu, üvey annemin "evet işte sen böylesin neyse artık" diye sakin sakin ezilmemden memnun olduğunu hatırlıyorum. cidden. iki yaprak havlu kağıt be!

şimdi diyeceksiniz ki "adam seni okutmuş, özel okula göndermiş, o kadar para vermiş" ama işte her dakika "senin yüzünden hayatımız kötü" dersen bir çocuğa, olmuyor. fedakarlıklarını ayrı sayfaya yazdım, o yüzden hala seviyorum biri şekilde. ilişkimi koparmadım, arar sorarım.

bu cehennem bir lise yılının sonunda, hayatımın intiharı düşündüğüm senesinin nihayetinde yine bana avaz avaz bağırırken bitti. ben neler yaşamıştım o sene, nelerle uğraşmıştım, haberleri bile yoktu. karne yüzünden (9 zayıf) bağırmaya devam. bu bağırma sırasında aydınlandım. bu insanları memnun etmek zorunda değildim, fikirlerinin hiçbir önemi yoktu, aslında kendilerine bağırıyorlardı. küçük dünyalılardı. ağlamadım hatta mutlu oldum, sırıtarak odama gittim.

sonrası harikalar diyarı. kendi planım için ders çalışmaya başladım, hedefim vardı, planım vardı. başka şey umurumda değildi. derslerim toparladı, başka başarılar geldi, üstüm başım düzledi. aşık olduğum, ağzıma sıçan kız peşimde koşmaya başladı, muhteşem bir lise aşkı yaşadım, istediğim yerlere, üniversiteye gittim.

sonra kardeşimin ölümü ile gelen bir çöküş yılı daha var, belki onu da yazarım, belki bunu silerim.

belki de çöküş sandığınız şey pik noktasıdır ha?
kötünün kötüsü her zaman var çünkü.

ben doğarken ölmüşüm

(bkz: 2020)

2006 yılının ağustos ayında acımasızca içine itildiğim buhrandan bugün bile tam manasıyla kurtulabildiğim söylenemez*

benimki 2014 idi. sebebi kısaca imkansız aşk.

1789'dur. yıprandık, hak falan da hep yalan oldu.

yıl 2000 doğdum işte başladı benim çöküş.

2016. sonrasında hiçbir şey toplanmadı zaten.

covir 19 virüsünün başladığı günden itibaren bitkisel hayattayım.

2018

ne bu karamsarlık yahu.! hani bir "ben doğarken ölmüşüm.. batsıın bu dünya.." yazılmamış.. (belki de bu bile yazılmışta ben okumayı sürdüremedim.)
' öyle yıkma kendini.. öyle üzgün.. öyle mahzun.. öyle garip.. yürü üstüne üstüne.. fırsatçının, fesatçının, hayının.. tükür yüzüne celladın" demiyor mu ozan.. unutma.!
hep vardır umut.. ve olacak elbet.. unutma.!
yaşamak direnmektir. ve direnmektir yaşamak..
ta ki yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek...!
direnerek yaşanacak..