yazarların küçükken yapmak istediği meslekler

astronota bile tamam da yunus eğitmeni olmayı istediğim oldu

öğretmen olmak isterdim. sonra hem beanş seçemedim, hem de atanamayacağımı fark ettim. şimdi ne mi yapıyorum, siyaset öğrencisiyim hatta aynı zamanda adalet okuyorum. ama sorun paçamı kurtarabilecek miyim, hiç sanmıyorum.

bir ara reklamcı olmak isterdim, benim gibi gerçek dışı olandan haz etmeyen biri için ilginç bir istek olmuş.

öğretmenlik ve öğretmenlik okuyorum.

bir ara doktor olmak istemiştim, daha sonra psikolog, sonra edebiyat öğretmeni, bir dönem beden eğitimi öğretmeni. küçüklük uzun bir süreç sonuçta, istemişim de istemişim...

zengin olmak *

yazar olmak isterdim küçükken. büyüdükçe bu isteğim de büyüdü ama son zamanlarda özellikle ülkemizde yazar olarak adlandırılan hatta kitabı ilerde dizisi olur amacıyla yazanları gördükçe bir geri duruyorum.

ajan olmak ama nerede.. nerede...

arkeolog olmak isterdim ya da tarih ile ilgili bir şeyler okumak. sonra gittim mühendis oldum.

futbolcu. galatasaray'ın forvet sorununu çözebilirdim be..

dansöz olmak istiyordum. sonra ailem karşı çıkar diye vazgeçtim ama kimsenin öğrenmeyeceğini bilsem bir geceliğine sırf içindeki hevesimi almak için çalışırım*

hacker olmak istiyordum şimdi önümde kendimi bu alanda ilerletme şansı var.

kendi kendine okuma yazma öğrenen bir insan olarak ilkokula başladığımda deli gibi kitap okumaya başladım çünkü düz çizgi eğik çizgi kısmını atlamam gerekti. babam sınıf atlamama izin vermediği için sınıfta boş boş oturmaktansa bir sene boyunca durmadan kitap okudum ve bu sürecin doğal bir sonucu olarak da yazar olmaya karar verdim. öyküler yazdım bilimkurgu tarzında ve ziyadesiyle çocukça ama olmadı.

sonra ilkokul biterken mimar olmaya karar verdim. babam resim öğretmeni olduğu için bende de çizim yeğeni olabileceğini düşünüyordum ama yokmuş. neden mimarlık düşündüm bilmiyorum ama sonuçta o da olmadı.

sonra dayım avukat olduğu ve tek dayım olduğu ve onu o zamanlar çok sevdiğim için avukat olmayı düşündüm ama saçma gelecek olsa da matematik konusunda çok yeteneksiz olduğum için bunu da beceremeyeceğimi anladım ve olmadı.

yetenekli olduğumu düşündüğüm tek konu olan futbola yöneldim sonra. aslında iyi de bir golcüydüm. hızlı, yetenekli ve korkusuz. şu an süper ligde olan baş belası bir takımın altyapısında oynamaya başladım. bir yandan da okul takımı devam ediyordu. gol demek ben demekti. ama olmadı. okul ile futbol arasında tercih yapmak zorunda bırakılınca yanlış bir tercihle okulu seçtim. yani olmadı.

sonra üniversite sınavına girdim. iyi bir üniversite kazandım. ve şu anki mesleğime doğru itildim. yani bu da gol değil.

çevremdekilerin de güzel çocuk olarak doldurması sebebiyle, manken olacağım diye hayaller kuruyordum neyse ben 1.65 kaldım belki hala bir umut vardır buradan yetkililere sesleniyorum.

kovboy

zengin koca bulup evlenmekti. okula beslenme çantasında muz ile gelen çocuklarla arkadaşlık ederdim evet bende büyüdüm ve hala okuyorum.

tır şoförü. alacaksın yanına çayını, açacaksın müslüm gürses senden vazgeçmem, yapıştıracaksın kamyon arkası sözlerini. alaaaaah

uçmayı çok sevdiğim için pilot olmak isterdim.

alkolik oldum aman tanrım! ateş suyuyla uçuyoruz..

subay olmak istiyordum. sonra ne mi oldu? uzayamadım arkadaşlar.

(bkz: fizyoterapist)
ben 6 yaşındayken anneannem felç geçirmişti. bu nedenle haftada birkaç gün onu fizyoterapiye götürüyorduk. doktoru bana çok iyi davrandığı için onu örnek almıştım.