yazarların küçükken yapmak istediği meslekler

prenses.
sonucta evimin prensesi oldum. şatomun degil.

dansöz.

adam.

psikolog olmak istiyordum.

ressam. (mf öğrencisiyim ressam mı kaldı şimdiye)

iç işleri bakanı.

ilkokul öğretmeni, yazar, ressam, edebiyat öğretmeni, doktor
(şu an 12yim mbg istiyorum)

öğretmen. oldum da.

dansözlük yapmak isterdim. mekanlar kapanmadan evvel eşimle bir meyhanede içiyoruz, mekana dansöz geldi çok fazla da dans etmeden tüm masalardan yüklü miktarda bahşiş toplayıp gitti. baktık baktık, çok mantıklı. küçükken mantıklı biriymişim.

doktor olmak isterdim. insanları iyileştirmeyi, onlara yardım etmeyi çok severdim küçükken. hatta babamla hep doktorculuk oynardık. sözde babam hasta, ben de onun doktoru olurdum. oyununu oynamak bile çok zevkli gelirdi o zamanlar. ve o zamandan şimdiye hiçbir şey değişmedi.
(bkz: var bir hayalimiz)
(bkz: hayırlısı be gülüm)

en çok istediğim şey çocuk doktoru olmaktı . bi ara da aklıma nerden geldiğini bilmesem de inşaat mühendisi olma fikri gelmişti , tutturmuştum soran herkese öyle diyodum kısa bi süreliğine de olsa . gerçi doktor olmak çocukken en çok istediğim şeydi tabii , o değişmezdi .

pilot olmak istiyordum inşaat mühendisi oldum.

imam olmak isterdim, olamadım

veteriner veya beden eğitimi öğretmeni olmayı isterdim. çember takla atmayı çok severdim. zamanla düşünceler ya da şartlar değişiyor. insan kendini bambaşka bir yerde buluveriyor.

turşucu.. aile de okuyan cok ama benim vizyonum bir bidon tursu kadarmis..
ps/insaat muhendisi de olmadim..

ordinaryüs.

o kadar çok şey istiyordum ki küçükken...
astronomi'de ilerlemek istiyordum, astronot olamayacağımı biliyordum.
biyolog olmak istiyordum.
kimyagerliğe takmıştım bir dönem.
inanın bana, küçükken hiç coğrafyacı, tarihçi, dil bilimci, sosyolog olmak istiyorum demedim.
ancak coğrafyaya olan ilgim henüz okuma yazma dahi bilmiyorken çok kuvvetliydi. arttıkça arttı bu ilgi, neredeyse her ülkenin bayrağını, yerini, kültürünü inceliyordum biliyordum.
tarihe, politikaya henüz ilkokuldayken babam sayesinde giriş yapmıştım.

lise sınavları geldi. onca yılın zorbalığı ve yorgunluğu üzerine köreltilen merakım eklenince bir konservatuvarda akademisyen olmak istiyorum dedim. kabul etmedi ailem, orta düzeyde bir liseye yerleştim.

lisedeyken bölüm seçene kadar astronomi ve uzay bilimleri okumak istiyorum dedim hep. astronomi kulüplerine katıldım ailemin izin verdiği kadarıyla, sosyal ama yalnız bir çocuktum. müzik, günlerimin %80'ini ele geçirmişti. ders çalışmıyordum.

bölümümü sayısal seçtim, fakat bir şeyler eksikti hep.
6. sınıfta "ben sosyal bilimler ile uğraşıp oradan oraya koşturan, sürekli okuyan biri olmak istiyorum ancak bunun bir adı yok." dediğimi hatırlıyorum.

bu cümleyi hatırlayınca lise yıllarımı gözden geçirdim kendimce, hiçbir günüm boş geçmemişti neredeyse. hep koşturmuştum, zevk alıyordum yorulmaktan sevdiğim iş doğrultusunda.

sonuç olarak ani bir kararla eşit ağırlığa geçtim ve nihayet asıl ve gerçek isteğimi belirlemiş oldum.
psikoloji alanında ilerleyip çalışmalar yapmak istiyorum.
geçen yıl sınava girdim, 12. sınıfım hoş olmayan bir sürü olay ile geçtiği için yeterli çalışamamıştım. istediğim yer olmadı. tekrar deneyeceğim bu yıl.
geçenlerde hatırladım, sayısal sıralamama bakayım dedim.
biraz zorlamayla ankara'da astronomi ve uzay bilimleri bölümü tutabilirmiş. şaşırdım açıkçası, tercih dönemi bakmadım bile bu ihtimale.

umut yıldız ile konuştuğum geldi sonra aklıma... değişik anılar biriktirmişim.
başlığa bak, anlattıklarıma bak.

olmayan meslektir. hiçbir şey olmak istemezdim. fakat ailem sorunca geçiştirmek amaçlı polis derdim.

cidden astronot olmak istedim

pasta ustası. annemim yaptığı efsane pastalara özenmiştim çocuk aklıyla.