yemek yapmaktan zevk alan insan

ben olurum özellikle değişik tarifler denemeyi çok severim (bkz: falafel). yemek yaptıktan sonra sofradakilerin tepkisi de en keyif veren kısım. *

öğrenci evinde az mı yemek yaptık be acayip zevk veriyordu.

yemeği yemeden doyuyorduk zaten.

yemek yapmak öyle güzel bir şey ki. terapiden farksız. istekle, arzuyla, aşkla yemeğini yapıyorsun. ( makarna değil ) o yemek ne kadar kötü olursa olsun ellerinle yaptığını bildiğin için o kadar güzel geliyor ki tadı o yemeği tekrar yapası geliyor insanın.

ben. tavuk parcalamaktan dahi fena 1 zevk aliyorum.

ay bu insanlardan biri de benim. yemek yapmayı hiç bilmiyordum. gerçekten yumurta bile kıramazdım. sonra bir evlendim iş başa düşünce yemek yapmaya başladım. mantılara el açması böreklere kadar her şeyi yapabiliyorum. elim de lezzetliymiş yemek yapmaya başlayınca öğrendim. kendim yemediğim yemekleri bile başkaları için büyük bir keyifle yapıyorum. ben mutfak insanıymışım haberim yokmuş. dünyanın tüm yemeklerini yapmaya uğraşırım ama salata yapmak bana eziyet gibi geliyor. salata yapmayı sevmem. salata dışında her yemeği severek ve uğraşarak yapmayı seviyorum. ay misafirler hep yemeğe gelsin hep kalabalık sofralar kurayım. en sevdiğim. ama maalesef yalnız yaşıyorum. bu çok hüzünlü bir hikaye..

hayatını yaşamayı ve yaşatmayı seven insandır. bi taraftan da ateşten gömlek gibidir. bu işten zevk aldıgını bıldıklerı ıcın o gömlegi giymek zorundasındır

hava sıcaklığına göre içinde bulunduğum insan grubu.
yazın sıcağında bırak yemek yapmayı, mutfağa adım atmak bile istemiyorum. bu yüzden de öğünleri aperatif, hafif şeylerle geçiştirmeye çalışıyorum.

yemek yapmak, görevi haline gelmemiş olan insandır. çünkü, herhangi bir eylemde görev duygusu, zorunluluk hissiyatı arttığı ölçüde, ondan zevk alma oranı, o ölçüde azalıyor. mesela; canı istediğinde yemek yapan, istemediğinde yemek yapmak zorunda olmayan bazı insanlar, "yemek yapmak, benim için bir çeşit terapi yöntemi." diyor. ama her gün ne yemek yapacağını düşünürken sinir olup yemek yapmak zorunda olan bir ev hanımı için ise yemek yapmak, özellikle de evdekiler yemek seçiyorsa, tam bir işkencedir..

bulaşık çıkmasa güzel aslında...

bi de şu soyma, doğrama işlemleri yok mu??
hepsi hazır şekilde önümüze gelse bence gayet de keyifli... yorucu olan kısmı işte bu ön hazırlık ve sonrasındaki bulaşık meselesi.

keyifsiz. evet.

ben seviyorum.
simdi mutfaga girisicem.
patates yemegi, kabak yemegi ve patlican yemegi yapip borcamda buzdolabina aticam.
sonra butun hafta kebap;)
pazar gunlerini temizlige, camasir yikamaya, yemege ayirmayi seviyorum.
butun hafta o duzeni koruyorsun sonra.

yemeklerin fotosunu atarim belki bir iki saat sonra;)

yemek yaparken insan yemeğe konsantre olduğundan geçici de olsa sorunlarından uzaklaşabilir.

yeni tatlar yeni tarifler denemek de eğlenceli olabilir. baştan sona bir süreci doğru planlayıp doğru uygulayıp başarılı sonuç almak da mutluluk vericidir.sevdiklerinize yemek yapmak ve onlarla sofraya oturmak ayrı güzeldir.

son olarak ıssız adam filmi bir kuşağa yemek yapmayı bilen erkek fikrini aşılamış olabilir.