odamdayım ve ekler yiyorum... eğer ki bu kadar güzel bir tatlı olmasaydı bu saatte yediğim için pişman olabilirdim. çok lezzetli..

milletimizin bihaber olduğu, son derece mühim meseledir.
çevremizi gözlemlediğimizde, ağzı açlıktan kokan nicelerinin cep telefonlarıyla övündüklerini görürüz.

2004 - 2007 yılları arasında kanal d'de yayımlanan türk aile dizisidir.

yönetmenliğini yağmur taylan, durul taylan, yapımcılığını türker inanoğlu yapmıştır.

başrollerinde,
erdal özyağcılar
sumru yavrucuk
nehir erdoğan
özgür çevik
arif erkin
zeki alasya
binnur kaya

türk nazlı, yunan niko' nun aşk hikayesini anlatır. ailelerin imkansızlaştırmaya çalıştığı bu aşk bir şekilde yolunu bulur ve evlilikle taçlanır. ama çekişmeler bitmez özellikle iki aile arasında.

nazlı gaziantep'li baklava ustası kahraman (erdal özyağcılar) ve feride'nin (sumru yavrucuk) kızıdır. geleneklerine bağlı bir ailedirler ve bir takım ön yargıları mevcuttur. nazlı onları en büyük ön yargıları ile imtihan etmiştir. hele ki memik dede (arif erkin güzeloğlu) ön yargının ötesidir. yunanlara hissettiği.

nico'da da (özgür çevik) durumlar farklı değildir. özellikle büyükannesi eftelya ( tülin oral) tam bir türk düşmanıdır. onun bu durumu kabul etmesi çok uzun bir zaman almıştır.

aşk bu laf söz aile dinler mi? tabi dinlemiyor. güzel bir aile dizisidir ve kadro yine muhteşemdir. dev bir oyuncu kadrosu mevcuttur.

niko'nun annesini ayla karaca eleni rolüyle babasını mazlum kiper stavro rolüyle oynamıştır.

nazlı'nın ablası nazire (binnur kaya) eniştesi ruşen (ilker aksum) aile ile beraber yaşamaktadır ve ruşen kayınpederi tarafından sürekli ezilmektedir. aile içi minik tartışmaların yaşandığı keyifli bir dizidir. içinde her türlü duyguyu barındırır. google amcada dram dizisi olarak geçer fakat kendileri aynı zamanda özellikle iki ailenin ve karakterlerin kendi içinde yaşadığı durumların bütünüyle izleyiciyi sıkça eğlendirir. türk yunan çekişmeleri tatlı bir dille anlatılmıştır.

nazlı'nın hastalığı ve bir takım olaylardan yola çıkılarak drama denmiştir sanırım.

zeki alasya ökkeş rolüyle kahraman' ın en yakın arkadaşıdır. ve kızını ökkeş'in oğlu
kadir' e (engin akyürek) vermek istemektedir. nico'nun gelişi kadir ve babası ökkeş hatta kahraman içinde bu yüzden iki kat yıkımdır. kadir'in annesi rolünde seray gözler hayriye olarak oynamaktadır.

benim için artık tv'yi tarihe gömdüğüm yıllardır. keyifle, heyecanla izlediğim son dizilerden diyebilirim. o yıllardan sonra pek diziyle 3, 5 bölüm dışında ilişiğim olmamıştır. içinde kendimizi bulduğumuz, ailemizi bulduğumuz ender dizilerdendir. gaziantep'li olduğumuzdan bir bakıma tüm aileyi cezbetmiştir. şiveleri olsun kültürleri olsun bizi kendine çekmiştir. 3 sezon yayımlanmış ve kararında bitmiştir.

neredeyse hepsi,

benim en çok tutulduğum ise "büyüklerine saygı göster" sebep? adam benim canıma ot tıkayacak saygı görecek, adam haddini bilmeyecek saygı görecek, adam hakkımı yiyecek saygı görecek.

saygı gökten zembille inmez hak edilir. kimsenin yaşına hürmet etmem.

siyasetin s'nden anlamayan kişilerin cahil cahil konuştuğu ve sürekli eski sevgili muhabbetinin döndüğü ortamlardır.

ikisi de size bir şey katmaz. vınlayın.

caravaggio'nun en sevdiğim eserlerinden bir tanesi. sanatçının 1600 yılında bitirdiği, san luigi dei francesi kilisesinde sergilenen eseri.


aziz matta'nın şehit edilmesi resmindeki canlı, dramatik sahne san luigi dei francesi kilisesindeki contarelli şapelinde 1600 yılında tamamlanarak sergilenmeye başlamıştır. bu ünlü tablo caravaggio'nun toplumsal boyuttaki ilk başarısıdır. tüylü şapka giymiş, giorgione tarzında betimlenmiş gencin, caravaggio'nun arkadaşı mario minniti olduğu sanılmaktadır. yüzündeki anlaşılmaz düşünceli bakışla yarattığı şiirsel gerçekçilik del montelerin duygularını yansıtır gibidir.

şapelin deklorasyonu için tuttuğu not defterinde cantarelli, kurban edilişin bir sembolü olarak şehide elini uzatmakta olan bir melek figüründen hiç bahsetmemiştir. meleğin buradaki sıra dışı varlığı aslında caravaggio'nun resim dilinde çok özel bir anlam taşır; meleği taşıyan bulutların geleneksel ikonografisi bozulmuş, çarpıtılmıştır. bu durumda bulutlar meleği üstünden atmak istercesine olumsuz bir etki bırakır.

ön planda gördüklerinden ürkmüş çıplak genç, özellikle zuccaris tarafından kullanılan maniyerist geleneğin açık bir yansımasıdır. genç annibale caracci'nin deyişiyle, kompozisyondaki boş alanları doldurmak amacıyla yararlanılan kiralık figürlerden biridir.

kaslı ve aşırı fit erkeklerin aklını kas ve seksle bozmuş olmasından kaynaklanan iticiliğin bir sonucu olabilir bu.
kendi adıma doğru diyebilirim. aslında benim için makbulu içten kaslı olması sanırım. güçlü kuvvetli olsun ama çok da gözümüze sokmasın. ben de diyeyim ki: ben senin kavgaya girsen tekte alabilirsin ihtimalini sevdim.

"... bambaşka bir halin vardı
fark etmeden beni sardı
benliğimi benden aldı
bu kalp seni unutur mu?"

bir de bize derler tinerci diye*
gel gör ki arkadaş galonla çekiyor zaar*

1903 senesi sonbaharında ve yağmurlu bir gecede aydın'ın nazilli kazasına yakın kuyucak köyünü eşkıyalar bastılar ve bir karı kocayı öldürdüler.
kuyucaklı yusuf / sabahattin ali

büyümekte olan iskeletin kalsifikasyon bozukluğu ile belirgin sağlıkla vitamin d eksikliği sonucu kalsiyum ve fosfor metabolizmasındaki bozukluk büyümenin yavaşlaması kemiklerin ve dişlerin niteliği ve şeklinin bozulması belirtileri ile seyreden hastalıktır.

düşünceleri için teşekkür ettiğim yazar. nickini değiştirmiş olması nedeniyle başta konunun ne olduğunu hatırlamasam da nickaltına yazdığım tanımı gördükten sonra neden yazdığımı anladım.

insanın akıbetini yaptıkları belirler. zamanında bunu hak etmiş olsa da her insanın değişebileceğini düşünüyorum. bu nedenle tanımı silecek ama engelleri tutmaya devam edeceğim çünkü görmek istemiyorum yazdıklarını. hayatında başarılar diliyorum.

kimse yazmamış, şaşırtıcı; evlilik!

kankacılıktan kasıt tam olarak ne? yani burda tanıştığım çok iyi anlaştığım ve sevdiğim arkadaş olduğum yazarlar var. zaten düşüncelerimizi yazdığımız bir mecra burası tabiki kafa dengi biriyle arkadaş olacağız bunda kötü bir şey yok. bu iyi niyetli bir kankacılıktır bence. buna sinir olmanız da sizin kötülüğünüz.

amaaa bazen bazı yazarlar birleşip gruplaşıyor ve sevmediklerini eften püften sebeplerle sürekli linç ediyor*. ya da onlar gibi düşünmeyen yazarları hedef gösteriyor. işte bu kötü niyetli bir kankacılıktır ki buna çok karşıyım.

okuyunca ağzıma geleni saymak istediğim ama bu durumda adaletin bana kesin işleyeceğini düşününce vazgeçtiğim karar.

taciz bir suç olduğundan işin o kısmını tartışmayacağım. bu hareket resmen taciz çünkü. eğer bunu suç olarak görmezsek ne olur kısmını tartışabiliriz ama. bundan yüz bulan tacizci, bir sonraki adımında mesela tenhada gördüğü insanlara orasını burasını gösterebilir * ve bir ihtimal onu da suç olarak görmeyenler çıkınca tacizin dozunu adım adım artırabilir ve sonuç yine tecavüze, hatta cinayete kadar gider. bu nedenle yılanın başını küçükken ezeceksin ki bu tipler meydanı boş bulup da at oynatmasın. iyice sapıttı millet artık. bunlara dur diyen bir babayiğit elbette çıkar.

güzel günler göreceğiz çocuklar
motorları maviliklere süreceğiz
çocuklar inanın inanın çocuklar
güzel günler göreceğiz güneşli günler.
(bkz: nazım hikmet ran) şiiridir.

önemsemediğin şeyler için gün gelir önemsediğin bir bedel ödersin tarzında bir alt metin algıladım.
sistemi eleştirirken sistem açıklarının nasıl ustaca kullanıldığını ve kendi fikri olmayanların nasıl bertaraf edildiğini gözler önüne seriyor.

mavi kapaklı defteri arkasına saklayarak "gorulecekbirseyok" dedi telaşla. kız gözlerine bakarak gülümsüyordu: "olsun, yine de görmek istiyorum."

ilkokuldan beri aşıktı bu kıza. 30 mevcutlu sınıfta yalnızca onu görürdü çocuk gözleri. birlikte büyümüşlerdi ve hâlâ ilk günkü gibi seviyordu onu. bu deftere de ona olan aşkını yazmıştı yıllarca.

konuyu değiştirmek için "bulutlara bak! kediye benziyor biri. şuradaki de bir adamın yüzü sanki..." diyerek cama doğru koştu. "hee aynen" diye cevap verdi kız, yapmaya çalıştığı şeyi anlamamış gibi davranarak. gülümsemeye devam ediyordu. yanına gidip oturdu. çantasını açıp bir poşet çıkardı içinden. "izmirdeki son boyozu aldım senin için" dedi. "bunu bulabilmek için sabah sabah bir sürü dükkân gezdim. hiçbirinde kalmamıştı. en sonunda buldum, o da 1 taneydi sadece."

"bölüşelim o halde..." dedi cocuklugunu ozleyen genc adam. çocukken babası sık sık boyoz getirirdi eve. o zamanlardan kalmıştı bu alışkanlık ona. ankara'da yaşarken karlıbircumartesisabahı neredeyse aşerir gibi boyoz istemişti canı. hüngür hüngür ağladığını hatırladı ve güldü.

"patateslipoğaça da alacaktım, onu da bulamadım" dedi kız. bu kez karşılıklı olarak birbirlerine gülümsediler.

"ee?" diye sordu kıza. "ne zaman gidiyorsun amerika'ya?"

"2 hafta sonra..."

"gelip alacak mı seni?"

"evet, konuştuk. fort lauderdale'de karşılayacak beni."

"güzel. bu da bir gelişme en azından."

"öyle de denebilir."

babasıyla arası açıktı kızın bir süredir. adam amerika'da yaşıyordu. son birkaç aydır biraz konuşup aralarındaki buzları eritmişlerdi. şimdi onu ziyarete gidecekti. yokluğunda zamanın nasıl geçeceğini düşünüyordu günlerdir. neredeyse ağlayacaktı, sanki onu bir daha hiç görmeyecekmiş gibi. "robot değilim" diyordu içinden "benim de duygularım var sonuçta."

"geç kaldım" diyerek kalktı kız. "artık amerika dönüşü görüşürüz. halletmem gereken çok fazla iş var burada."

"tamam. gitmeden önce ararım."

kız yine gülümseyerek kapıdan çıkarken, delikanlının diline bir şarkı dolanmıştı çoktan: "aşkı nateşi yakarmı şateşi, duydunuz mu aşkın ateşini..."