yeşil nick almayayım.
beğendiğim rozet yok.
bir başka yazara rozet, puan... hediye edemiyorum.
peki ne yapacağım puanları ?

roma hukukunun zorluğu ders veren hocaya bağlı olarak değişir. hoca, roma hukukunun hala yürürlükte olduğunu düşünen, latince terimlere önem veren ve kendini beğenmiş bir kişiliğe sahipse dersten geçmek oldukça zordur.

ama hoca öğrenciye hukukla ilgili temel bilgileri öğretir, öğrencinin ayrıntıda boğulmasını engeller ve latince terimlere çok önem vermezse oldukça eğlenceli bir ders olur.
'böyle romacı mı olur??! demeyin. şanslı bir insan olduğumdan bana böyle iyiniyetli şeker bir hoca denk gelmiştir. ilk grupta bahsettiğim hocaya çatanlara ise büyük sabırlar diliyorum.

önyargı.

her dinlediğimde beni nakaratındaki gibi "aaaaaa haaa ağağaaa" diye bağırttıran uriah heep şarkısıdır.

savaşın paramparça ettiği bir adamı teselli eden siyahlı kadın tanrıçanın anlatıldığı bu ballad, ken hensley'nin en başarılı şiiri kabul ediliyormuş.

ukde: eyluling

özel hastanelerin adını soyadını sorduğunda bile para alması, devlet hastanelerinin de aylar sonrasına randevular vermesi ve her branşta suriyeli hasta işgaline uğramasından insanımızda yer edinmiş kötü huylardan birisidir. erteleyenlerden birisi de benim. iyi halt yiyorum.

hedefe odaklanmış erkektir.

timsah gibi sinsi ve sessizce yaklaşır.

100, tabii hayattaysanız.

gitmeli, uzaklaşmalı, hiçbir şehirde durmamalı demiş yazar. burgazada'nın kollarına atmış kendini; oh çok da iyi yapmış denizlerin, balıkların efendisi..

bulgurlugillerden; lezzetini ic harcina konulan kuyruk yagindan alir, yogurulurken yapan kiside ciddi kol kasi yapma ihtimali vardir**. haslanarak ve bol limon sikilarak yenmesi makbuldur.
adi bile agiz sulandirir, aksam aksam girilen gunahin sebebi sensin sozluk*.

günaydın değerli sözlük sakinleri.
ben sakinim, siz de sakin olun.
şşt şşşt sakin ol.

bir türlü yayınına konuk olup işemeli mişemeli hikayemi anlatamadığım yazar tanesi. madem yayın yapınca denk gelemiyoruz, ben de böyle anlatayım. dilerse o billur sesinden sizlere yayında da okur, arkamdan gülersiniz. sonra yayına bağlayıp daha çok gülebiliriz de. problem değil.

şimdi efendim, ben çok küçük bir çocukken annem hanımefendi tuvaleti işgal eylemiş. ben de küçük vücuduma daha fazla söz geçirememiş, yere işemeyle işeyecek başka bir alternatif bulma arasında savaş verirken gözüme kocaman saksıdaki ağacımız çarptı (palmiyemsi bir çiçek aslında. ama ağaç gibi değişik). ben de çüydürdüm dibine.

1 hafta orası çiş koktu. annem kanepede çiçeğin olduğu tarafa her oturduğunda "burası bi garip kokuyor yahu. çiş gibi sanki" dediğinde ben halının desenlerini izledim, tavandaki gölgelerle oynadım, ağacın yapraklarını saydım (18 tane), falan filan... bu da böyle bir anımdır.

adama anlatmak nasip olmayınca geçenlerde anneme anlattım. terlikle kovaladı beni. üzgün suratlı smayl.

telefonuna bakmaya çalışan tipler. tanımadığın insanın telefonunda neyi merak ediyorsun?

vatikan müzesi'nde, stanze di raffaello yani raphael odalarında bulunan, raphael'in 1513-1514 yıllarında tamamladığı fresk.

heliodorus odasinda bulunan bu eser, 452'de hun imparatoru attila'nın işgal etmek için roma'ya yönelmesi sonucu, şehri korumak için roma surlarında papa'nın attila'yla buluşmasını anlatıyor. konuyla ilgili biraz daha bilgi edinelim:
ahmet taşağıl, kök tengri'nin çocukları, s. 258-289

arka planda colosseum'u görüyoruz. resmin solunda papa attila'yı durdurmak için elini kaldırıyor. sol üstte, havada st. peter ve st. paul kılıçlarıyla savaşa hazır bekliyorlar. resmin merkezinde attila korkuyla havaya bakıyor ve arkasında ordusu bulunuyor.

resmin sol tarafında papa ve yanındakiler çok sakin dururken, attila ve ordusunun korku içinde geri çekilmek için hazırlandığını ve resmin sağında çok hareketli bir sahnenin yaşandığını görebiliriz. attila, roma'ya saldırmadan geri dönüyor.
papa leo'nun ''büyük leo'' olarak anılmasının sebeplerinden birisi, attila'nın şehre girmesini engellemesi. attila'nın siyah atı, kıyafetleri ve papa'nın bembeyaz hali de iyi ve kötüyü belirten manidar bir tezat. yukarıdaki alıntıyla da çelişiyor doğal olarak. bu yüzden ilginç bir eser olduğunu düşünüyorum.

resmin çok daha detaylı halini incelemek için buradan

dindarlar neden yaşatmaz sorunsalı

lens takarken kişinin çevresi tarafından gözünü deşiyormuş muamelesi görmesi olağandır. lensi takan kişi alıştığı sürece bu tepkiye şaşırmaya başlayacak hatta lens tabusu olan kişilerin abidik gubidik mimiklerini görünce sinirlenmeye bile başlayacaktır

tavsiye:
-elinizi asla peçeteyle, tüylenme yapan havluyla ya da kalitesiz kağıt havluyla kurutup lens takmayın. lensinizin gözünüze takmadan kör olursunuz yoksa..
-lensinizi takarken elinizde ya da parmaüınızda sabundan bir milim iz bile bırakmamış olmaya dikkat edin. aksi halde eroinciler gibi kıpkırmızı gözlere sahip olup cehennemi ultra hd gözlemleyebilirsiniz
-lensinizi maksimum 6 saatlik takmaya özen gösterin. 6 saati geçti mi, çıkarın yarım saat ya da bir saat gözünüzü dinlendirip tekrar takabilirsiniz.
-lens solüsyonunuzu da 24 saatte bir yenilemeniz lazım yoksa lensi temizleme ve havalandırma özelliğini kaybediyo. sonra vay efendim temiz ellerle taktım ama gözüme batıyo bi şeyler diye ağlamayın
-lens takmak için bazı küçük ucu plastikli aparatlar oluyo. onları kullanmanızı da tavsiye etmiyorum. lensi takıcam derken korneama çubuk sokuşturduğum çok oldu valla. aklı selim insan sayarım kendimi ama bu çin malı icatların elinde dumura döndüğüm olmuştur yani. bir tost tavsiyesi, işi doğal yollarla çözün

siz ne bekliyordunuz? bilim konusulacak, gundem tartisilacak, sorunlara cozum odakli kafa yorulacak falan mi?... bunlar olmayacagina gore acilan konular da uc asagi bes yukari farkli sozluklerden kopyalanmis basliklar olacakti.

erkekleri de ilgilendiren sorun, hayat müşterek dir, olağan olan bir durum için insanları soymak, kadınları marketlerden ped çalmaya teşvik eder , evet ambalaj i açıyor içinden alıyor boş ambalaj i bırakıyor,zor durumda ise ve parası yoksa yapar

birkaç yıl sonra netflix ya da başka bir platformda dizisinin yapılacağını düşündüğüm aile. kendi içlerinde bu kadar suça yatkın, bu kadar sabıkası kabarık bir aile cumhuriyet tarihinde var mıdır, bilmiyorum.

evden çıkmadan önce kendimi sıkı sıkı tembihlerim.
- gittiğin yerde saksı gibi otur, hiç konuşma ya da, iki kelimelik cümleler kur. sonra iç sesim sorar;
+giderken gördüğüm kedi köpeğe selam verebilir miyim?
- tamam ver ama cıvıtma.

neyse son derece kararlı olarak giderim. tam kapı açılır o an için de bir gayzer patlamışcasına bir neşe... *
kocaman bir merhaba, içimden haykırırım kendime;
-kız demedim mi sana ağır olacaksın diye?!! piiiii rezilliiiik!! iç sesimin bağıra bağıra sesi kısılır, fenalık geçirir. ben o ara ev sahibi ile muhabbet, şakalar falan mutfaktan sofraya tabak taşırım. sonra yapılmamışsa salata yaparım. pişirilecek bir şey varsa onu pişiririm. yemek sonrası bulaşığı muhabbet ede ede birlikte yıkarım. ışler bitince kahveyi bile birlikte yapar öyle içerim.

sonuç: hani verdiğim sözler? hani ettiğim yeminler?
adam olmaz benden... *