zalim kralları devirmek için küçük bir dokunuş yeterlidir.

yaprakları çok güzel kokan, farklı renklerde çiçekleri olan, sardunya ailesinden bir süs bitkisi.

balıklardan korkmadır.

paranın kağıt parçası olması ile aynı mantıktır ve yüzdeye vurulduğunda diplomalı başarılı insanlar daha çoktur muhtemelen.

sırf verilecek cevapları merak ettiklerinden uydurma hikayeler anlatan ve derdini yakınan insanların bulunduğu ciddiye alamadığım bir platform.

vakıf, elli bin kitaplık kütüphanesi tiyatro salonu, yüzme havuzu, spor ve oyun salonu, seramik atölyesi, müzesi, bilgisayar odası ve hayvanları ile hizmet vermekte. ayrıca sebze ve meyve bahçeleride varmış bu alanda. koca bir dünya yaratılmış orada. çocuklar için. bu çocuklar ilkokul çağına girmeden vakfa girer, meslek sahibi oluncaya kadar vakıf çatısı altındadır.

nesin, vasiyetinin üzerine çatalca daki bu alana belirsiz bir şekilde gömülmüştür. tıpkı dediği gibi çocuklar koşturmuştur üzerinde. aslında o vakıfta o çocuklarla birlikte sonsuza denk orada olmak istegi bu.
uktesi rastrel den, açılış evernevergreen den vakfı güzelce hatırlatmış ve açıklamışlar. bir sürü aziz nesin kitabı almalıyım dememize vesile olmuş, bir hatırlatma gibi olmuş. çok yerinde ve güzel. bu dünyadan giderken ne bırakacağız geriye. kim ne götürecek? var olmak sonsuza denk eğitimli, aydın çocukların umut vadettiği gelecekte...

13 yaşındaki kızımın ruh hali. burdan anladığım o alınganlığa kapılanların akıl yaşı benim kızımın yaşı.

instagram hikayelerimi hemen görmesi, paylaşımlarımı hemen beğenmesi, en güzel yorumları yapması.*
kalanlar yasemin sakallıoğlu'ndan gelsin.
www.instagram.com/p/CPK7-z4...

telif hakları hacı sabancı'ya ait söylem. saray yavrusunda bisiklet sürerken dışarıda ne işin var diyen takipçisine verdiği yanıttır. çünkü soruyu soran fakir hayatı boyunca yalıda yaşamamıştır.

--- alıntı ---

biz, hayır demeyi, işim var demeyi, olmaz demeyi beceremeyen insanlarız, yorgunluğumuz bitmez bizim.


--- alıntı ---
diyerek yorgunluğumun tanımını yapan yazar.

.........
geceyi çarmıha geriyorum kimseler tapmıyor. hüznümü ölçeğe vuruyorum, yüreğine sığmıyor. her şey ne kadar olabilir meraklanıyorum, yüzüme dokundukça tırnaklarım kanıyor. yalnızlığımı hüznümle yoğuran gece, öyle basitsin ki sen bütün şiirlerin içinde, biliyorum. biliyorum bunu da biliyorum. gökteki yıldızlar kadar dizeler yazılsa da, kendime kendimden başka kendim yok. ne utancımı kuşanan bir sevgi
ne çirkinliğimi öpen bir kız.
...........
arkadak z. özger

sonunda avucunu yalama ihtimalinin olduğu beklenti.

bu benim yeminle ama durumu açıklıyım objektif insanlar cevaplayabilir;

gittiğim kursta bir çocuk var, numaramı öğrenmiş, wp den ulaştı bana. ısrarla evimin adresini soruyor, şurada bir şey söylemiştin de, oralarda bir tanıdığım var, ona uğradığımda karşılaşma ihtimalimiz var, direkt buluşalım istersen dedi.

e ben geçen sene hırsızlığa uğradım, bugün didik didik adresim soruluyor tanımadan etmeden, rızam dışı numaram bulunarak. sen şüphelenmez misin? *

doğum lekesi olarak bilinen vasküler(damarsal) ektazinin ismidir.
ayrıca en yaygın vasküler ektazidir.

instagramda kitap yazısını görüp devamını bile okumadan içimi dökmek, her konuda fikrimi yazmak istediğimi fark edip girdim. çıkmayı da düşünmüyorum sanırsam.

detaysız ve önkoşulsuz olduğu söylenen bu istek aslında çok detaylı ve önkoşulludur. herkes herkesi sevebilir ama kimse istemediği sevgiyle yetinemez. sevildiği kişinin kişiliğini sorgular, erdemlerini ölçer, dürüstlüğünü sınar. bu önkoşullar yoksa sevmesi de birşeyi değiştirmez diye düşünür.

detay olarak "birisi" yeterli değildir. illa özellikleri de olmalı, en basitinden karşılık verebileceği standartlarda olmalıdır. karşılık veremeyecek ise sevene, istenmeyen bir şeydir sevilmek. kimse kimseyi kandırmasın boşuna.

“karlı bir akşamdı ankara'da;
son kez elele yürümüştük,
bitmesin istediğimiz yola.
kısacık beraberliğimizin bütün anılarını sığdırmıştık.
yazarsın bana demiştin.
bende yazarım sana sık sık.
ağlıyordum....
sen görmeyesin diye kaldırmıyordum başımı.
elimi daha sıkı tuttun,
anlıyordun....
bu ayrılığa dayanmıyordu kalbim,
öğrettiğim çiçek adlarını unutma dedin,
kelebekleri kitap arasında kurutma,
sık sık fotoğraf çektir, yolla bana,
kitaplarım sana emanet,
incitme kimseyi, kin büyütme kalbinde...
beni bekle...
yol bitti, gidiyordun artık; gittin
sokakta gördüklerimi, filmlerdeki aktörleri sen sandım bir süre,

kin büyütmedim kalbimde söz vermiştim sana diye,
kitaplarını okudum, kelebeklerine dokunmadım,
öğrendiğim çiçek adlarına yenilerini ekledim,
en çok fesleğeni, çoban heybesini, akşam sefasını sevdim.
seni beklerken çok şey öğrendim,
yolunu gözlediğim, sevdiğim ilk adam...
nasıl olsa bulacaktır diye, her görüşümde aynı sesle seslendim
uçak, babama selam söyle!
beni kötü rüyalardan uyandıran sevdiğim ilk adam...
bir bilsen seni nasıl özledim...
kar yağıyor şimdi, otuz yaşım bitti,
kitapların bende, kelebekler gibi kar taneleri,
kendi yolumda yürürken hiç unutmadım o cümleyi;
selamını aldım babacığım,
kin büyütmedim kalbimde....
küçük kızının gözleri hala senin çiçeklerinde.
uçak, babama selam söyle!
uçak, babama selam söyle! “

iclal aydın şiiri.