zaman tüneli

bugün yerli monica bellucci gibi bir iltifat aldım. bununla beraber bu benzetmeyi üçüncü kez duymuş oldum.
kendimi bildim bileli kadının hastasıyım. benim için bu kadın hep nirvana olmuştur. acayip mutlu oldum o yüzden.*

12727 adım attım.

bugün düğüne giderken kuzenim bana arabada sakız ikram etti. (falım sakızlarına hayır diyemem şekerli olanlardan nefret ediyorum ve bu devirde sadesi zor neyse.) vardık, iniyoruz hâlâ ağzımda. 1 arabayı geçtikten sonra pakete sarıp çantama koyarken park işlemini bitiren kuzenim bana çarpınca elimden gitti. ben sakıza bakınırken beni kolumdan çekip "neye bakıyorsun, herkes gitmiş acele et. tek girmek istediğini sanmıyorum." deyince gayette beni ikna etti. biz yetiştik tam girişte annemin topuklu ayakkabısının alttan tabanı açıldı. biz şok. girişten sağa doğru kaydık. neyle halledebiliriz vs. diye düşünürken aklıma o sakız geldi. "tam iş görür mü bilmiyorum ama bekleyin bir dk." deyip gittim sakızı buldum. ağzımdan çıkan olduğu için elimle açmak bana düşüyor. (kendi sakızım olsa da gıcık olmadım değil ama olay ciddi. girişte göründük o kalabalığa (biraz geç gittik bir de.) sonra sağa doğru gitmek tuhaf kaçtı. :)) sakızı 4 yandan çektim ve ön taraftan boşluklu yere attım. "ez bakalım." deyince nazik nazik basıyor, ağzımdan taze çıkmadı ki soğudu yani böyle basarsa yapışmaz o kadar."ayak altında tacizci eli ezer gibi ez şunu." deyince istediğim performansı sergiledi. ve öyle ilerledik.
çok tuhaf geldi. ayakkabısının resmini de koyayım anı kalsın istiyorum. görünsün diye ben biraz açtım. bu tarz şeyleri biriktirme huyum var. (: normalde basmaktan kaçınılır ve nefret edilir ama isteğiyle memnun bir şekilde bastı. hayat farklı şekilde yaşatınca olayların bu kadar değişiklik gösteriyor olmasını hep hayret verici bulurum...

türkçe konusunda hassasiyeti olan bir bilim insanı. bir ara anıtkabirin mimari yapısını eleştirmiş, türk mimarisi olmadığını, yunan ve nazi mimarisinden esinlenilerek inşa edildiğini açıklamıştı. vefat edeli neredeyse 8 yıl olmuş, ulusal kanal'da programlara çıkışı sanki dün gibi geliyordu. kız kardeşi olan hanımefendi de kendisi gibi artık hayatta değil, ömür denilen gerçek işte bu.

kaybettiği seçimlerin öncesinde bize çoktan vaat ettiği şeyi yapmıştır. artık gitmesi gerekiyordu.

ama şunun altını çizelim türkiye de chp den başka parti yok ki; bugün parti kurultayında liderini demokratik bir seçimle değiştirebilsin. bir düşünün.

dip not; özgür özel olmadı bence ama bu da bir başlangıç

sucuklu tost yaptim birde film açtım oh mis.

doğada toprak;
sınırlı bir çizgide haritalarla belirlenmiş, isimlendirilip, bayraklar dikilmiş durumda olduğundan dolayı, şu an çok sıcak bir savaşı ekranlardan izliyoruz. insanın en temel hakkı olan göç edebilme ve ya yer değiştirme hakkını yasalar, kanunlar, demokrasi ve bir kağıt parçası belirliyor. doğa'da tüm canlılar arasında göç edebilen ve özgürce uçabilen kuşların sınırları belli değildir, doğa' ya uyumlu ve anatomik fiziksel özellikleri koşulları ile doğayı takip edip uçabilecek alanları iyi bilirler. evrende tek göç edebilen canlılar hayvanlardır. doğada insan olmanın en temel koşulu insanca tıpkı bir insan gibi yaşayabilmektir. hiç bir koşulda, hiç bir gerekçede savaş olsun ve ya olmasın ben bir insan olarak, doğduğum alanda havada, topraklarda kalmak zorunda değilim. benim en temel hakkım olan hakkımı, demokrasiden, yasalardan, hukuktan, kanunlardan, başka devletlerden ve başka devletlerin yasalarından izin almak zorunda değilim. bunlar bizim sonradan öğrendiğimiz kavramlar, fikirler, düşünceler. demokrasi bana izin almam için emredip, kimlik çıkartmamı istiyorsa, o zaman kimliğimle dünyanın her yerine gidebilme hakkına sahip olmam gerekir.

daha fazla ders çalıştım. kendim için yapacağım en iyi şeydir. ve bu sene içerisinde ilgileneceğim tek şey. vaktimi alan her şeyden uzak durmam gerektiğinide biliyorum. küçük küçük sorunlarla moral bozup derslerimi aksatmamam gerektiğini de. o masanın başına geçtikten sonra hiçbir şeyin önemi kalmıyor. çünkü her şey kendim için. başarım sadece benim hayatımı renklendirecek ve başarısızlığımın da yine sadece bana zararı olacak. bu yüzden hiçbir şey o kadar da önemli değil benim için.

pendik kadıköy arası sefer yapan iki katlı çift biletli otobüs. birkaç kez üst tarafında yolculuk etme fırsatım oldu.

ne oldum değil ne olacağım diyeceksin.

alkol sonrası da olur.

yeni nick ukdesi.

anthony giddens imzalı 192 sayfalık kitaptır.
modernleşme ideolojisini konu alır.

modernleşelim derken kapitalizme yardım etmiş olabilir miyiz?

sinirsel ağlamalara eşlik eden bir ağrı. bu ağrı daha çok şakak ağrısı ile birleşiyor. ancak kuvvetli bir ağrı kesici ile çözülebiliyor.

yakın çevremi sürekli maruz bıraktığım hareket severek kullanıyorum

sevdiklerimiz veya sevdiğimiz sanatçılardır.

örnek/ nilgün marmara.
küçük iskender.
aysel gürel.
ernest hemingway

ıkiside aynı kapıya çıkıyor ikisinde de yaşamıyorsun zaten tek farkı nefes alıyor olmak ve olmamak

açık renkli ve iki nokta birleşmesi boyutunda çokça olan benler. kek üzerine düzensiz kuru üzüm atılır ya böyle atılmış gibi. güzel yerlerde tutmuş bazen ama tutmayanları da var işte. silme şansım olsa yarıdan azını sildirirdim ben. kusur sevmesem tekini bile bırakmazdım ama farklı kılan şeyler hoşuma gidiyor...

araptapar ümmetçilerin zoruna giden acı bir gerçektir.
bakın, hattaboğlu ömer ne diyor: "araplar, arapların eşidir; mevali de mevalinin. ey mevali, içinizde araplarla evlenenler suç işlemiş olurlar, kötü yapmış olurlar ve ey araplar, içinizde mevali ile evlenenler kötü davranmış olurlar."
sözde evrensel özde etnik din islamın gizlenen gerçek yüzü...

özür dilerim ama böyle başlık olur mu allah aşkınıza açın izleyin nolursunuz ya. bir 23 dakikalık gülmekten zaman zaman kırıp geçiren ikonik dizi yani. illa 23 dknin tamamını izlemeseniz bile saracaktır bir açın ama ya.

bildiğim en yüksek tasarım: ot bok böcek püsürden yumurta denen muhteşem ürünü yapar.