zaman tüneli

yapay zeka ile şarkı yaptığı videolar ile görme fırsatım olduğu güzel bir sanatçı kız.
instangram
youtube
youtube 2

2 saat civarı izlerim. ortalama 20'şer dakikadan 6 bölüm eder.

boğaziçi köprüsü'nü çok güzel gören bir semt. kandilli'de fatih sultan mehmet köprüsü'nü aynı açıyla görmektedir. güney kısmında da bir dolu yalı vardır buranın, oraya da yalıboyu denir zaten, yalıboyu evleri.

üsküdar

aydınlık yüzlü kara günlerin bir simgesi. neyse ki azalarak bitti. ortadoğuda, yakın arkadaşlıklarını elele tutuşarak gösteren beyler hala mevcut.

vikings'te ikinci sezonu tek seferde izlemiştim, kurtlar vadisinde de 6-7 bölümü peş peşe izlediğim oldu. bölümün 1 saati aşmaması ve dizinin sürekleyici olması önemli. bunlar olunca monte kristo kontu'nu bir iki günde okumak nasıl bir şeyse birkaç bölüm diziyi peş peşe izlemek de öyle oluyor, akıp gidiyor kendiliğinden.

sokaklar da yaşayan köpek'tir. kimi zaman annelerin eve pis gelen çocukları içinde kulladığı kelime öbeğidir

balık ve et çeşitleri. ancak yeni farkettim ki kuru fasulye ve pilavı da çooook güzel yapabiliyormuşum

kaliteli olursa uykum gelene kadar izlerim bazen. sayı olarak en az 10 bölüm diyorum çünkü bazı dizilerin süreleri kısa ve 3 film izleme süresi ile aynı.

ortamda işemeye gidiyorum demediğimiz gibi regl olduğumuzu da söylemeyiz. niye söyleyelim ki. diğer yandan bu durum baş ve karın ağrısına halsizliğin eşlik ettiği ve süresi belli bir dönemsel hastalık gibi. yakın arkadaşlar bilir zaten. fazlasına gerek yok.

#2773836 kadın memurların ayda 1 gün regl izni vardır zaten ama kimse bilmez, kullanmaz.

iyi olup aptal yerine konulmaktansa kırmayı tercih eden kişidir.

allah mesut etsin der, düğüne çağırırsanız altın takarız.

çilesiz bir günüm olmadı gitti
bilmedim ömrümün suçu ne usta
allah'ın gücüne gider mi bilmem
verdiği bu candan ben bıktım usta

mutluluk kapımı çalmadı gitti
dalımda bir yaprak görmedim usta
murat yalan imiş umutsa hayal
böyle yaşamaktan bıktım ben usta
bıktım ben usta
böyle yaşamaktan bıktım ben usta

bu kötü yazıma kader diyorlar
dertler zincirine vuruldum usta
gittiğim bu yolun dönüşü yoktur
hakkını helal et elveda usta
elveda usta
hoşçakal usta...

malzeme listesi yazılı olan her yemeği yaparım. tarifine gerek duymam.
genelde de güzel yaparım.

domatesli bulgur pilavını güzel yaparım fakat özel sosumdan da koyuyorum
sosu isteyene söyleyemem çünkü bunu söylememiz mümkün değil

#2387590

onu çok arıyorum,
onu çok arıyorum.
değerinin yokluğunda değil,
varlığında farkında olan insanlardık biz...
sensiz bir kelime oyunu hayal edilemez, teklif dahi edilemez...

mehmet ali'siz çarkıfelek'ten bile daha acı, çok daha acı..
çok kıymetli bir adamdır kendileri...

-karanlık liman konakları-

1. mektup 16 temmuz 202...

sevgili dostum lorraine, hikayemi anlatırken biraz dahi olsa 18.yüzyıl roman yazarlarının kullandığı bir klişeyle sana sık sık mektuplar yazacak, okuyucuya aktarmam gereken şu 'geçmişte neler oldu acaba' sorularını onların kafasından sana karaladığım mektuplarla bir bir bertaraf edeceğim.

hatırlıyosundur radyoda çalıştığım dönem sona erdiğinde derin bir boşluğa düşmüş, yazamaz hale gelmiş ve çaresice bu sürecin geçmesini beklediğim bir anımda tanışmıştık seninle. yaşadığım şehre geldiğin ilk gün saçlarımı görmek istediğin gibi uzunca salık bırakmıştım. vapur yanaştığında heyecanla seni beklerken yaşlı bir seyyar satıcı yanıma yanaşmış ve 'bugün şanslı gününüz efendim, ihtiyacınız nedir ? ya da durun siz söylemeden ben takdim etmek isterim. kılığınıza bakarsam açık yüreklilikle dile getiririm ki yazı işleriyle haşır neşir olduğunuzu görmekteyim' diyerek telaşlı anıma ortak olmuştu. satıcı haksız sayılmazdı bu arada. bir kot pantolon ve onu tamamlayan botlarım. üzerimde siyah bir sweet ve dirsekleri özenle yamalanmış yazar ceketim. doğrusu bu kombini kim görse aynı şeyleri düşünürdü heralde diye mırıldandım istemeden. 'işte' diye heyecanla söze girdi satıcı tekrar, 'sizin için harika bir kalem ve yeni hikayenizin taslakları için bir bloknot' diyerek de üzerine ekledi. yüzümde beliren tatlı bir endişeyle 'nerde kaldın yahu lorraine' diyerek etrafıma bakınır hale gelmiştim. satıcıya dönüp 'ne hikayesi, hangi hikaye ? lütfen bir şey satın almak istemiyorum teşekkürler. bir tanıdığım gelecek çekilirseniz sevinirim' diyerek hafif söylendim. satıcı daha bir güleryüzle 'şu an bile yazmakta olduğunuz hikaye tabii ki efendim! siz yazarların kafasında her an her bir görsel metne dökülmez mi zaten.. hem ben nasıl da çabucak sizin bir yazar olduğunuzu keşfettim bir düşünün bakalım. başka bir satıcı olsa gelir geçerdi öyle değil mi? ama özellikle siz beni seçmediniz mi ? bir otelin 665. numaralı odasında daktilonuzu tıkırdatıyorsunuz hâlâ. ee artık hanımefendiler gelmeden benim de mutlu sonumu yazıverin de alın şunları. bu günün siftahı da sizden oluversin beyim..' diyerek noktaladı son sözlerinde mağrur bir bakışla. doğrusu bu adam beni neşelendirmişti lorraine. onun da bir okuyucu olduğu besbelliydi. beni de tavlamıştı bu ayaküstü ucuz kurgusuyla doğrusu. 'peki' dedim gülümseyerek. ver bakalım şunları da böyle ucuz senaryolar yazmayasın bi daha. 'seyahatinizde yolunuz açık olsun beyim' diyerek ürünleri teslim edip ücretini de alınca kalabalıkta gözden kayboluverdi. daha yeni bir güne başlamışken böylesine sıra dışı bir satıcının beni bulması ne tesadüftü. kaldı ki bir hanımefendiyi beklediğimi nerden bilmişti. gerçi kuruntu yapıyorum yine tabii ki öyle diyecek. vapurda bir adam tatlı bir heyecanla başka kimi beklerdi ki ? benimkisi de soru muydu. işte lorraine o gün aklımda bu sorular bir kalem ve bloknot ile seni bekledim..

- neden duraksadın mahzen ? diyerek sordu müstakbel eşim arabanın içersinde. her zaman olduğu gibi arabaya atlamış ve bilmediğimiz yolları keşfetmek üzere gün batımına doğru uzaklaşmıştık o günde de. ilişkimizin en güzel günlerini yaşıyorduk ve bir ev satın almıştık. rastgele gördüğümüz bu yer de çıktığımız o uçsuz bucaksız, bilinmeyen yolların yaşamımızı süslediği bir seyahatte tanıştırmıştı bizi yeni evimizle. ilk görüşte tutulduğumuz bu ev güzel bir tatil kasabasının 'karanlık liman konakları' isminde bir bölgesindeydi. ev sahibiyle görüşmüş ve prensipte anlaşmıştım. evi kontrol etmeye gittiğimde kapıcı çöpleri çıkarırken taslak halindeki sayfaları görünce ona kendimin halledebileceğini söylemiştim. kapıcı zaten dünden hazır bu teklifi kabul etmişti.

- hiç dedim. 'hiç yavaşça bazı şeyleri hatırladığın bir anın oldu mu. bazı şeylerin sırayla rayına oturduğu' cevabımı duyunca gülümsedi. yavaşça arabanın camını indirip yaslandı ve o güzel bakışlarıyla tutkunu olduğu doğasını seyretti bir süre.. sonra dönüp bir şarkı açtı. sesini yükselttiği anda nakaratı şöyleydi.

what did they do to you? did they take or give to you?
ı'll hold you up and break you hard, my darling, until ı die.

melodisine tutulduğum bu şarkıyı güzelce tükettikten sonra evde bulduğum taslaklardan devam ettim..

- bu ev bizi yeniden hayata tutunduracak. burda doğanın ellerinde yeniden yeşerdiğimi hissediyorum..

bunlar benim sesim değil tam okumaya başlarken müstakbel eşimin sözleriydi..

2. mektup 17 temmuz 202..

sevgili dostum lorraine,

1.bölüm sonu. hikayedeki şarkı için tık tık

hıyarı ile ünlü semt.

kadınlar sapa, kulpa, ihtişama aldanıp kandıkları için dostum, bizim bu dünyada yerimiz yok.
siz de sapıverin gitsin. *
(bkz: bayık manço)

kadınımın pervanesi, mutfağın merdanesiyim.
kadınım kişisi oturduğu, uzandığı yerde seksi olmaktan başka bir icraatta bulunmasın.
ben 10 çeşit yemek çıkarırım karşısına.

yemeği yerken de yine o seksilikle ve acımasızlıkla bana,
aferin, işte böyle. böyle devam.

desin. bulaşıklarını da yıkarım. emrin olur güzelim. butlarını yediğim emrin olur.