zaman tüneli

şehitlerimizin ailelerine sabır diliyorum. dem'lilerle işbirliği ve bölücüyü/haini baştacı yapan sanat sepet tayfanın görmezden geleceği yürek burkan ilgili olay. gariban çocukların hakkını savunmak, sıcak yatağından internete giren cihangir solcuları'na kalmadı.

sınava kalem getiremeyip üstüne 10 dakika geç kaldığım olmuştu, yaşadığım anksiyetenin haddi hesabı yok.

halkın yüzde sekseninin haberi bile olmayacaktır. yazık. ailesine sabır diliyorum.

siyaseti halkı kutuplaştırarak ayrışan kendi kitlesini konsolide etmek için kullananlar yüzünden ülke bu halde. nefret hakim, düşmanlık hakim.

oç ların tipleride aynı hep kılıçdaroğlunda saldıranda aynı tipdeydi. onun bunu çocukları apo çıksın ndiyenlere tepki yok.

parayla dost edinmeye karşı olduğum için sokaktan çaldığım tekir, sarman, smokin her türlü kedi cins kediden üstündür gözümde. pokemon yakalar gibi yakaladım bunca zaman hep ve her biri de birbirinden güzel hayvanlardı.

sosyal medyada, ünlüler nezdinde, siyasetçiler nezdinde, haberlerde, sağda solda bir pekeke sevici it kadar değer görmedi ne yazık ki

lakin bir günahsızın ahı hepinize yeter :


şükür ki bize bizim mahallede göte göt demeyi öğrettiler : 3 mayıs it yarışı sıralı tam liste

halkı kin ve nefrete sürüklüyorsunuz falan filancılar gelmeden ben gideyim

yazık!
nefret dilinin ülkeyi getirdiği hal bu.
meclise terörist çağıranların önünde secde edip, tokat atmayanlar burada mı atıyor?
iki gün önce bu adam külliyede bol kahkahalı şekilde asrın liderinizin yanında poz verirken neredeydiniz?
bu ülkenin ciddi cehalet ve kokuşmuş zihin problemi var. gerçi ne olacak ki? lideri ''telef'' diye dolaşan çomarın yapacağı bu işte.
korumalar ayrı komedi.
ulan öyle afalladılar ki adamı arkaya çekince topaç gibi kendi aralarında döndürdüler bir süre.

bu herif, biz apoyla barış neyin yapaccüüük diyen
bıyığı aşağı sarkıtmış, auuwww çekenlerede
aynı yiğitliği yapabilecek mi ? çok merak ediyorum.

askerimizin ruhu şad, mekânı cennet olsun. bu memleket milliyetini yitireli çok oldu arkadaşlar. benim hiç umudum yok artık.

arapça z-n-m kökünden gelen zenim, kalem suresi 13. ayeti'nde geçer ve bildiğimiz piç(veledizina/soysuz/gayrimeşru çocuk) anlamına gelir. hiçbir tefsir kurtarmaz bu rezaleti.. (bkz: kuran'daki hakaretler ve küfürler) (bkz: ahlaksız bir bedevinin saçma teolojisi)
kalem 10-14: ''diliyle iğneleyen, kovuculuk eden, iyiliği daima önleyen, aşırı giden, suç işleyen, çok yemin eden alçak zorbaya, bütün bunlar dışında bir de soysuzlukla damgalanmış kimseye, mal ve oğulları vardır diye aldırış etmeyesin.'' diyanet işleri eski meali
ilgili link: doruktaki beyin'den ''zenim kelimesinin manası nedir? kıvıranlara cevap!'' adlı video

ne desem gg.

vatan için ortaya konmuş her cana saygımız sonsuz. oturduğumuz yerden konuşmaktan kolayı yok zaten, ne söylesek boş kalır. yeri güzel olsun geri de kalanlara sabırlar dilerim.

şehidimize allah'tan rahmet diliyorum.

acep kimin döşediği mayına bastı da gizliyorlar.

geldik mi buraya yine geldik..
dramatize en asli görevimdir, layığı ile yapmaya her daim hazırım.
kabına sığmayanlar; bir yerde durur ama aklı dünyayı gezmiş ve haliylen çok yorulmuş.. bazısı çok adapte olmuş, donuk biz yüz ile bütün deli görevleri başarı ile yerine getirenler.. bazısı sızlanır, sürekli sızlanır suratları bir güler, bir ağlar kurtarın beni der, yalvarır durur. kimisi boşluğa bakar sadece boşlukta huzur bulur. çok çeşit, çok duygu... bunlarla baş edebiliyor gibi oluşumunuz ve savruluşumuz elbette bizi kahraman yapmaz. hepsinde birer birer olan bizler..
şunu fark ediyorsun zamanla hep ilk heyecanlar güzel geliyor, heyecan duygusuda yaşlanıyor. eskiden bilmediğin için heyecanlanıyordun şimdi bildiğin için boş veriyorsun. bir alıyorsun, bir veriyorsun. denge bile kendi içinde bir dengesizlik kurduktan sonra ayarı tutturuyor. süregelen hadiseler seni rahatsız etsede bir süre sonra rahatlamanı sağlıyor. işte ara ara bu düzenin için 'ne yapıyoruz biz?' demek normal be. normal işte en anormali bile normal kalıyor. yine sonunu bağlamayacağım ama şunu söyleyebilirim 'hepimiz normaliz.'
keşke bu kadar normal olmasaydık. belki başka bir tat bulurduk..

gündemde olmalıdır. modlar göreve.

unutulur/kaybedilir bu durum ayrı da hiçbir zaman bu rahatlık seviyesine ulaşamam sanırım. sınava giderken evden çıkmadan çantamı kontrol ederim hep. kalem, silgi, uç çantamda mı diye.

akp seçmeni'nin gerçek yüzünü gösterdiği o sıkandal sözüdür. yani bu iğrenç lafı diyen kişi, açıkça kendisinin bir o. çocuğu olduğunu kabul ediyor. ananı da al git lan dümbük. zenime bak sen; cariye çocuğu olmak hoşunuza gidiyor demek çünkü sizler, aşşşağılık ruhlu omurgasızlarsınız.
ilgili linkler:
1) facebook.com/oldlaikdays/vi...
2) x.com/ay_moon_ay/status/126...
3)

bu aralar daha da içindeyim. eskiden bu zifiri karanlığın içinde bir mum yakar, onun önünde gölge oyunları oynar, kendi kendimi eğlendirirdim. ara sıra da arsız havai fişekler patlatıp karanlığı yırtmaya çalışırdım.
peki şimdi? artık karanlığın bir önemi yok. belki de kör taklidi yaparak yaşamalıyım. sanki çevrem karanlık değil de, zaten karanlık olmalıymış gibi bunu kabul etmeliyim.

kaç gündür depremde evleri yıkılacak, diye korkarak bize yatılı gelen akrabalar bile ilk fırsatta kedilerimi sokağa atmayı düşünecek kadar arsız olabiliyor. oysa ikisi de o süreçte odamdan hiç çıkmadı. yine de "neden onların olduğu yerde kediler olsun ki" kafasındalar.

kendimi hep inandırmak istedim. paramı kazandığım müddetçe, kenara bir şeyler biriktirdiğim sürece kurtuluş umudum var diye düşündüm. sonra gördüm ki bunlar beni ne namus, ne de başka bir sebepten esir ediyor. bunların yegane emeli, bir ömür tüm hizmetlerini görecek ve hayatlarının tüm yükünü çekecek bir köle...
peki bu köle bu ortamdan çıkarsa ne olur? tüm rahatları kaçar.

böyle zamanlarda karakterimden nefret ediyorum. başkası olsa bunca derdi yaşamak yerine birini evlilik bahanesi ile kullanır, evlenip ayrılır ve hayatına bakardı. b*k vardı bu kadar idealist olacak.

ne karakterim değişir, ne de bu şartlar. bu karanlığın bir sonu var gibi durmuyor. eskiden ağlardım artık gözümün yaşı da akmıyor. içten bir neşeyle dans bile edesim gelmiyor. derin denizdeki bir taş gibi hissediyorum. karanlıkta ve seslerden uzak. eskiden sokak kedilerimi beslemeden uyuyamayan ben, artık aşağı inmeyi istemiyorum. trabzonlu teyze saldırır diye korkudan geceleri beslemeye inerdim. şimdi o memleketine gitti deprem korkusu yüzünden o yok yine de inmek istemiyorum. sanki bir yerlerde bağlantım kopmuş gibi, oysa en kötü zamanlarda bile onları ihmal etmezdim.

çok uzun zamandır hiçbir şeyi canım çekmiyor. üç yıldan uzun süredir şu olsa da yesem dediğimi hatırlamıyorum. hiçbir şeye iştahım yok. son zamanlarda ise tamamen yabancılık çekiyorum yaptığım her şeye, sanki benim değil gibi yıllardır giydiğim pijama bile.
temizlik yaparken bile sanki başkası yapıyor gibi hissediyorum. herşey tüm olanlar soyutmuş gibi bir his. dokunsam dokunurum biliyorum. yine de tüm o şeylerin varlığına dair hislerim donuk. çünkü her yer karanlık.