zaman tüneli

yaşarken de pek hatırlandığımız söylenemez.

" bakıştaki anlamı yakalayacak kim? "

1962 doğumlu türk şair betül tarıman imzalı 77 sayfalık eser; 2004 yılında yayınlandığı bilinmektedir.

şairin adını daha önce duyduğumu hatırlamıyorum, dolayısıyla okuduğum ilk kitabı bu oldu, umduğumu bulduğum bir kitaptı, bu yüzden şairin diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.

yaşamın bir yol, hayatlarımızın birer yolculuk, bizim de yolcu olduğumuzu hissettiren, hatırlatan şiirlerdi benim için.

ayrılığı, ayrılığın bir sonucu olan uzaklığı, geride kalmışlığı, ölümü hatırlayarak yaşamaya başlamayı, çekip gitmelerin yarattığı yıkımı, aşktan kovulmuş olmayı, hayat yolunda insanın karşısına çıkan duyguları yansıtan şiirlerdi biraz da.

felsefik bulduğum bazı dizeler de vardı, mesela; "artık onundur onun olmayan" dizesi gibi, üzerine düşünülesi bir söz olduğu bence âşikâr.
" bakıştaki anlamı yakalayacak kim? " dizesi de fena değildi.

şairin iç dünyasını yansıtma biçimini iyi buldum.

seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.

1-0 önde olduğumuz maç.

maç izleme modumda olmadığımdan mıdır maçın sıkıcılığından mıdır anlamadım ama gram sarmıyor maç.

sözlügün en hanımcısı olarak yaz beni kanka.
geleceğin en büyük hanımcısı ben olucam ins.

bunun dışında en'ler üzerine düşünmem gerekirse,

en iyi fenerbahçelisi bence diva hazretlerimiz mysafu
en yakışıklısı ve anlayışlısı eşrefoğlu kardeşim
en yufka yüreklisi ayı *
en iyi kahkaha atanı da paranoyak deli..

aklıma başka en'ler geldikçe yazabilirim.
şimdilik bu kadar.

inek payniri.

kendimi biledim bileli ultra mega plus düzeyde hissettiğim hislerden sadece biri.
bu konuda çevremdeki insanları falan da suçlayamam hiç, her zaman insanlardan kaçan bir tip oldum.
büyüdükçe daha da kaçtım falan derken bi bakmışım ki şu yaşıma kadar yalnızlığa daha da bir bağımlılık geliştirmişim kendi içimde.

bu hissin bana zarar verdiğinin farkındayım.
bir zamanlar bilinçli olarak tercih ettiğim, kendimi insanlardan ve birçok şeyden soyutlamak için seçtiğim bu yol gittikçe hayatımı daha da mahvediyor.
mahvetmesine rağmen yine de kopamıyorum çünkü bağımlılık gibi bir şey işte.
başka bir şey olarak adlandıramıyorum.

bazen kendimi kandırıyorum yalnızlığın bana iyi geldiği konusunda.
iyi geldiği zamanlar da olmuyor değil fakat insan nadiren de olsa bir insan evladına yakın hissedebilmek istiyor sanırım.
bu düşüncenin farkına vardığımda da kendimle bir tartışma içerisine giriyoruz.
ulan diyorum sen kendi kendine yetebilecek düzeyde bir insansın yani, noluyoruz..
'kendi kendine yetemediğin süreçte kediler var hani, ne bileyim ağlayarak günlüğüne anlattığın anlar bile yeterdi' diyorum kendi kendime.
sonra biraz daha düşünüyorum, düşünüyorummm.
ve yetmiyor işte. genel olarak yalnızlığı sevmeme düşüncesini kabullenemiyorum.

bu yalnızlık hissine alıştım da aslında, hiçbir sıkıntı yok.
bütün sosyal aktivitelere tek başıma katılıp ekstra sosyal insan rolüne bürünebilirim, bundan da fazlasıyla keyif alırım fakat konu buradaki yalnızlık değil.
bir zamanlar o yalnızlık da sorundu fakat şu an sorun olan yalnızlık tamamen benden kaynaklanan bazı saçmalıklardan ötürüydü.
kendimi bir kere insanlardan soyutladıktan sonra bir daha geri dönemedim, bunun üzerine sosyal fobi gibi bazı saçmalıklar da eklenince tamamen koptum her şeyden diye düşünüyorum.

bazen bu durum hoşuma bile gidiyor hâlâ, ama en başta bahsettiğim bağımlılık faktöründen dolayı.
hoşuma gidiyor olması hayatımın içinden de geçtiği gerçeğini pek değiştirmiyor.

bunu da halledeceğim.
sana güveniyorum milkcikim *.

erzincan tulumu tek geçiyorum maalesef. bence dünyada rakibi yok.

olgunlaştırılmış klasik inek peyniri,
eski kaşar

ben düz adamım çok bir şey beklemeyin.

çocuk değilsek dünyanın kendi etrafımızda dönmediğini anlamış olmamız gerekir.

ama şu da var,
söz konusu olan şey bizim hayatımızsa başka birinin hayatı bize kendi hayatımızdan daha önemli görünmez. bu imkansız bir şey. çünkü biz kendimize esiriz.
şöhretli insanların şaşaalı hayatlarının bizim için ne gibi bir anlamı ve önemi olabilir ki?
varsa yoksa herkes için kendi hayatı.
bu hayat yolunu kendi ayaklarımızla yürüyoruz. gördüklerimiz ve hissettiklerimiz bize özel. unutulmak, unutulmamak çok da önemli değil.

ohaaa
en divası benim hadiiii yine iyisiniz
şaka
en kedisi milk bence(bu nasıl bir en şeklidir bilmiyorum ama anladınız işte)

pandemi dönemi otel restoran girişinde her misafirin tek tek ateşini ölçüp maske ve eldiven kontrolü falan işte.
bi akşam karşılama ve kontrol de ben duruyorum, bi kaç gündür görüp ama bi türlü sohbet fırsatı yakalayamadığım yabancı turist sıranın en başındaydı.
fırsat bu fırsat diyip, telefon nunaranızı alabilirmiyim dedim.
herhalde maskeden dolayı tam anlayamadı ve bana 4 haneli numara söyledi.
bu numara beyin nesi? dedim.
oda numaram dedi.
senin odanı ne yapayım ben telefon numarası sormuştum dedim.
kuyrukta ki herkes kahkaha atmıştı.
ben de travmatik bir etki bıraktı herhalde o günden sonra kimseden numara işte yemedim.

kendime hatırlatma kabilinden; sözle yahut kalben de olsa beni en çok ürküten şeylerden birisi. bugüne kadar bunu yapıp da aynı şeyle imtihan olmadığım bir örnek olmadı.

sözlüğün en sevdiğim başlığı bu. art niyetsiz, kişi veya hiçbir oluşuma tepki olmayan zevkine ve tamamen ruhsal duygu paylaşımları.
arasıra az gelişmiş lağım fareleri gelip kendilerince kısa kısa nutuklar okusa da paylaşılan kadeh ve sofralar hakkında, yine de nâraları sinek vızıltısı geçmiyor.
benimle birlikte herkese afiyet olsun.

çakallıktır
bir kere bir çocuktan instagram almıştım sonra eve gidince paylaşımlarına baktım ergenceydi engelledim
onun gibi bişi herhalde

genelde önceden ne yapıyorsam onu yapmaya devam ediyorum.

dramanın bir boka faydası olmadığı gibi, çok yakının olanları üzmenin bir manası yok. diğerleri tarafındansa durumun teselli veya sempati talebi gibi algılanması çok muhtemel.

insan derdini allah’tan gayrisine andığında çoğunlukla pişman olur zaten.

hani dervişin biri bedeviye sormuş; sana insanların seni seveceği 3 haslet öğreteyim mi?

bedevi cevap vermiş; hayır!

öyle bakmakta fayda var.

kars gravyeri hakkı ile yapan kalmadı.

gırgıriye'nin dizi versiyonu.

giyim kuşamdan tutun barınma yemek içmeye kadar her şey mütevazı bence ve de her sade her şey normal
sürekli abartıdan kaçınıyorlar
helal olsun lan size japonlar

resim atamayacagim ama çünkü yüklenmiyor. açık alan sevdiğim bir yer vardır. bir kilo tavuk yaptırdım, yanına rose şarap aldım. açık havada müzik dinleyerek olcuyorum. bugün biten eğitimi ve ne kattacagini neden vazgeçmem gerektiğini. hayat çok zor.cidden zor.