zaman tüneli

hayata bakış açılarımdan biridir bu, birini güldürebildiğin kadar o insanın hayatındasındır aslında. şu sıkıcı ve b*k gibi dünyada insanları güldürebildiğiniz kadar güldürün, buna değiyor çünkü.

cem küçüktür ama mide bulandırır.

göz kapağında oluşan rahatsızlık. zamanında bunun da ameliyatını oldum. düşününce ne çok şey geçmiş başımdan öyle. doktor gözümün önünde yapmıştı operasyonu. *

ben bu diziye dair hiçbir şey hatırlamıyorum. ancak jenerik şarkısının tonu, tınısı, melodisi tamamen hafızamda net olarak. rahatlıkla arka planda çalmaya başladı yani. tam da bu açıdan çok garip bir dizi benim için. hatta belki birçok insan için de öyledir.

üstelik belki 25-30 senedir hiçbir yerde karşıma çıkmış da değil. başka bir giri için 'ulan bu dizi hangi tarihte yayınlanmıştı?' diye webde arama yaparken karşıma çıktı ve direkt olarak mırıldandım melodisini. sonra youtube'a girdim, baktım ve bire bir aynı.

gerçi bizim çocukluk yıllarında televizyonun evde açık olması bir standarttı. tabi doğalgaz henüz yaygınlaşmış değil. özellikle kış aylarında herkes bir odada. çünkü sıcak tek oda var. dolayısı ile tüm gün televizyona maruz kalmak mümkündü. izlesen de izlemesen de her şey akılda kalabiliyormuş.

günlük iki bin beş yüz üç bin alıyor bir tanıdığım ama işleri zor hiç bilmeyen için. doktordan fazla alan da var gidip yardım ettim hatta.

babamın hâlâ bıkmadan usanmadan izlediği dizi.

#3185925

bu hafta gözlenen üç olgudan* sonra vurgulamaya karar verdiğim gelişmedir.

her halde ekşiden yönlendirildiler.

''siz onlara uymayın guzum''.

fıştıklamak için eski defterleri karıştırıyorlar. içeriden de destek verenleri gözlüyorum. hayrolsun.

ard ek: verdikleri kaynaklar twittwer/x dedikodusudur. buradan anlarsınız. bu kaynaklar editöryel süzgeçten geçmemiştir. kabartma tozu hissedersiniz.

kesinlikle eylül ayı. hava bi dengesiz , okul alışverişine çıkan 6-18 yaş skalasındaki her öğrenci ve aileleri her yerdeler . zaten lafım meclisten dışarı eylül ismindekileri de sevmememle birlikte telaşlı bir ay oluşu. sene içerisinde 2. kez yılbaşı seçilecek olsa eylül derim. bir şeyler bitiyor bir şeyler başlıyor . deniz , kum , güneş mi desek yoksa şiir okumaya mı başlasak karar veremedim.

ne iş yapıyorsun bilmiyorum ama patron değilsen çok para kazanmıyorsan sen de işçisin abla. kalifiyeli işçi belki senden çok kazanıyordur. mantıklı karardır aslında ama insanı yanıltabilir de.

canım memleketim. her mevsimiyle kendisini seviyorum ancak son zamanlarda burada da trafik istanbul gibi olmaya başladı.

barış manço‘nun kol düğmeleri şarkısında geçen bir söz kol düğmelerini akşam olduğunda çıkarıp kutularına koyduğunu ifade eden bir cümledir 

külliyen yalan! bizim memlekette sevdiğini ağlatmak daha çok tutuluyor. uzun süre kavga gürültü yaşamayan çiftler 'heyecanı kalmadı' diyerek birbirlerinden ayrılıyorlar hatta. ne de olsa bir nesil yalan rüzgarı, cesur ve güzel ve marimar gibi pembe dizilerle büyüdü. çok da şey yapmamak lazım.

öndekinin koltuğu acımasızca sonuna kadar arkaya yaslaması.

basit bir gözle bakılırsa kaba saba bir komedi filmi gibi dursa da aslında türkiye’deki sayısı hiç de azımsanmayacak bir grup insanın fotoğrafını çekmesi hasebiyle anlatmak istediği şeyi, harikulade anlatmış bir sanat eseri. memleketimin kolpa insanını, erkeklik mavralarını, para ve güç ilişkilerini muhteşem şekilde hicvetmiştir. öyle ki, filmin çoğu repliği gerçek hayatın içine nakşolmuştur.

filmin omurgasını 'kolpa' kültürü oluşturuyor. karakterleri inceleyecek olursak neredeyse tamamı; olduğundan fazla ve güçlü görünmeye çalışan, yalanla, şişirme ve sahte raconlarla var olmaya çalışan ve sürekli 'hava atma' merakında kimselerden oluşuyor. e bu sahneler bu ülkede yaşanmıyor mu? (bkz: kolpaçino özgür) (bkz: ganyotçu) (bkz: galerici şahin) (bkz: dolapdereli sabri abi)

silahlar, mafya ağzı, tehditler, bitirim edalı tiplemeler… fakat iş ciddiye binince herkesi bir korku, bir telaş sarıyor. filmde rahatlıkla şu kokuyu alıyorsunuz: racon konuşmak kolay, racon yaşamak zor.

bu noktada değinmeden geçemeyeceğim, filmin diyalogları müthiş yazılmış. tabi bu cümleyiedebi açıdan bakarak söylemiyorum tam bir sokak zekası müthişliği bu. çünkü diyaloglar yapay değil, duyulmuş ya da duyulabilecek şeyler. kahvehane, kumarhane, otopark, gece muhabbetlerinden itina ile elde edildiği çok belli. zaten bugün hala taklit ediliyor olmasının sebebi de bu: doğaçlama hissi vermesi.

akademik değil, derin felsefe yapmaz, ama çok iyi gözlemlenmiş, çok iyi kulak verilmiş, o yüzden basit duruyor ama yazması hiç de kolay değil.

kısacası türk sineması açısından kült bir yapım haline geldiğini kabul etmek gerekir.

olur veya olmaz işin orasında değilim de ben sabah belli bir saate kadar ağzımın yerini bile bulamayacakmış gibi bir halde uyanıyorum ne öpüşmesi dilan polat mısınız eneerciiiii.

sovyet rus yönetmen dziga vertov'un yazıp yönettiği, başlangıç sürecinde olan sosyalist bir ülkenin ve orada yaşayan insanların gündelik yaşamlarının anlatıldığı az bilinen fakat efsane bir 1929 yılına ait belgesel filmdir.

norveçli ve danimarkalı niye abd gibi bok çukuru bir ülkeye gitmek istesin dedirten trump lakırdısı.

isveçliler ayrı. orası isveçistan oldu artık. gitmek isterlerse hak veririm.

alınanlar da olabilir diye yazsam mı bilemedim. ramazan ayı.. (davulcu, dilenci mafyası, sanki alacaklı misali ısrarla zilleri eskitiyor, haraç toplamaya çıkıyorlar.)

#3845363

#3844803

eğer bunu sen yazdıysan süt oğlan senin ben var ya....

oğlum bunlara benim değil sizin kafa patlatmanız gerekiyor!