zaman tüneli

yogacı kızlara dil uzatanı alırım ayağımın altına

sevgilisine oral seks yaptırıp sonra öpüşmeyen erkek davranışı. düşününce escorta kim bilir kimler neler etmiştir diye çekinip öpüşmeye çekinmesi çok olası.

mideniz bu kadar hassassa evlenin gencolar, dışardan yemek size göre değil belli ki.

sambadiii elsıss lavaaağğğğ

bonöbö - animals

açıkçası bu incir ağacı metaforu bana biraz saçma geliyor. sanki hayatta tek bir yol seçmek zorundaymışız ve diğer bütün ihtimaller o anda çürüyüp gidiyormuş gibi.
insan fikrini değiştiriyor, yolunu değiştiriyor, bazen aynı anda birden fazla şey olabiliyor. bir şeyi seçince diğer her şey sonsuza kadar bitmiyor. o yüzden burada asıl sorun seçeneklerin varlığı değil, yanlış seçim yapma korkusuyla hiç hareket edememek gibi geliyor bana. belki de incirler, seçemedikçe değil; denemedikçe çürüyor diye düşünüyorum.

hindistan sokak lezzetleri tadında

benim.

yollar yürümekle aşınmaz
kızlar da

hiv virüsünden kaynaklı gırtlak kanserine kadar yolu vardır.

gaston leroux tarafından kaleme alınan oldukça başarılı bir kitap. yer yer konunun sünmesi, olay örgüsünde yaşanan bazı aksaklıkları saymazsak benim için de favori polisiyelerimdendir. çıkması imkansız olduğu düşünülen bir odada işlenen suçum gizemi çözülmeye çalışılıyor kitap boyunca. gazeteci rouletabille hikayenin kahramanı ve bence karakter çok güzel işlenmiş leroux tarafından. aslında bu kitabı da başarılı kılan bu bence. genelde polisiyelerde koşar adım akan bir tempoyla karşılaşırız. bu eserde ise gaston leroux usta bir biçimde sanki bir drama kaleme alırcasına karakterlere derinlik katmış.

okunması tavsiye edilen kitaplar listemdedir.

şahsen alabileceğim bir risk değildir, insan sadece kendinden sorumlu olmayınca ağa da sensin paşa da diyerek işine devam ediyor. biz de vefa sadece bir semt ismi değildir.

#3852185

yapay zekaya yaptırdıklarına yemin ederim ama ispatlayamam.

her zaman yaptığım şeydir. bu nedenle borç yapmam kredi kartı kullanmam. ceketimi alıp çıkanlardan biriyim. hatta bir keresinde öylece işi bırakıp öğlen yürüyerek eve gitmişliğim vardır. istifamı kağıda yazıp foto çekerek falan gönderiyorum. bunun bedelini de mal mülk edinememekle ödedim. ödemekteyim. borç fobisi deniyor buna. patronlar en çok, borcu olan hatta üstüne evli insan severler. böcek gibi ezebilmek isterler. o fırsatı vermektense yok olmayı tercih ederim. haliyle insani ortamı iyi olduğuna inandığım iş yerlerinde çalışabiliyorum. benim gibi tipler zaten doğal seleksiyona uğruyor. yakında sadece yalakalar iş hayatında kalacak. çünkü o hayatta tutuyor. ne yapalım döngüye karşı gelemeyiz. parası az olsun ama ortamı iyi olsun diyen tiplerdenim.

hayat sürprizlerle dolu.

nefsini dünyevi zevklerin kölesi olmaktan kurtarmış, ruhani bir varlık olma yolunda emin adımlarla ilerleyen ulvi bir kişiliktir. kadınsızlıktan bol bol osbir çektiği sanılır ama aslında o çevresine ışık olabilmek için önce kendini yakmıştır.

biri istemese de her konuda minimalist olmak zorundadır, diğeri kendi tercihiyle minimalist takılır.

"her istifa eden yiğidin, bir kaç yıl işsiz dolaşması vardır." (anonim)

duygusal olarak iyileşmeye giden yol kendinize göstereceğiniz öz şefkatten geçiyor.

ben kendimi eleştirirken çok acımasızım. daha bugüne kadar etrafımdaki kimseden duymadığım eleştirileri yoğun bir şekilde saydırıyorum kendime. bu da ister istemez kendime olan güvenimi, saygımı, sevgimi zedeliyor.

mevlana'nın da dediği gibi "görevin sevgiyi aramak değil, yalnızca sevgiye karşı kendi içinde inşa ettiğin engelleri aramak ve bulmaktır."

bunu başardığında insan kendine hak ettiği şekilde yaklaşacak ve bu sayede etrafındakileri de rahatlıkla sevebilecek.

öz şefkat, insanı en çok ihtiyaç duyduğu anda kendine iyi bir arkadaş olmayı, düşmanlık etmek yerine kendiyle müttefik olmayı sağlayan bir yaklaşım şeklidir.

cemiyet hayatının içinde bulunmak isteyen ama durumu elvermeyen bir grup fakir ama gururlu insanın "bakın biz zevk sahibi, zeki, kültürlü kimseleriz" şovuyla cemiyet hayatını kendi etraflarına toplamasıyla entalijansiya doğdu. içlerine girdikleri cemiyat hayatına bir türlü adapte olamayan bu fakirlerin ruhu fakir kalmış çocukları da para harcamaya kıyamayan sevimsiz kimseler olduğundan minimalist akım çıktı. şöyle bi düşünün bi insan neden "ihtiyacım yok" deme ihtiyacı hissetsin? ama bu minimalistler her fırsatta "ağbicim telefon telefondur yea ne gerek var son modeline" gibi, "evime eşya doldurup eşyaların bekçiliğini yapmak istemiyorum" gibi "o parayla işime yarayacak daha çok şey alırım" gibi bi dünya argümanla kendileri gibi düşünmeye meyilli küçük burjuvaları toplarlar yanlarına. bence amaçları "ya ben özeniyorum burjuvalara lüks tüketime de ama kıyamıyorum parama. o yüzden siz de harcamayın" diyerek kendilerini iyi hissetmeye yönelik toplum mühendislikçiği denemeleri.

her şey bu fakirlerden çıkıyo kısaca. ya parası olmayan fakir bişi buluyo ya para harcamaya kıyamayan vizyonu fakir bişi uyduruyo ya da ruhu fakir bi eleştirmen çıkıp "kötü" diyo bir şeylere.