zaman tüneli

insanın yüreğini titretir.

belki de dünyadaki en anlam dolu, en arzu dolu, en sevgi dolu kelimedir. ben bu kelimeye aşığım zannederim. aynı şekilde kadın kelimesi de çok hoş.

muhtemelen daha önce de yazmışımdır. herkese hakettiğinin karşılığını hemen verme fikri sürekli aklımda kalan nefret duygusundanmış zaman geçti artık umursamıyorum bile. yaptığı yanına kâr olarak kalmış mı, cezasını kesmeli miyim düşüncesinden oldukça uzaklaşmışım. sabit fikirlerim vardı. "bunu asla yapmam, şunu kesinlikle kabullenmem" derdim önceden. savunmuyorum o fikrimi de. hayat şamarlamasıyla acı bir şekilde öğretti bana aksini. yapmam dediğim kabullenmem dediğim herşeyi yaptım ve kabullendim. "farklı düşünceye ve dünya görüşüne sahip insanların nefes almasının gereksiz olduğuna inanırdım. cehalet kokuyor onların yüzünden buralar derken de hata etmişim. bu fikrim de çürüdü.
hasılı, asla, asla dememek, sabitfikir olmamak lazımmış.

yerler karla kaplı, hava -10 dereceden de düşük, adam dışarıda kısa kollu tişörtle geziyor.
o sırada benim tipim:

ki gökten indirsin

kutsi şarkısı

ahahahah.

kendisi abartılmış bir balon bile olsa,
tarkan misali hüp'letmek gerekir.
dırım dırım. *

''ı tried so hard and got so far.''
but in the end, it doesn't even matter.''(bkz: linkin park- ın the end)

sabaha eksi altı derece uyanan şahsımın derinliklerine kadar işleyen soğuğun başkalarında aynı etkiyi göstermemesi olayı.

incecik şey giyip bu ne ki diyorlar,
soğuk ulan soğuk işte.
literatür mü tarayalım donmak için,
hassas cildim çat çut oluyor buralarda. *

sonra internette adını sürekli araştırırsın ama bulamazsın ahahahah

abdestli münafıklar sonrası daha çok bozulan ülkem. eskiden bozuktu ama bir umut vardı, şimdilerde tuz koktu alüminyum kompozit!

yakın geleceğin yeni iran'ı olmasına karar verildi ve işbirlikçiler sürece el pençe divan durdu.

susanlar uyuyanlardır; uyuyanlar susar.
çok susuldu, dersin ki koca misakı milli sınırları mefta oldu.

insanı üzen beklenmedik olaylar.

borges elinde bastonu ile parkta bir banka oturur. az sonra genç bir adam gelir ve yanına oturur. bu genç adam borges'in gençliğidir.

aslında olay tam olarak borgesvari bir olay.

kemal yaşındayım. düşündüm de gençliğim ile karşılaşmış olsam, bu at gözlüklü genç adama sakin olmasını söylerim. sükunet iyileştirir derim. bereket versin iyi bir dinleyici ve üzerine düşünecektir.

öte yandan ezberlemiş dersleri unutma kabiliyeti gibi dönüşüm de söz konusu. düşünsenize; bir fikri savunuyor ve bir zaman sonra at gözlüğünüz sizlere ömür ve aynı fikirde olan insanlara karşı ezberlemiş ve unutulmuş silahlarla karşı karşıya geliyorsunuz.

gençlik dönemimde fikirsel olan aşırı dinci idim. buradan bakınca valla şansa yaşıyorum.

zihinsel evrim kaçınılmazdır; kaçınıldığı taktirde siz artık asma yaprağısınız.

duman-hayatı yaşa olabilir.

bunu bekleyecek kadın bence "başını" beklemeli.

neyin başı olduğunu da kendisi karar vermeli.

evi kendiniz için alın ya da beraber alıp, o evde beraber yaşlanacağınız kadınla evlenin veyahut beraber yaşayın.

en güzeli ilk seçenek bence. ikini seçenek tamamen "kumar" bu devirde.

sizinle paranız, malınız için isteyen kadınları da hayattan ayıklayın. ben öyle çok ayıkladım. sizi "siz" olduğu için değer veren kadın için çabalayın.

öyle kadın da bu devirde pek yok tabii. tam kumar yani.

sultana ölümüne sadık yeniçeri yapilmak üzere ailelerinden koparılan çocuklar arasında sırbistan, makedonya, arnavutluk ve teselya'da eski yerli aristokratlarin oğulları yerlerinde bırakılıp alınmamıştır.

ancak, yerel rejimin yıkılmasına yardim etmiş olmasi muhtemel kimseler hep bunlardı.


gerçi bu kurumla turklerin orta asyadan beri tekelinde sayılan savaşçılık mesleği, yabancılara geçmişti babinger'e göre...

sabah çöpü attım, ütü yaptım, kahvaltıyı yaptım, elektrik sayacını kontrol ettim, devrim henüz başlamamıştı ama ben başlamıştım. kapıyı kilitleyip anahtarı ceket cebime koyarken engels belirdi, elinde not defteriyle:
— “kadın emeği görünmezdir. bir tarihsel haksızlık bu.”

ben gülümsedim, kahvemi elime aldım. engels sinirlendi:
— “o kahve, kolektif emeğin bir sonucu olmalı!”
ben de kahveyi içtim, çünkü tarihsel materyalizm aç karnına çekilmiyor.

ofise vardığımda müdürüm; “günün enerjisi yüksek mi bakalım?” dedi. enerji, maaş ve alkış arasında bir yerde kaybolmuştu. ben sadece gülümsedim. engels not aldı:
— “duygusal emek kapitalizm tarafından sömürülür.”

toplantı başladığında projeyi ben sundum, alkış ise erkek meslektaşıma geldi. engels ayağa kalktı:
— “artı değer burada!”
ben alkışladım... kadın refleksi: emeği sessizce uğurlamak.

öğle arasında sandviçimi yedim. bir yudum kahve aldım. engels sessizleşti ama gözleri hala masada dolaşıyordu. masamın üstünde duran ajanda, post-it’ler, ve çöp poşeti… hepsi tarihsel materyalizmin somut tezahürüydü.

akşam çıkarken patron “yarın da erken gelir misin?” dedi. erken gelmek, geç çıkmak, her ikisi de bana ait. engels artık sessizdi. o da yorulmuştu.

eve döndüm. çamaşır astım. engels mutfakta durdu:
— “kadının kurtuluşu üretime katılımıyla mümkündür.”
ben çamaşırı mandalladım:
— “zaten içindeyim, zaten buradayım” dedim.

yattım. alarmı kurdum.
sabah yine devrim başlamamış olacaktı. ama ben başlamıştım..

topluca şirke girip bu sefer cidden yavur izmir olmuşlar.

edit: izmir'in yavuru bunlar.
yanlış anlaşılma olmasın.

the one i have made (again) (might add more lyrics)

its the place where i get so many promises
wondering how many till i get for
if its the only me who scared of
then why dont you stop keep stepping on?

would be my fault, would be right
killing myself more every night
till i lose dear, i will hold
gotta see what will happen for

gece değilmiş lan

"ne çok isterdim tek bir çocuğun ahının
koskoca devletleri tuzla buz etmesini,
orduları bozmasını,
ölüm kusan savaş uçaklarını düşürmesini.

arthur koestler haklıydı galiba.
hiçbir ana, çocuğunu doğurduğunda
onun bir gün öldürülebileceğini düşünmüyordu."

(bkz: livaneli)

günaydın sözlük.

20 yaşında neye inanıyorsam hala ona inanıyorum. ta o zaman yaktım kendimi, hala yanıyorum.