zaman tüneli

kadın iç çamaşırı olarak güzel renk.

bazen çıtırdayacakmış gibi olur ama bir türlü çıtırdamaz. düşman başına. parmakları kırarcasına uğraşırsın. parmak kazanır. kaybetmenin verdiği ağırlıkla kalırsın. 5 dakika geçer ve çıt.

bir ankara klasiği olan aspava’dayız. yemeğimizi yedik, oğluşumla çaylanıyoruz. yeri gelmişken söyleyeyim; iyi ki benim oğlum…

söylemek istediklerin olup da tercih edilense toksik bir davranış olarak değerlendiriliyor.

aklından geçen milyon kez hayalini kurduğun o cinnet anı yaşanmalı.

(bkz: sustukların büyür içinde)

şimdi proje dediğin şeyi bir tanımlamak gerekir di mi. ki dövüştürelim isteklerler ve keşkelerle.
o yüzden (bkz: proje)
valla istek dediğimiz kelimenin ben kökenine inemedim, nerde dur der istek bilmiyorum. ama ısrarcı istekler olabiliyor. bir dövüşte istek ısrarcıysa kazanır mı? keşkeler... ulan keşkeleri ringe sokan zihniyetimin dikişmiş kurumuş kaktüsün saksında biriken suyu toplamaya çalışan işçilerin mekanlarına konulan kameraların ortak kullanımda dolaşımında süreklilik arz eden endamı boylarından belli iplikleri üreten fabrikaların elektriğinin üretimindeki barajları dolduran suyun aktarılıp oradan döşenmiş borulara getiren plastiği üreten arılarların peteklerindeki bal damlalarını seveyim.

ay sonradan sevimli oluyuyorum editi. ringi koyan kim diye sordum. ben çıktım yine iyi mi :)
(bkz: hipotez)

kavga etmeyin. mustafa keser dinleyin.

sözlükte bu adamdan 3 tane daha olsa 300 yazar gelir.

ikisi de sözleriyle, makamlarıyla, enstrüman zenginliği, yorum ve icra çeşitlliliği ile sanat deryamızı besleyen iki ana kaynaktır. ikisi de doğrudan biz türklerin ruhuna damla damla akan müzik değerlerimizdir. ikisine de tüm içtenliğimle hayatım boyunca kulak verdim.

azimli ve hanımefendi biraz inatçı da diyebiliriz. ama tuttuğunu koparan cinsten..

şahsımın pek ayrıt edemediği renk.

züccaciye kataloğu gibi ortam

bir zamanlar, uluslararası bir okulda öğrencilik yaptım. bir öğretmenimiz vardı şimdi ismini hatırlamıyorum. ben ta o yaşlarda ellerimdeki o küçük parmakları çıtırdatmaya başlamıştım. sonra bir gün gördü beni ve dedi ki bak yapma sonra ellerin benim ellerim gibi olur ve göstermişti ellerini. parmaklarının dip yerleri boğum boğumdu. şimdi 19,5 yaşındayım. ellerim boğum boğum. ama seviyorum.

yavaş yavaş tarihsel kullanım süresi doluyor ve kendisi de ''umut hakkı'' diyerek son fırsat serbest kalmanın yollarını aramakta. yaklaşık 35 senedir, düzenli olmasa da siyasal kürtçü matbuatı, son 15-20 senedir de kürtçü medyayı takip ederim. pkk bir yana abdullah öcalan'ın kürtler nedzinde itibarıınn bu kadar düşük olduğu ve kıyasıya eleştirildiği bir dönem hatırlamıyorum. gerek amed dicle, gerek ibrahim halil baran gibi kürd milliyetçilerinin, gerekse yektan türkyılmaz gibi kürtçü hareketin önemli entelektüellerin apo'ya korkunç eleştirilerde bulunduğunu görmek beni şaşırtmıyor. ancak onların yayın yaptığı kanalların altındaki siyasal kürdçülerin öcalan'a yönelik ifadeleri ve suçlamaları, artık kürtçü cenahın tarihsel mücadelelerinde pkk-öcalan çizgisinden daha sert ve ulusçu bir yörüngeye oturacağını gösteriyor. bakalım biz türkler de aynı uyanışı gösterip milliyetçi arap partisi'yle özdeşleşmiş türklük ! idealinin dışında ve ötesinde bir türkçü kavgaya hazırlanacak lideri çıkarabilecek miyiz ? bayrak sandıktan çıktı, sadece rüzgarını bekliyor.

bazen en iyisidir.
çünkü kelimeler çare değil bazen. ama yazmak da rahatlatıyor hani. bu başlığa bir on ay önce bir de dört yıl önce yazmışım. açıkçası tekrar aynı suskunluk hali hakim ama şartlar değişti tabi. ben değiştim. biraz daha dik duruyorum. bazen ihtimalleri düşünüyorum. lan olsa ne olur ya diyorum. sonra üzülüyorum ve susuyorum. ama insan kendini değiştiremiyor da bazen. hani değiştim derken bazı özelliklerin kalıyor. kemikleşmiş meseleler değişmiyor kemikleşmiş düşünceler gibi ve sonra kemik kırmak hiç adil değil.

küçüklüğümden gençliğime çayı hep şekerli içtim. galiba 20'li yaşlarımda çaya şeker atmayı bırakmıştım ve kısa sürede o tada alıştım. çünkü çayın yanında ne bulsam yerdim. şeker ihtiyacımı öyle karşılıyordum. şimdi çayın yanında bir dilim kek, bir iki kurabiye, şerbetli bir tatlı ya da çikolata ve türevleri olunca hadi bir fincan çayla onları tüketiyorum. ama benim çay tüketimim genelde günlük 5/6 fincandan aşağı düşmez. o 6 fincana bütün bunların üstüne şeker attığımı düşünün, bu vücuda aşırı yük olur. bi de şekerli her çay insana aynı gelir. şekersiz olunca her tarz çayın kendi tadını alabiliyorum. bu da damak zevki açısından büyük zenginlik oluyor.

iç karartıcı renklerden.

türkiye'de (bkz: 1 al 3 öde).

donu gesi bağlarında aramasına gerek olmadığını düşünüyorum. pamuklu don buluruz penti, suwen ve bilimum iç çamaşırı mağazalarından.

rahmetli anneanneme, annemin doğumunda hediye edilen bir sürahi, tam 65 yaşında.

orta 1'den kalma saç düzleştirici, lise 2'den kalma bir bot, 2006'da babaannem öldüğünde ondan kalan bir oje