zaman tüneli

togg alın.

halden anlamayana derdinizi açın.

kurtlar vadisi'nde sapık döşemecinin çakır'ın kardeşi derya'nın bacağına baktığı sahne

"derya'nın bacağı cahit'ten daha iyi oynamış"
"o kurşun hepimize sıkıldı arkadaşlar.."



bir şarkıya elemanın yabancı arkadaşları yorum yazar "love it" diye onun üzerine..

"bak elin gavuru çok beğenmiş "love it" yazmış.. love mı bilmem ama it olduğuna eminim."

öncelikle "olabilir"in altını çizeyim: yani işte milyarlarca insan arasında bir mevzuda rekor sahibi olup olmadığınızı kesin bilmek normal şartlarda pek mümkün olmaz. hatta guinness rekorlar kitabı'na giren kişilerin bile hepsi aslında dünyada o alanda rekor sahibi olmayabilir. başkası tasdik ettirmese de bir "rekortmen"den daha hızlı ip atlayabilir mesela. ya da ne bileyim, bir jonglör işte 11 top çevirerek rekorlar kitabına girer, başkası 12 top çevirebiliyordur ama bu organizasyona başvurmadığından biz rekor o 11 top çevirebilende sanırız falan fistan...

valla benim böyle müthiş ötesi beceri ve antrenman gerektiren bir alanda bir dünya rekorum yoktur. yani mesela bazı dövüş oyunlarında grand master seviyesindeydim ama sonuçta en az benim kadar iyi oynayabilen tek tük insanlara da denk geliyordum. ankara'daki fantasyland'de, galiba 2019 senesindeydi, "biz buranın büyük ustalarıyız" diyen bir elemanı yenmiştim sf ii'de. cidden de o ustalardanmış, yani bizi izleyen birileri de onayladı. sonra bir facebook grubunda bundan bahsetmiştim, ankara rock tayfası grubuydu galiba. gruptakilerden biri fantasyland'in eski sahiplerinden/ortaklarından biri çıktı ve "fantasyland'in ustaları dünya çapında oyunculardır. onların büyük ustalarından birini yenebildiysen, sen de öylesin demek ki..." demişti adam. gene de işte tek tük de olsa yeniştiğimiz kişiler olurdu hep, böyle dövüş oyunlarında. ya da işte vokalistken de "dünyanın en iyi metal vokalistlerinden biri" diye övgüler aldığım da olmuştu. tabii dimash kudaibergen gibi bir mucize varken dünyanın en iyi sesi olmanın yanından bile geçemem. haha.

ezcümle... yani kabiliyetli ve yetkin olduğum bazı alanlar olsa da bunlarda dünyanın en iyisi olmadığım da aşikar.

ben birçok kişiye manasız gelebilecek—ki bana da pek manalı gelmiyor zaten—bir konuda dünya rekoru sahibi olabileceğimi düşünüyorum: beyond twilight grubunun for the love of art and the making albümünü en fazla dinleyen kişi olabileceğimi düşünüyorum dünyada. bu albüm çıkalı 2.5 ay sonra falan tam 20 sene dolacak. yani 10.000 kere bile dinlemiş olabilirim bu albümü, hatta bunu aşma ihtimalini de 0 görmüyorum diyeyim. 3.000'den az olamaz zaten. benim tahminim 5-10 bin arası. ve sürekli dinliyorum hala ki son senelerde bu daha da yoğunlaştı. yani benden fazla dinleyen birileri olma ihtimalini de yadsıyamam elbette bu eseri. sonuçta milyarlarca insan arasında bu albüme benim gibi bir obsesyonu olan başka birileri de olabilir tabii. ama bence rekor bendedir ya. yani albüm daha resmi olarak çıkmadan "sızan" versiyonundan beri sürekli dinliyorum işte. hiçbir zaman da bıkmayacakmışım gibi duruyor. hatta böyle gidersem herhangi bir albümü en fazla kere dinleyen kişiler listesine bile girebilirim. gerçi öyle bir liste oluşturulamaz, orası ayrı. ahaha.

bir de bu albüm için toplamda 4 kritik yazısı yazdım galiba. önceden yazdıklarımın biri ingilizceydi, bu sözlükteki iki tanımımla birlikte de toplamda 4 tane olması lazım, atladığım yoksa. hele şu yazdığım, bu albüm için yazılmış dünyadaki en uzun/kapsamlı yazıdır diye tahmin ediyorum: #3655696

evet, şu anda da bu albümü dinliyorum. \m/ *_* \m/

1951 doğumlu italyan yazar ve gazeteci olarak bilinir; yazar olmadan önce farklı meslekler de yaptığı bilinir iken yayınlanmış çok sayıda kitabı bulunmaktadır.



türkçe'ye çevrilen eserleri

çöl kitabı

rengarengim ben, gri haricinde her renk olur...

dem parti kanadı da ne kürdistan'ı ulan canınıza okurum derse ne gülerim ama. ulan harbiden eğlenceli bir ülkede yaşıyoruz.

siyah, lacivert, elektrik mavisi, zümrüt yeşili, bordo.

siyah,

yok öyle ilaçlık değildir o olay... karanlık ve ses dahi olmayacak bir ortamda, dinlenmek gerektirir. gençken ara sıra tutardı, kimsenin yaşamasını istemem.

şarap kırmızısı. en sevdiğim renktir. kara kaşlı, kara gözlü, açık tenlilerin yani bizlerin rengi adeta.

başkaları da bana pembenin, mavinin ve hakinin yakıştığını söyler.

1977 doğumlu arjantinli yazar olarak tanınıyor olmasının yanı sıra senarist ve belgesel yapımcısı olduğu da bilinmekte iken kitaplarının farklı dillere çevrildiği de bilinmektedir.



türkçe'ye çevrilen kitabı

geber aşkım

böyle bir çaresiz ağrıyla sınanmayanların konu hakkında atıp tutmaması gerektiğini düşündüğüm başlık.

buradan

ağrı kesicinin iyi gelmediği durumdur maalesef. ağlamak da daha kötü yapıyor.

maalesef sıkça yaşadığım andır. öyle çaresiz kılıyor ki insanı, ne yapsan faydası olmuyor sadece kıvranıyorsun. elinde göz, kulak, baş ağrısı ve mide bulantısıyla mücadele edebileceğin hiçbir şey yok.

ben baya yarıldım.

israil medyası ve sosyal medya dezenformasyon ağlarından nedense pek ses çıkmıyor epstein konusunda, chomsky vb bir iki isme yönelik yazılanlar dışında.

netanyahu rejiminin pedofilleri koruma politikasını da düşününce ilginç:

kabullenme ya da adaptasyon. insan her şeye alışır.

fm'me dokunanın 7 sülalesini bir yerlere sokup çıkartırım.