zaman tüneli

temel olarak go straight on,turn (first,second) right, turn(first,second) take minibus,bus vs gibi kalıplar kullanılabilir.buna ek olarak yerel edatları da kullanabilirsiniz near opposite in on under vs gibi

"şuradan şöyle gidin caddeye çıktığınızda birine daha sorun o size tarif eder" repliği başyapıt niteliğindedir.yada "şuradaki taksici abiye sorun" .

yeryüzünden soyutlanıp,gökyüzünde somutlaşma eylemidir.
valhalada öpüşüyorlar.

hem vakit hem nakit isteyen bir şey.

çok can sıkıcı bir gerçeklik bu,
motivasyonum sıffır sıffır.

gülüp geçiyorum ben.

hani kimi kendine neden muhattap alacağını falan seçiyorsun.. yanılsan da dönmesini falan biliyorsun. eğitim seviyesi olarak da bakmamak lazım hatta önce insan kendini bilmeli bence.

"fanatikliğe gerek yok." düşüncesindeyim.

bunu yaparım diyen kişiye gen testi yapılsa ve komşu düşman ülke insanı çıksa yine yapar mı acaba.

sorumluluk.

birileri umursasa da umursamasa da,
ilmin zekatı gibi bir düstur.

benim ortam yok bu konuda. bilmiyorsam direkt bilmiyorum derim, biliyorsam sorulan adrese kadar eşlik ederim. ki sonra kendime kızıyorum ne gerek vardı diye. bir başkasına devretmek benlik değil.

irfan membağı anadolu'da bisiklet sürenleri hakir gören, sürekli olarak araba almayı telkin eden anadolu halklarının bence en delikanlı tutumu.
yanlış da olsa tutarlı bir düşünce: bisiklet = yoksul bineği.
avrupa'da bisiklet goygoyu yapıp tc topraklarında günde üç paket sigara tüketen avrupa sevdalılarından daha samimi en azından.

keşke yine düzenlense. rahmetli dedem yusuf'u yenmisti de adam amerika'ya savuşmuştu...

en üst seviye yerlerden ingilizce dersler aldım, pratik de yaptım yıllarca. fakat şu adres tarifinde bulunma olayını bir türlü çözemedim arkadaş.

herkes klas bir şekilde tarif ederken benim içimdeki “türk” ortaya çıkıyor ve kendimi “go, go, go” derken buluyorum. en sonunda yapay zeka ile pratik yapacağım, o olacak yani.

(bkz: google maps)

(bkz: dilaver bey) *

der führer und reichskanzler gunter friedrich wilhelm heimlich

pokemon evolution’ımın son evresi olsa gerek.

mecbur. soran kişinin de kafası karışmasın diyedir. hele bir kolaylasın, hedefe yaklaşsın yani.

insanı derin düşüncelere gark eden durum.

eskiden istanbul'da okurken, içi buram buram terle yoğrulmuş yanık kilotlu çorap kokan ve hindistan nüfusundan hallice yolcu sayısına sahip olan bir otobüse veya dolmuşa bindiğimde, inmek istediğim durağa gelmeden 5 durak önce içimi huzursuzluk kaplardı.

ulan şimdi ya "müsait bir yerde inecek var" yerine yağız anadolu genci diksiyonumla ve engin kelime hazinemle yanlışlıkla "binecek var" ya da "indir beni" falan dersem diye düşünürken dehşete düşerdim.

sonunda dolmuş benim durağa geldiğinde, günlük olağan yumurta sarısını içmeyi unutmuş bülent ersoy gibi değil de mitingde sesi kısılmış recep tayyip erdoğan gibi cılız bir sesle "indir beni indir" derdim.

tam o sırada pazarcıdan hallice, kara kuru ama sesi cevval olan bir at hırsızı, özgüvenle "kaptaaaaan orta kapı" diye böğürüp beni bu iğrenç durumdan kurtarırdı.

yeniyor mu? öyle bir şey mi? nedir nasıl oluyor.. insan bir merak ediyor.

ben bisiklete binmekten korktuğum için imrendiğim fakirlerdir. küçükken 4 tekerlekli olanlarla bile çok düşerdim o yüzden binmez oldum. denge konusunda çok iyi sayılmam.

nefret ettiğim, iğrendiğim sorudur. çünkü bizzat o leş turizm döneminde 5 yıldızlı bir otelde çalıştım. mide bulandırıcı olaylara şahit oldum.