zaman tüneli

hadi evlat, güveniyoruz sana.

yağmur komünisttir herkese eşit yağar; rüzgar kapitalisttir zayıf olanı yıkar.

ailesi olmadan gelenleri sapık olarak kabul eden muhafazakar zihniyetin ürünü bir iş.

diğer yandan yemeğe çoluk çocuk gelip gürültü yapan insanların varlığı yüzünden fazla şikayet de etmediğim uygulama. yani bunu tersten yorumlayıp çocuklarıyla gelenleri diğer müşterilere rahatsızlık unsuru olarak gördüklerini düşünmek işime geliyor.

luc besson'ün tüm filmleri gibi çöptür ama bu film ayrı bir çöp.

hayrına özet.

iş yerinde küçük abdestini* yapmak için tuvalete girince peçeteyle elini kurulayan çalışana atarlanmış.

bu lgbt muhabbetine bu kadar hassas olanlar; parklarda öpüşen dayılar, birbirine geçirme videosu çıkan üst düzey yöneticiler falan olunca insan içgüdüsel merak ediyor, onlar da ceza alacak mı. hele bir de oy kullanma hakları ellerinden alınsa, işte o zaman iktidar koltuğunu kaybeder.

kafa kesmeli diziler bişeye özendirmiyor ama lgbt tu kaka. zaten tek derdimiz de bu!

yıldız tilbe’nin delikanlım şarkısında geçen vurucu sözdür.

bir de yer vurur sonra.
masa tenisi.
bu kadar kolay sanma.
ilvanlım.

diye de devam ederdi rahmetli gökhan semiz.

ayrıyeten klimalıdır.*

rüstem paşa azledilsin ve sefere çıkılsın

özellikle kebapçılarda içinizi ısıtan, sevgi dolu bir belirtme cümlesidir bu. düşünsenize aile salonu olmasaydı neler olacağını? allah korusun. yaşasın aile salonu olan kebapçılar. bir de serdar kebapçılar vardı rahmetli vücut geliştirme şampiyonu ama konumuz o değil.

selam sözlük, az önce plazanın 42. katındaki hygiene hub’ında tanık olduğum korkunç bi resource management faciasını ve sonrasında verdiğim ibretlik feedback’i aktarıyorum.
olay şöyle gelişti; öğle arası smoothie’mi yudumlayıp quarterly report’lar üzerine brainstorming yaparken bi anlık bi ihtiyaç molası verdim. içeri girmemle birlikte kulağıma öyle bi ses geldi ki sanırsın adam içeride bi kağıt fabrikasını re-structure ediyor. kabinden çıkan teknik ekipten bi arkadaşın elindeki o devasa peçete tomarını görünce şok oldum. resmen bi raw material katliamı, tam bi carbon footprint suçu. hemen araya girip firm bi tonda müdahale ettim:
"dostum, senin bu paper utilization oranındaki over-spending durumun, bizim globaldeki sustainability hedeflerimizi ve yıllık esg raporlarımızı resmen blockluyor. şu anki waste miktarını bi benchmark etsek, muhtemelen şirketin çevresel etkisinin yarısı senin şu anki seansından çıkacak. bu nasıl bi low-awareness seviyesidir?"
adam "abi elimi siliyorum işte" diyerek tam bi defensive modda vizyonsuz bi output verdi.
"evinde de böyle mi kullanıyorsun? orada da bu kadar uncontrolled bi inventory drain yaşıyor musun gerçekten? yoksa bu sadece şirketin resource’larına karşı bi hostility mi?"
çocuk elindeki o devasa peçete yığınıyla resmen system error verdi, kalakaldı. ben de omuzuna hafifçe dokunup "hadi bi dahaki sefere daha lean ve eco-friendly bi süreç bekliyorum" diyerek oradan uzaklaştım.
bu olayı linkedin’de "micro-efficiencies and environmental responsibility in corporate hubs" başlığıyla paylaşacağım, üst yönetimden kesin bi appreciation gelir. bu tarz low-performer tiplerle aynı ecosystem’de bulunmak gerçekten çok yorucu.

valla hiç üzerime alınmıyorum. çoğunuzdan genç görünüyorum ayrıca.
diko reis hariç.

tatlı bir doğa olayı. yağar ve ben çocuk gibi içten içe hayaller kurarım. evdeysem yağmurun yağdığı anları gözlemlemeyi çok seviyorum. yakın arkadaşım bana: “bu dünya için fazla romantiksin” demişti birkaç yıl önce. üstüme alınmasam da kısmen doğru galiba.

1984 (kitap).
george orwell.

(bkz: galiz kahraman)

ben sinirlenince yapıyorum bu devir teslim işini. bugün 20'li yaşlarda iki kız ellerinde bavullarla yanıma gelip " abi mevlana bulvarı'na nasıl gidebiliriz" diye sordular. bu arada bulunduğumuz yer aşti'nin zemin katı, dışarıdayız. elimle merdivenleri gösterip "şu merdivenlerden yukarı çıkın orası mevlana bulvarı" dedim. kızcağız ne akla hizmet anlamadığım bir şekilde aşti'nin içinde bulvar olabileceğini düşünmüş olsa gerek "abi burası değil mi mevlana bulvarı" dedi. içimden vallahi bu zekayla bu yaşa iyi gelmiş la bu dedim bizim değnekçi vedat'a devrettim tarifi.

türkiyede yabancı sigaralar yasakken sokaklarda sigara satan çocukların pazarlama sloganlarından bir tanesiydi bu.

ayşe kulin'in sevdalinka romanında bir de devrim koçak'ın nergis hanım hakkında bazı şeyler adlı kitaplarda aldatan kadınlar vardı. çok ilginç gelmiştir bana. hiç görmedim ben.

ama aldatan erkek çok gördüm. utanmıyorlar da.