zaman tüneli

içimde
küçük küçük cenazeler kalktı bugün
ölüm gibi bir şey oldu yani
ama merak etmeyin
kimse ölmedi
sadece
birkaç umut
işten erken çıktı.

vizontele * 3 gelecekmiş. üzüleyim mi sevineyim mi bilemedim. adam inci taneleri gibi bir şeyi sanat diye çektiği için acaba efsaneyi hiç mi ellmese diyorum.

(bkz: zeki müren de bizi görecek mi)

iş hayatında telefonunu açmadığın halde ısrarla arayan kişi çoğu zaman benim*. bunun çok da romantize edilecek bir tarafı yok aslında. biraz işkoliklik, biraz da o anda bilgiye ulaşma ihtiyacının verdiği bir refleks.. bir şeyin peşine düştüysem, özellikle işle ilgiliyse, o an çözmek istiyorum. beklemek, sonra bakarız demek, yarına bırakmak bana zor geliyor. bu yüzden ararım, açılmayınca bir daha ararım, belki müsaittir diye bir daha denerim. bazen sonradan fark ediyorum ki dışarıdan bakınca bayağı taciz seviyesine yaklaşmış olabiliyor.

tabii bunu yaparken niyetim kimseyi bunaltmak değil. daha çok kafamdaki işi o anda kapatma isteği.. aradığım kişiye ve ihtiyacım olan bilgiye hızlı ulaşınca zihnim rahatlıyor. aksi halde o konu kafamın bir köşesinde dönüp duruyor.

işin ironik tarafı, özel hayatımda bunun tam tersi biriyim. telefonla uzun uzun konuşmayı seven biri değilim. hatta mümkünse konuşmamayı tercih ederim. birini aramam gerekiyorsa bile çoğu zaman biraz sonra ararım, akşam konuşuruz, yarın hallederiz diye ertelerim. mesajlaşma bana daha konforlu gelir, çünkü o anın temposuna göre cevap verilebilir.

yani iş tarafında oldukça ısrarcı ve anlık çözüm odaklı biriyim. özel hayatta ise daha sakin, daha ertelemeci ve biraz da mesafeli.. aynı kişinin iki farklı versiyonu gibi...

+ ne zamandır sana açmak istediğim bir konu vardı..
- olmaz!
+ tamam. peki.

*

çinnn..

t: kelime anlamı olarak net bir bilgi yoktur. yedi uyurlar'dan birinin adı olarak bilinir.
neyzen tevfik'in çok sevdiği köpeğine verdiği isimdir aynı zamanda. ve bedri rahmi eyüboğlu'nun şiirlerinde geçer.

ados ve çağrı sinci'nin düeti olan, lirikalitesi lezzetli bir şarkıdır.

bir cingöz recai repliği.

sana değer de geçer, beni deler de geçer, seyreden güler de geçer.

(bkz: hücum edilmez bir beden içerisinde ölmez bir ruhum vardır)

(bkz: infj)

beni ilk defa bu kadar gülerken görüyorsunuz çünkü anlık olarak dünya yakışıklısı oğluşumla sevgi eylemekteyiz..


edit: ikimizin de gülerken gözleri kısılıyor.
ikimizin de gözleri ışıldıyor.
ikimizin de yanakları ve ufacık tefecik* ağrı dağı burnumuz büyüyor.

futbol harbiden kitlelerin afyonu ya

erkekler askerlik anısı anlatmaya bayılır ama ben askerliği tamamen unutmak istiyorum. allaha şükür öyle çok kötü şeyler yaşamadım ama hiç gitmesem daha çok sevinirdim.

olay ülkeyi savunmak meselesi değil. günü gelir alır eline tüfeği gidersin gerekirse o ayrı. ben öyle vicdanı retçi falan değilim.

ben öleceğime düşman ölsün. sonra bir kenarda insanlığımı sorgularım o ayrı ama nefes almadıysan sorgulanacak bir şey de kalmıyor.

dönmüş valla. hristo şom aazına...

4 senede toplamda 100 puan fark yemiş hala tezgah fasa fiso.

lan maçta daha başlar başlamaz barışa yapılan penaltı atlanıyor onu niye konuşmuyoruz.

şu ligde en çok hakkına girilen, puanı çalınan biz olmamıza rağmen şampiyon oluyoruz adamlar eziklikten ne dediğini bilmiyor.

beşiktaşın çalınan beşinciliği.

tanım: insanın yaşadıkları ve öğrendikleriyle zaman içinde yavaş yavaş şekillenen iç yapısının en belirgin tarafları.

yok.

stalin'le arkadas olan azerbaycan halk cumhuriyetinin kurucusu, hakeza biz azerilerin atasi.

stalin'le cocukluk arkadasidir, hatta bicok sefer stalin'i hapse girmekten kurtarmistir car rusyasi doneminde. o sekilde tanismislardir. hatta bi keresinde babasi dahi stalin'i kurtarmistir.

ardindan lenin, baku'nun petrolune goz dikince hukuksuz sekilde gelip azerbaycan'i isgal etmis. o sirada mehmet emin lacin'da yakalanip hapse atilmis.

peki mehmed emin'i kim kurtarmis, gene stalin kurtarmis. eski dostuna bi vefa borcu olaraktan almis goturmus kendisiyle rusya'ya. ha vefa borcu mu dersiniz, 1 tehdidi kontrol altinda tutmak mi dersiniz bilemem.

resulzade de gitmis rusya'ya, stalin onu gotururken ne zaman istersen gidebilirsin demis. resulzade orda calismis bi donem, stalin'e gitmek istiyorum demis. stalin izin vermemis.

resulzade de bi yolunu bulup kacmis. nereyeydi hatirlamiyorum. sanirsam polsa'ya. ordan da turkiye'ye gitmis.

resulzade omrunun ciddi 1 kismini turkiye'de gecirmis, hatta orda, ankara'da vefat etmis.

resulzade turkiye'deyken dergiler falan cikarmis, sovyet aleyhine propaganda yapmis. rusya da onu tehdit olaraktan algilamis, resulzade'yi kac defa uyarsalar da dinlememis. en sonunda da ulkeden gitmesi rica edilmis, o da gitmis.

baska ulkelere gitmis, almanya falan. omrunun son yillarinda geri turkiye'de donmus, orda yasamis yine.

hatta stalin'le ilgili 1 hatirat eseri de yazmis vefatindan kisa bi sure once. evet.

ben artık şunu çok net fark ettim sözlük, bazı insanlar için dert anlatmak gerçekten bir ihtiyaçtan çok bir muhabbet biçimi haline gelmiş. sanki sohbet dediğin şey illa ki bir şikayetle, bir memnuniyetsizlikle başlayacak. bir süre sonra da bu anlatılan dertler çözüm arayışından ziyade sürekli tekrar eden bir döngü gibi oluyor. aynı hikaye, aynı şikayetler, aynı karamsarlık…

ben de insanım, benim de hayatımda sorunlar var. gün içinde zaten yeterince şeyle uğraşıyorum. bu yüzden biri karşıma geçip sistematik şekilde dert dökmeye başladığında içimden gelen ilk tepki çoğu zaman boşver yaaa demek oluyor. bu bazen karşı taraf için duyarsızlık gibi algılanabiliyor ama aslında mesele umursamamak değil, kendi zihinsel alanımı korumaya çalışmak. çünkü herkesin dertlerinin merkezi ben olamam.

bir de şu var tabii, bazı insanlar gerçekten hayatın onlara özel olarak haksızlık yaptığını düşünüyor. sanki bütün aksilikler onları buluyor, bütün kötülükler onların başına geliyor. böyle bir bakış açısıyla sürekli konuşan biriyle aynı frekansta kalmak çok zor.. o noktada içimden bir etrafına bak, herkes bir şeylerle mücadele ediyor demek geçiyor. çünkü gerçekten de dert tek kişilik bir ayrıcalık değil.

empati önemli, evet. ama empati dediğimiz şey de tek taraflı bir yük değil. ben birinin sıkıntısını dinlerken o kişinin de benim sınırlarımı, enerjimi ve hayatımdaki yoğunluğu biraz gözetmesi gerektiğini düşünüyorum. her sohbeti bir negatiflik seansına çevirmek, karşı tarafı fark etmeden yoran bir şey.

yaş ilerledikçe de insanın buna tahammülü azalıyor galiba. zamanın daha kıymetli olduğunu hissediyorum. kalan enerjimi sürekli karamsarlıkla doldurmak yerine daha dengeli, daha olumlu bir yerde durmak istiyorum. bu yüzden bazen boşveerrr demek benim için kaçış değil, bir tür filtre gibi.

yanisi sözlük ben artık sürekli dert modunda takılan insanların içine çektiği o karanlık atmosfere kapılmak istemiyorum. dert elbette olacak ama hayatın tamamı dertten ibaretmiş gibi yaşamak bana göre değil. ben biraz daha gerçekçi ama aynı zamanda olumluya tutunan bir yerden bakmaya çalışıyorum.

insan okurum tabi ki. ama genelde yanlış okurum. bu arada çok okudum. farklı dillerde de okudum.
başta kadim olmak üzere mitlojilere ve dolayısı ile felsefeye hakimim. okumanın yazmamayi öğrettiklerindenim sonra.
hız yapmayı ve farklı araçlar denemeyi severim. swap ve tuning gibi bir hobim de oldu zamaninda. ardinalsiz hayatına sıkıcı bulurum.
adrenalin olsun diye uçağa binerim. uçağı duzleyene kadar dua ederim. çıkarcı ve yapmacık insanları sevmem. geneli de öyledir. o yüzden hepimizin üç beş dostu var. onlar da bizden medet ummayanlar.
çok iyi yemek yaptığım söylenir.
aynı zamanda iyi bir yiyiciyimdir.
dışardan gören kimseyi ve hiç bir şeyi umursamadığımı düşünür ama elbette zarf başka mazruf başka.
sevmediğim yapmacık çıkarcı insanları zorbalarım. enerjisini emerim.

barış penaltı, sane kırmızı kart.
bjk’nin kaleyi bulan şutu yok.
barış murillo’yu ezdi.
sane saçmalıyor.
ikinci devrenin ilk 15 dakikasında gol atarsak veya yemezsek mük.