zaman tüneli

adı hilmi ya da lütfü olup matbaa, muhasebe, besi bitkisi yetiştiriciliği ve beyaz eşya sektörlerinde çalışan kişilerdir.

şu an için bir delilim yok ama istersem uydururum.

iman varsa imkan da vardır. yok vekiller şunu yiyor falan diyenler var, benim vekilim küffara karşı yiğit olacak kapı gibi dağ gibi duracak müslüman celalli olur yok öyle sinmek hiç mi halid bin velid olmak istemediniz.

teleskop, dürbün ya da keskin gözleriniz varsa çıplak gözle yapabileceğiniz güzel bir aktivite, kuş fotoğrafçılığı ve ornitoloji bilgisi ile daha keyifli hale gelir. bugün bölüm dersi kapsamında sahil boyu kuş gözlemi ve kitaptan da tür tayini yaptık. günün en havalı anı, 8-9 kişi olarak ilk baktığımız türü doğru tahmin eden bir bendim, bide inat ediyorlar o değil diye. bildiğim tür aslında kolay bir türdü. bahri* idi. şimdi bizimkiler hep çiftleşme dönemi gibi rengi çok belirgin tüyleri kalkık fala bekliyor, kitaplardaki gibi, ama çiftleşme döneminde değil ayrıca suda yaşadığı için ıslanınca tepesindeki tüyde kafasına yapışıyor biraz.
biraz bakın bahri neymiş, her şeyide hazır almayın merak edin.

#3919393 ek bilgi; ördek değildir, batağangillerden bir türdür.

cevap başlıkta gizli. uzak durulması gereken, insanlar.

tanım: mesafeli olunup temkinli davranılacak insanlar.

saygısı olmayan insanlar. her şey saygıyla şekillenip renklenir.
nefret bile.

atalım mı arap kızı atalım mı vay vay
senin için on beş sene yatalım mı vay vay

karadenizlilerdir.

atatürk orman çiftliği'nin filtre kahvesi şaşırtıcı şekilde çok güzel.

çok acayip bir şey.

bu kadar uzun çocukluk süreci olan başka bir canlı yok. bir biz varız.

tay, doğar doğmaz daha plasentası üzerindeyken bir iki sendeleyip koşmaya başlıyor. insanın yürüme, konuşma, alet kullanma, sosyal ilişki kurma gibi becerilerini tam olarak edinebilmesi en iyi ihtimalle 12 yıl. modern zamanda 30'a kadar çıktı bu.

çocukluk aynı zamanda mental olarak hiç bitmeyen bir dönem.

cidden bitmiyor. taydan bahsettik. illa ki onun da koşullanması, travması boku püsürü vardır ama insan altmış yaşında bile anne-baba ilişkisinin uzantısı olan sorunlar yaşayıp bunalıma girebiliyor.

insanlığın zirve hâli mi? bilmiyorum. çünkü iyilik kadar kötülüğün de en saf ve çiğ hâlinin görüldüğü bir çağ çocukluk. çocuklar korkutucu varlıklar. (bkz: sineklerin tanrısı)

sedat peker bi ilgilen kardeşim durumla.

hikayeyi ben yazdım ama filmi beğenmedim.
benim hikayede orklar yoldaşı yiyiyordu aslında daha kötü bir son yazacaktım ama kıyamadım kerataya.

marksist bunu açıktan desteklese akm hayatta adam toplayamaz. "siz komünistlerin ajanısınız müslüman değilsiniz" der keser atarlar.

troçkistler benzer hamleyi hristiyan sosyalizmi olarak denemişler sovyetler ilk çöktüğünde, olmamış. dine dışarıdan karışmak hep ters teper. yani bu marksistin işi değil, dinini buna uygun gören müslümanın işi.

tersine, müslümanlardan destek görmediler. nedenini müslümanlar yazsın.

ananın evinin diye okuduğum başlık.

sıkıntı kardeşim ya.

influencer bir tık daha anlaşılır.

mesela ruj satıyordur. illa ki birileri "bu ruj iyi mi" diye sormuştur. sormasa da biz onu sormuş kabul edebiliriz.

esas hıyarlık linkedin'de.

gönderi şöyle başlıyor:
"bazen bana başarı ile özel hayat arasındaki dengeyi nasıl tutturduğumu soruyorlar"

ulan iguana, o gönderi'yi chatgpt'ye yazdırdın ve okumadın bile.

ikincisi kafamda canlandırınca çok komik oluyor.

mesela otobüste gidiyor adam. genç bir kadın arkasından koşa koşa geliyor.

"merhaba dalyarak bey, günlerdir aklımı kurcalayan bir soru var, başarı ile özel hayat arasındaki dengeyi nasıl tutturuyorsunuz?"

hadi dalyarak söz sende.

bir realite. hepimiz hayata saf, temiz ve masum başlıyoruz.

maskelerin, riyanın, yalanın olmadığı bir insanlık hali çocukluk. işin ilginci hepimiz bir zamanlar çocuktuk ve büyümek istedik. başımıza gelecekleri bilmeden hem de.

büyüklerin o bilgece sahtekarlıkları bize parıltılı geldi.
oysa bilseydik büyümenin bir lanet olduğunu hiç ister miydik büyümeyi?

saflık ve zirve hali diyorum. çünkü bir çocuk asla yalan söylemez. sizi ya seviyordur ya da sevmiyordur. bir şeyi yapmayı ya istiyordur ya da istemiyordur.

gri alanlar yoktur çocukta. o, biz büyüklerin orta yolculuğu ve bilgece takındığı riyakarlıktır.

peki büyükler niçin çocuksu tavırları küçümser? çünkü o büyülü dünya, aslında kuralsızlığı kural edinen büyüklerin dünyası yani, saf gerçekten, sahtesi olmayan sevgiden ölümüne korkar ve onu gördüğü yerde elemine etme uğraşı içine girer.

ama unuttuğu bir şey vardır. çocukluk, insanın vatanıdır. ve her can, her fani er ya da geç vatanına döner.

çocukları sevin, onları koruyun. her şeyden mühim olanı belki klişe olacak ama içinizdeki çocuğa güvenin. çünkü o, sizin bu hayattaki tek pusulanız.

son söz, çocuklar ölmesin. şeker de yiyebilsinler.

çocukluğumun otobüs firması, ne heyecanlı olurdu o zamanlar seyahat etmek.
bir ara iki katlı otobüsleri de vardı. annemi ısrar kıyamet ikna etmiştik, sigara dumanları arasında onca yola katlandı da bir daha 2.katı biz de istemedik. sahi ne eziyetliymiş, otobüste sigara içmenin serbest olduğu zamanlar.

düşününce o kadar çok keyif aldığım noktası var ki ,1 yılı hazırlık 4 yılı bölüm öğrencisi olarak ankarada öğrencilik hayatımı noktaladım

ilk yıllarımda daha çok kızılay bölgesinde zamanımı geçiriyordum, okuldan çıktıktan sonra arkadaşlarımla buluşma noktamız oluyordu sonrasında hep beraber ya sakarya caddesine ya da konur caddesine geçiyorduk.

günün yorgunluğunu atmak, kalabalığa karışmak oldukça keyif veriyordu.


aradan biraz zaman geçtikten sonra tunalı hilmi caddesini keşfettim, bu bölgede daha çok genç nüfus vardı orta yaş grubunun aksine.

sokakta dönen hayatlar, muhabbetler bir çok farklı meslek grubu ve işletmeci ile tanışma fırsatım oldu her birinden farklı farklı deneyimler dinledim veya şahitlik ettim.


o dönem kız arkadaşımının da evinin yakın olması vesilesiyle bol bol tunalıya gider gün batımını seğmenler parkında yapıp eve geçerdik.


buraya yazacağım o kadar fazla anı ve hikaye var ancak kelime sınırının buna müsade edeceğini düşünmüyorum.


en son olarak anıtkabir'i de es geçmemem gerekir, her özel günde başbuğun huzurunda olmak, vatansever dostlar ile birlikte paha biçilemez.

ankarayı keşfedip tadını alan bir insanın orayı unutabileceğini asla sanmıyorum.

bunun linkedin versiyonu çıktı allah inandırsın.

"hem iyi bir anne, hem baṣarılı bir kariyer nasıl olur diye soruyorlar bana..." diye giriyor. sonra ben çok geliṣtirdim, kociṣim bebek bakıyor... artık nasıl denk gelirse devam ediyor.