zaman tüneli

benim için kararsızlık.

yaş ilerledikçe daha kolay karar verebileceğimi sanırdım ama yanılmışım. seçenekler, istekler ve hayaller arttığı için karar vermem zorlaşıyor. en basit konuda, yiyecek/içecek seçiminde bile uzun süre düşünüyorum. bir insanın kahve seçimi 5 dakika sürer mi?*

kararsızlık, obsesif kompulsif bozukluk'un en belirgin özelliklerinden biriymiş.*
diğer belirtilerine baktım, hemen hemen hepsinde "e bu bende de var!!" diye panikledim. yardım, yardım çığlıkları!!!

markasına göre değişir. mesela ben içime genellikle bombay, beefeater veya tanqueray kaçırıyorum, bunlardan bombay tonikle iyi gider, diğerleri sek içim için idealdir. içime cini martini şeklinde sokmak istiyorsam plymouth tercih ederim. eğer almanya veya viyana tarafına yolu düşen olursa da mutlaka monkey 47 isterim, o da içime girince iyi hissettiriyor.

guleuzubirabbinnas melikinnas ilahinnas minşerrilvesvasilhannas elleziyuvesvisufisudirinnas minelcinnetivennas.

rüyalarımda hep bu dua* sayesinde kurtuluşa ererdim. çalışıyor.

bende hiç şaşmaz.

iha var siha var deyin size zarar vermesin.

ben babamın yanında ilk içkimi 45 yaşında içtim. sebep?
1. zaten senede bir veya iki kez alkol alıyorum.
2. düğün dernekteysek şoför benim.
3. bu sefer evdeydik, annemle şarap içtik.

yalnız, alışmamış vücutta da pantolon durmazmış.. ben zaten liseli kız dozunda çakırkeyif oluyorum, yani 2 kadeh şarapla..

o ara teyzemler gelince annem “ziyan olmasın” diye kalan şişeyi de apar topar bana bitirtti mi.. eşek kadar adam, itiraz edip “sonra içeriz canım” desene.. en son “neredeyim lan ben” diyecek kadar ayıldığımda elimde çay tepsisi vardı. bir de bilinçsizliğimden istifade edip it gibi çalıştırmışlar beni.

(bkz: kim götümü elledi benim)

hemen içinize balon sokun ve şişirin
balon yer kapladıkça cin dışarı çıkmak zorunda kalacak

önce derdini dinlemek lazım, biraz empati yapın lütfen.

geçen gece veya dün gece bilmiyorum şu an hangi geceyse onun sabahına uyandığım gece işte yarı illegal mahalle parkına doğru mevzilendim. evim oraya çok yakın ve gidebileceğim başka bi güzergah yok. çok kararlı adımlarla ilerliyorum çünkü tekinsiz mahallelerde büyüyenler bilir, herhangi bir işin yoksa kum torbası olursun. mustafa abinin büfesinin önünde bi durakladım sonra boşver evde içerim dedim. sonra tekrar baktım, ben su içecem ya. dolabın önündeyken mustafa abi içerden çıktı bilader iyi misin dedi. eyvallah abi sen nasılsın dedim yok lan gerçekten iyi misin çok dövdüler seni dedi. harbi çok dövdüler herhalde hatırlamıyorum telefonun ön kamerasından tipime baktım, mukadderattan öte çizik yok doğal olarak enkaza benziyorum. neyse iç iç dedi aç mısın dedi oturttu beni. abi dedim allah çarpsın iyiyim bende bişey yok dedim. görünen o ki seni ya dövemediler ya da dövmediler dedi. iki seçenek de beni biraz itibarsızlaştırdı ama sonuç aynı abi bende sıkıntı yok dedim. sonra olanları anlattı, olayı çözdük bana çok benzeyen birisini silkelemişler. ama şimdi işler hepten boka saracak çünkü 30 senelik mustafa abi bile karıştırdıysa….

ve beklenen an sokak hayvanları için yaptıkları mama barınağının önünde vuku buldu. tertemiz bi yumruk tam alnıma. alın ne alüminyum bastığım yer gözümün önünde altımdan kaydı gitti. zaten zor direniyorum lamba direği gibi hiç eğilip kırılmadan direkt yere devrildim. tabi başıma toplanınca anladılar ki ben o değilim. bi de şimdi kudretinden sual olunmaz da rabbim o an bi rahatlık verdi ama yeri değildi sanki, çok sıkışmıştım saldım gitti. tek yumrukta adam beni yeniden başlattı. hem dur durak bilmeden işiyorum hem başım dönüyor hem yer soğuk götüm dondu hem de yazarken sansürü kaçırdım modlar göreve.

beni banka oturttular. karşıdaki bilardo salonundan bi kivi getirdiler. hem içiyorum hem de kafamda oturtmaya çalışıyorum. kafam da pek oturmuş değil tıraş bıçağı gibi sallanıyorum. doğru kişi bulunana kadar mı esir alındım yoksa darp raporu almayayım diye mi esir alındım? her koşulda buradayım. bu arada ortamda sesimi duyan yok, hala hiç sesimi çıkarmadım. herhalde hayatta kalma güdüm beni ahraz rolü yapmaya itti. neyse derin bi nefes aldım, beyler fazla uzaklaşmış olamam zaten beni salın dedim. hiç itiraz etmediler. evime kadar da bıraktılar. evin önündeyken bi araba yanaştı. içinden bunların adamları çıktı. doğru kişiyi bulmuşlar. peşinen yediğim yumruğun verdiği krediyle biraz asabi bi tonda “siz bunu dövmediniz mi?” dedim. dövdük ama sana yaptığımız yanlışın bedelini ödeyecek dediler. tamam dedim, siz ne ödeyeceksiniz diye soracak halim yok. öyle işte gece gece beni bi resetleyip eve bıraktılar. hepinize iyi geceler.

beklenti, belirsizlik.

sürekli olacakmış gibi olup da olumsuz durumla sonuçlanan olgular karşısında insanı daha şüpheci bir duruma sokuyor ve mental olarak tüketiyor.

çakmağı ateşlemeyen ama sormaya çekinen 1+1 bıcır bıcır kız.

tonik ile o cini def etmeliyiz bence

niye medenice ayrılmayı denemiyorsunuz?

“kimsenin çocuğu oyuncak değil” kuralının işletilmesinden yanayım. gidin insan gibi söyleyin.

bence ayrılık sürpriz olmalı, ani gelişen ve sizi çok gıcık eden bir durumu takiben yaşanmalı.

“ben bundan voltayı alsam iyi olur” bakışı 35 yaşından sonra çocukça geliyor bana.

ben nude'a bakarım

tam olacak gibi olurken tamam artık buradan dönmez derken bir anda elinde patlaması

platin. teşekkürler.

hala çağırmıyor muyuz ya, ben geçmişte mi kaldım.

lambada usulü pisuvar sırasına giren erkekler.

allah’tan arabamla seyahat ediyorum da, kendi bildiğim gibi güzel güzel, sakin sakin tesisin ıslak mekanlarını kullanabiliyorum (tuvalet dememek için mesleğini kullanan tek mimar ben değilimdir herhalde).